Чу дояи висро чунон биёрост
چو دایه ویس را چونان بیاراست
Ки хуршед аз рух ӯ нур май хост
که خورشید از رخ او نور می خواست
Ду чашми вис аз гиря нёсуд
دو چشم ویس از گریه نیاسود
Ту гуфтӣ ҳар замонаши дарди бФзўд
تو گفتی هر زمانش درد بفزود
Ниҳон аз ҳар касе мари дояро гуфт
نهان از هر کسی مر دایه را گفت
Ки бахти шӯри ман бо ман барошуфт
که بخت شور من با من برآشفت
Диламро сайр кард аз зиндагонӣ
دلم را سیر کرد از زندگانی
Взў барканд бехи шодмонӣ
وزو برکند بیخ شادمانی
Агар ту мари маро чора наҷӯӣ
اگر تو مر مرا چاره نجویی
Вазин андешаи ҷонамро нашаве
وزین اندیشه جانم را نشویی
Надонам чорае ҷузи куштани хеш
ندانم چارهای جز کشتن خویش
Ба куштани рустаи гирдам аз дили риш
به کشتن رسته گردم از دل ریش
Ман ин чора ки гуфтам зуди созам
من این چاره که گفتم زود سازم
Бадв кӯтаҳ кунам ранҷи дарозам
بدو کوته کنم رنج درازم
Куҷо ҳар гуҳ ки мӯбадро бубинам
کجا هر گه که موبد را ببینم
Ту гӯйӣ бар сар оташ нишинам
تو گویی بر سر آتش نشینم
Чаҳ марг ояд ба пеши ман чаҳ мӯбад
چه مرگ آید به پیش من چه موبد
Ки рӯзаши боди ҳамчуи рӯзи ман бад
که روزش باد همچو روز من بد
Агар чаҳ дил ба оби сабр шаста аст
اگر چه دل به آب صبر شسته است
Ҳавои дил ҳануз аз ман наҷуста аст
هوای دل هنوز از من نجسته است
Ҳамеи тарсам ки рӯзӣ ҳам биҷӯе
همی ترسم که روزی هم بجویی
Наҳуфтаи рози дил рӯзӣ бигӯе
نهفته راز دل روزی بگویی
зи пеши онкӣ ӯ ҷӯяд зи ман ком
ز پیش آنکه او جوید ز من کام
Туро густард бояд дар раҳаши дом
ترا گسترد باید در رهش دام
Ки ман як соли нспорми бадви тан
که من یک سال نسپارم بدو تن
Бипарҳезам зи подФроаҳи душман
بپرهیزم ز پادفراه دشمن
Набошад сўки Қоран кам зи як сол
نباشد سوک قارن کم ز یک سال
Марои як соли бинии ҳам бад-ӣни ҳол
مرا یک سال بینی هم بدین حال
Надорад мӯбадами як соли озарм
ندارد موبدم یک سال آزرم
Куҷо ӯро зи ман на бим ва на шарм
کجا او را ز من نه بیم و نه شرم
Яке найранги соз аз ҳӯшмандӣ
یکی نیرنگ ساز از هوشمندی
Магари мардяшро бар ман бабандӣ
مگر مردیش را بر من ببندی
Чу солӣ бугзарад пас бргшоиӣ
چو سالی بگذرد پس برگشایی
Раҳе гардадат чун ёбад раҳоӣ
رهی گرددت چون یابد رهایی
Магар чун зини сухан солӣ барояд
مگر چون زین سخن سالی برآید
Ба ман бар рӯзи бадбахтӣ сар ояд
به من بر روز بدبختی سر آید
Вагар ин чора кат гуфтам насозӣ
وگر این چاره کت گفتم نسازی
Ту низ аз бахти ман ҳаргиз нанозӣ
تو نیز از بخت من هرگز ننازی
Шуморо боди коми ин ҷаҳонӣ
شما را باد کام این جهانی
Ту бо мӯбад ҳаме кун шодмонӣ
تو با موبد همی کن شادمانی
Ки ман некӣ ба нокомӣ нахоҳам
که من نیکی به ناکامی نخواهم
Ҳамон шодӣ ва бадномӣ нахоҳам
همان شادی و بدنامی نخواهم
Бҳл то коми мӯбади брнёид
بهل تا کام موبد برنیاید
Вагар ҷонам барояд низ шояд
و گر جانم برآید نیز شاید
Ба бекомӣ нагӯйӣ ком ӯ даҳ
به بی کامی نگویی کام او ده
Ки биҷонии зи бикомии маро ба
که بیجانی ز بیکامی مرا به
Чу гуфт ин розро бо дояи пер
