Чу бар ромини бедил кор шуд сахт

چو بر رامین بیدل کار شد سخت

Ба ишқи андари Марвро хор шуд бахт

به عشق اندر مرو را خوار شد بخت

Ҳамеша ҷой бе анбӯҳи ҷустӣ

همیشه جای بی انبوه جُستی

Ки бинишастӣ ба танҳои грстӣ

که بنشستی به تنهایی گرستی

Ба шаби паҳлуи сӯии бистари набардӣ

به شب پهلو سوی بستر نبردی

Ҳамаи шаб то ба рӯзи ахтари шимурдӣ

همه شب تا به روز اختر شمردی

Ба рӯз аз ҳеҷ гӯна норамедӣ

به روز از هیچ گونه نارمیدی

Чу гӯру оҳӯ аз мардум рамедӣ

چو گور و آهو از مردم رمیدی

зи баси кови қади дилбар ёд кардӣ

ز بس کاو قد دلبر یاد کردی

Куҷо сарвӣ бидидӣ саҷдаи барадӣ

کجا سروی بدیدی سجده بردی

Ба боғи андари гули сад барги ҷустӣ

به باغ اندر گل صد برگ جستی

Ба ёд рӯй ӯ бар гули грстӣ

به یاد روی او بر گل گرستی

Бунафшаи брчдӣ ҳар бомдодӣ

بنفشه برچدی هر بامدادی

Ба ёди зулф ӯ бар дил наҳодӣ

به یاد زلف او بر دل نهادی

зи бим ношикебӣ ме нахурдӣ

ز بیم ناشکیبی می نخوردی

Ки якбораи қарораш май ббрдӣ

که یکباره قرارش می‌ببردی

Ҳамеша мӯнисаши танбур будӣ

همیشه مونسش تنبور بودی

Надимаши ошиқи маҳҷӯр будӣ

ندیمش عاشق مهجور بودی

Ба ҳар роҳии сурӯдӣ зор гуфтӣ

به هر راهی سرودی زار گفتی

Саросар бар фироқ ёр гуфтӣ

سراسر بر فراق یار گفتی

Чу боди ҳасрат аз дил баркашидӣ

چو باد حسرت از دل برکشیدی

Ба Нитсаон боди дай моҳӣ дамидӣ

به نیسان باد دی‌ماهی دمیدی

Ба нолаи дили чунон аз тани бикунадӣ

به ناله دل چنان از تن بکندی

Ки булбулро зи шохи андари Фгндӣ

که بلبل را ز شاخ اندر فگندی

Ба гӯнаи ашки хӯни чандон брондӣ

به گونه اشک خون چندان براندی

Ки аз хӯни пой ӯ дар гул бимонадӣ

که از خون پای او در گل بماندی

Ба чашмаши рӯзи равшани тор будӣ

به چشمش روز روشن تار بودی

Ба зераш хазу дебои хор будӣ

به زیرش خز و دیبا خار بودی

Бад-ӣни зорӣу беморӣ ҳаме зист

بدین زاری و بیماری همی زیست

Нагуфтӣ кас ки беморят аз чист

نگفتی کس که بیماریت از چیست

Чу шамъӣ буд сӯзону гудозон

چو شمعی بود سوزان و گدازان

Супурдаи дил ба меҳри длнўозон

سپرده دل به مهر دلنوازان

Ба чашмаш хор гашта зиндагонӣ

به چشمش خوار گشته زندگانی

Дилаш падрӯд карда шодмонӣ

دلش پدرود کرده شادمانی

зи гиряи ҷома хӯн олуд гашта

ز گریه جامه خون آلود گشته

зи нола рӯй зарандуд гашта

ز ناله روی زراندود گشته

зи ранҷи ишқи ҷон бар лаби расида

ز رنج عشق جان بر لب رسیده

Умед аз ҷон ва аз ҷонони бурӣда

امید از جان و از جانان بریده

Хаёли дӯст дар дида бимонада

خیال دوست در دیده بمانده

зи чашмаши хоби нӯшинро брондаҳ

ز چشمش خواب نوشین را برانده

Ба дарёии ҷудоӣ ғарқа гашта

به دریای جدایی غرقه گشته

Ҷаҳон бар чашм ӯ чун ҳалқа гашта

جهان بر چشم او چون حلقه گشته

зи баси андеша ҳамчун масти биҳуш

ز بس اندیشه همچون مست بیهوش

Ҷаҳон аз ёд ӯ гашта фаромӯш

جهان از یاد او گشته فراموش

Гуҳӣ қуръа задӣ бар номи ёраш

گهی قرعه زدی بر نام یارش

Ки бо ӯ чун буд фарҷоми кораш

که با او چون بود فرجام کارش

Гуҳӣ дар боғ шоҳаншоҳ рафтӣ

گهی در باغ شاهنشاه رفتی

з ҳар сарвии гўо бар худ гирифтӣ

ز هر سروی گوا بر خود گرفتی

Ҳаме гуфтӣ гўо бошед бар ман

همی گفتی گوا باشید بر من

Ббинидми чунин бар коми душман

ببینیدم چنین بر کام دشمن

Чу вис эдар буд бо вай бигӯед

چو ویس ایدر بود با وی بگویید

Дилашро аз стмгорӣ бишуед

دلش را از ستمگاری بشویید

Гуҳӣ бо булбулон пигор кардӣ

گهی با بلبلان پیگار کردی

Бадишони сарзаниш бисёр кардӣ

بدیشان سرزنش بسیار کردی

Ҳаме гуфтӣ чаро хонед фарёд

همی گفتی چرا خوانید فریاد

Шуморо аз ҷаҳони борӣ чаҳ афтод

شما را از جهان باری چه افتاد

Шумо бо ҷуфти худ бар шохсоред

شما با جفت خود بر شاخسارید

На чун ман мустаманду сўкўорид ?