چو گفت این راز را با دایهٔ پیر
Ту гуфтӣ брдлш зад новакии тир
تو گفتی بردلش زد ناوکی تیر
Ду чашми доя бар вай монад хира
دو چشم دایه بر وی ماند خیره
Ҷаҳон бар ҳардуи чашмаши гашти тира
جهان بر هردو چشمش گشت تیره
Бадв гуфт эй чароғу чашми доя
بدو گفت ای چراغ و چشم دایه
Набинам бо ту аз дод инчи моя
نبینم با تو از داد ایچ مایه
Сияҳи дили гаштӣ аз ранҷ озмудан
سیه دل گشتی از رنج آزمودن
Сиёҳӣ аз шабаҳ натавон зудудан
سیاهی از شَبَه نتوان زدودن
Сипоҳи деви ҷодӯ бар ту раҳ ёфт
سپاه دیو جادو بر تو ره یافت
Туро аз роҳ дод ва меҳр бартофт
ترا از راه داد و مهر برتافت
Валикин чун ту бе ороми гаштӣ
ولیکن چون تو بی آرام گشتی
Ба якбораи хирадро дар навиштӣ
به یکباره خرد را در نوشتی
Надонам чораи ҷузи коми ту ҷустан
ندانم چاره جز کام تو جستن
Ба афсуни шоҳро бар ту ббстн
به افسون شاه را بر تو ببستن
Пас онгаҳ рӯйу мис ҳар ду биоварад
پس آنگه روی و مس هر دو بیاورد
Тилисм ҳар якеро сӯратӣ кард
طلسم هر یکی را صورتی کرد
Ба оҳан ҳар давонро баст бар ҳам
به آهن هر دوان را بست بر هم
Ба афсуни банд ҳар ду кард муҳкам
به افسون بند هر دو کرد محکم
Ҳаме то баста монадӣ банди оҳан
همی تا بسته ماندی بند آهن
зи бандаш баста монадӣ мард бар зан
ز بندش بسته ماندی مرد بر زن
Вагар бандаш касе бар ҳам шикастӣ
و گر بندش کسی بر هم شکستی
Ҳамон гуҳи мардуми бастаи брстӣ
همان گه مردمِ بسته برستی
Чу баста шуд ба афсуни шоҳ бар моҳ
چو بسته شد به افسون شاه بر ماه
Бабради он банди эшонро саҳари гоҳ
ببرد آن بند ایشان را سحر گاه
Заминӣ бар лаб равадӣ нишон кард
زمینی بر لب رودی نشان کرد
Мари онро зери хоки андар ниҳон кард
مر آن را زیر خاک اندر نهان کرد
Чу боз омад якояки висро гуфт
چو باز آمد یکایک ویس را گفت
Ки он афсуни кадомин ҷои бнҳФт
که آن افسون کدامین جای بنهفت
Бадв гуфт ончӣ фармудӣ бкрдм
بدو گفت آنچه فرمودی بکردم
Агар чаҳ ман зи фармонат ба дардам
اگر چه من ز فرمانت به دردم
зи фармони ту хушнӯдяти ҷустам
ز فرمان تو خشنودیت جستم
Чунин озоди мардиро бибастам
چنین آزاد مردی را ببستم
Ба паймонӣ ки чун як ма барояд
به پیمانی که چون یک مه برآید
Турои ин рӯзи бдхўиӣ сар ояд
ترا این روز بدخویی سر آید
Ба ҳукм эзадӣ хурсанд гардӣ
به حکم ایزدی خرسند گردی
Ситезу кӣна аз дил дарнавардӣ
ستیز و کینه از دل درنوردی
Нагӯйӣ ҳамчунин бошад яке сол
نگویی همچنین باشد یکی سال
Ки напасандад хирад бар ту чунин ҳол
که نپسندد خرد بر تو چنین حال
Чу ту дил хуш кунӣ бо шаҳриёрам
چو تو دل خوش کنی با شهریارم
Ман он афсун бнҳФтаҳ биорам
من آن افسون بنهفته بیارم
Бар оташи брнҳм яксар бисӯзам
بر آتش برنهم یکسر بسوزم
Шуморо дил ба шодии брФрўзм
شما را دل به شادی برفروزم
Куҷо то он буд дар об ва дар нам
کجا تا آن بود در آب و در نم
Буд ҳамвора банди шоҳи муҳкам
بود همواره بند شاه محکم
Ба гавҳар об дорад табъи сардӣ
به گوهر آب دارد طبع سردی
Ба сардӣ баста монад зӯри мардӣ
به سردی بسته ماند زور مردی
Чу оташи банди афсунро бисӯзад
چو آتش بند افسون را بسوزد
Дигар раҳи шамъи мардии брФрўзд
دگر ره شمع مردی برفروزد
Чу дояи висро дил кард хурсанд
چو دایه ویس را دل کرد خرسند
Ки то як моҳ накушояд зи шаҳи банд
که تا یک ماه نگشاید ز شه بند
Қазои бади ситез хеш бинмуд
قضای بد ستیز خویش بنمود
Нигар то заҳр чун бар шукр олуд
نگر تا زهر چون بر شکر آلود
Бар омад нилгуни абрии зи дарё
بر آمد نیلگون ابری ز دریا
Ба оби сайл дарё кард саҳро
به آب سیل دریا کرد صحرا
Расед он об дар ҳар марғзорӣ
رسید آن آب در هر مرغزاری
Падед омад чу Ҷайҳуни рӯдборӣ
پدید آمد چو جیحون رودباری
Ба равад Марви бФзўди оби чандон
به رود مرو بفزود آب چندان
Ки нимӣ Марв шуд аз оби вайрон
که نیمی مرو شد از آب ویران
Таба кард он нишон ва он замин ро
تبه کرد آن نشان و آن زمین را
Ббрдии банди шоҳи боФрин ро
ببردی بند شاه بافرین را
Қазо кард он заминро рӯдхона
قضا کرد آن زمین را رودخانه
Бимонад он банд бар шаҳи ҷовдона
بماند آن بند بر شه جاودانه
Ба чашмаши дрбмонди он дилбари хеш
به چشمش دربماند آن دلبر خویش
Чу динори касон дар чашми дарвеш
چو دینار کسان در چشم درویش
Чу шери гуруснаи баста ба занҷир
چو شیر گرسنه بسته به زنجیر
Чарон дар пеш ӯ бибоки нахчир
چران در پیش او بیباک نخچیر
Ҳануз ӯ зинда буд аз бахти ноком
هنوز او زنده بود از بخت ناکام
Фурӯи мард аз таниш гуфтӣ як андом
فرو مرد از تنش گفتی یک اندام
Ба роҳи шодии андари гашти гумроҳ
به راه شادی اندر گشت گمراه
зи хушии дасти комаши гашти кӯтоҳ
ز خوشی دست کامش گشت کوتاه
Ба коми дшмон дар слти дӯст
به کام دشمان در صلت دوست
Чу зиндон буд гуфтӣ бар таниши пӯст
چو زندان بود گفتی بر تنش پوست
Ба шаб дар бар гирифтаи дӯстро танг
به شب در بر گرفته دوست را تنگ
Ту гуфтӣ давр будӣ шаст фарсанг
تو گفتی دور بودی شصت فرسنگ
Ҳамон ду шӯй карда виси бут рӯй
همان دو شوی کرده ویس بُت روی
Ба меҳри духтарии монда чу бе шӯй
به مهر دختری مانده چو بی شوی
На мӯбади коми азуи дида на вирў
نه موبد کام ازو دیده نه ویرو
Ҷаҳон бингар чаҳ бозӣ кард бо ӯ
جهان بنگر چه بازی کرد با او
Бпрўрдш ба нозу шодкомӣ
بپروردش به ناز و شادکامی
Баровардаш ба ҷоҳу никномӣ
برآوردش به جاه و نیکنامی
Чу қадаши офати сарв сеӣ шуд
چو قدش آفت سرو سهی شد
Ду ҳафтаи моҳи рӯйишро раҳе шуд
دو هفته ماه رویش را رهی شد
Шукуфта шуд ба рух бар , лолаи зораш
شکفته شد به رخ بر، لاله زارش
Ба бор омад з бар , симини ду норш
به بار آمد ز بر، سیمین دو نارش
Ҷаҳон бо ӯ зи роҳи меҳри баргашт
جهان با او ز راه مهر برگشت
Саросари ҳолҳои ӯ дигар гашт
سراسر حالهای او دگر گشت
Бигӯям бо ту як як ҳоли он моҳ
بگویم با تو یک یک حال آن ماه
Чаҳ бо доя чаҳ бо ромин чаҳ бо шоҳ
چه با دایه چه با رامین چه با شاه
Ба гуфторӣ ки чун ошиқ бихонад
به گفتاری که چون عاشق بخواند
Ба дарди дили зи дида хӯн Чехияанд
به درد دل ز دیده خون چکاند
Бигӯям достони ошиқона
بگویم داستان عاشقانه
Бадв дар , ишқро чандини фасона
بدو در، عشق را چندین فسانه