نه چون من مستمند و سوکوارید؟

Шуморо ар ҳазорон гӯна боғаст

شما را ار هزاران گونه باغست

Маро бар дили ҳазорон гӯна доғаст

مرا بر دل هزاران گونه داغست

Шуморо бахти ҷуфт ва боғ дода сет

شما را بخت جفت و باغ داده‌ست

Маро дар ишқи дард ва доғ дода сет

مرا در عشق درد و داغ داده‌ست

Шуморо нолаи пеш ёр бошад

شما را ناله پیش یار باشد

Чаро бояд ки нола зор бошад

چرا باید که ناله زار باشد

Маро зебост нолаи гоҳу бегоҳ

مرا زیباست ناله گاه و بیگاه

Ки ёрам нест аз дарди ман огоҳ

که یارم نیست از درد من آگاه

Чунин гӯйони ҳамеи гашти андарони боғ

چنین گویان همی گشت اندران باغ

Ду дидаи пари зхўну дили пар аз доғ

دو دیده پر زخون و دل پر از داغ

Қазоро доя пеш омад яке рӯз

قضا را دایه پیش آمد یکی روز

Чунуи гардон дар он боғи дили афрӯз

چنو گردان در آن باغ دل افروز

Чу ромини дояро дид андари он ҷой

چو رامین دایه را دید اندر آن جای

Чу ҷони андари хур ва чун дидаи дрўоӣ

چو جان اندر خور و چون دیده دروای

зи шодии хӯни з рухсораш Биҷӯшед

ز شادی خون ز رخسارش بجوشید

Рахш гуфтӣ зи лолаи ҷомаи пӯшед

رخش گفتی ز لاله جامه پوشید

зи шарми дояи рӯйиши гашти пари хуй

ز شرم دایه رویش گشت پر خوی

Басон дар фишонда бар сар май

بسان در فشانده بر سر می

Гул ар чаҳ сахти некӯ буду брбор

گل ار چه سخت نیکو بود و بربار

Рухи ромини накӯтар буд сад бор

رخ رامین نکوتر بود صد بار

Ҳанузаш буд симини ду биногваш

هنوزش بود سیمین دو بناگوش

Нагашта симаш аз сунбули сияҳи пӯш

نگشته سیمش از سنبل سیه پوش

Ҳанузаш буд коФрўии занхдон

هنوزش بود کافروی زنخدان

Ду зулфаш буд чун мишкӣни ду чавгон

دو زلفش بود چون مشکین دو چوگان

Ҳанузаш буд пушти лаб чу млҳм

هنوزش بود پشت لب چو ملحم

Лабаш чун ангабину бодаи дарҳам

لبش چون انگبین و باده درهم

Ҳанузаш буд хандаи ҳамчуи шукр

هنوزش بود خنده همچو شکر

Вазони шукри Фрўборндаҳи гавҳар

وزان شکر فروبارنده گوهر

Ба болои ҳамчуи шамшоди равон буд

به بالا همچو شمشاد روان بود

Валикини бори шамшоди арғавон буд

ولیکن بار شمشاد ارغوان بود

Ба пайкари ҳамчуи моҳи ҷонвар буд

به پیکر همچو ماه جانور بود

Валикин бо кулоҳ ва бо камар буд

ولیکن با کلاه و با کمر بود

Қабо бар ваии накӯтар буд сад бор

قبا بر وی نکوتر بود صد بار

Ки нақши чинён бар бути Фархор

که نقش چینیان بر بتّ فرخار

Кулоҳ ӯро накӯтар буд бар сар

کلاه او را نکوتر بود بر سر

Ки шоҳони ҷаҳонро бар сари афсар

که شاهان جهان را بر سر افسر

Ба гавҳар то ба одами номвари шоҳ

به گوهر تا به آدم نامور شاه

Ба пайкар дар замонаи симбри моҳ

به پیکر در زمانه سیمبر ماه

Ба дидори офати ҷони хирадманд

به دیدار آفت جان خردمند

Ба офати ҷон ҳар каси орзӯманд

به آفت جان هر کس آرزومند

Ҳам аз хӯбии ҳам аз кишвари худоӣ

هم از خوبی هم از کشور خدایی

Сазо бар ваии ду гӯнаи подшоиӣ

سزا بر وی دو گونه پادشایی

Бародар буд мӯбадроу фарзанд

برادر بود موبد را و فرزند

Валикини моҳро шоҳу худованд

ولیکن ماه را شاه و خداوند

Чу чашмаш дид ҷодӯи гашти хстў

چو چشمش دید جادو گشت خستو

Ки беҳтар зин набошад ҳеҷ ҷодӯ

که بهتر زین نباشد هیچ جادو

Чу рӯйиш дид ризвон дод иқрор

چو رویش دید رضوان داد اقرار

Ки бар ҳурони ҷузин кас нест солор

که بر حوران جزین کس نیست سالار

Чунин рӯеи бад-ӣни зебу бад-ӣни ном

چنین رویی بدین زیب و بدین نام

зи меҳри вис бедил буд ва бе ком

ز مهر ویس بی دل بود و بی کام

Чу танҳо дояро дар бӯстон дид

چو تنها دایه را در بوستان دید

Ту гуфтӣ рӯй бахт ҷовдон дид

تو گفتی روی بخت جاودان دید

Намозаши барад ва бисёр офарин кард

نمازش برد و بسیار آفرین کرد

Марвро низ доя ҳамчунин кард

مرو را نیز دایه همچنین کرد

Бпрсиднд чун ду меҳрбони ёр

بپرسیدند چون دو مهربان یار

Ба хушии икдгрро мҳрбонўор

به خوشی یکدگر را مهربانوار

Пас онгаҳ даст якдигар гирифтанд

پس آنگه دست یکدیگر گرفتند

Ба марзи сӯсани озоди рафтанд

به مرز سوسن آزاد رفتند

з ҳар гӯна сухан гуфтанд бо ҳам

ز هر گونه سخن گفتند با هم

Суханашони риши дилро гашти марҳам

سخنشان ریش دل را گشت مرهم

Фрўдриди ромини пардаи шарм

فرودرّید رامین پردهٔ شرم

Ки будаш ҷони ширини бардаи шарм

که بودش جان شیرین بردهٔ شرم

Бадв гуфт эй маро аз ҷони фузунтар

بدو گفت ای مرا از جان فزونتر

Манам пеши ту аз бардаи забун тар

منم پیش تو از برده زبون تر

Ту ширинӣу гуфтори ту ширин

تو شیرینی و گفتار تو شیرین

Ту нўшинӣу дидори ту нӯшин

تو نوشینی و دیدار تو نوشین

Туро аз бахт хоҳам равшаноӣ

ترا از بخت خواهم روشنایی

Маро бо бахти некати ошноӣ

مرا با بخت نیکت آشنایی

Марои ту модарии висаи худованд

مرا تو مادری ویسه خداوند

Ба ҷон вай хӯрам ҳамвора савганд

به جان وی خورم همواره سوگند

Чунуи хуршеди чеҳру моҳи пайкар

چنو خورشید چهر و ماه پیکر

Чунуи бонӯи нажоду шоҳи гавҳар

چنو بانو نژاد و شاه گوهر

Набӯд андари ҷаҳон ва ҳам набошад

نبود اندر جهان و هم نباشد

Кро ӯ ҷуфт бошад ғам набошад

کرا او جفت باشد غم نباشد

Бидон зодаи сети пиндории зи модар

بدان زاده‌ست پنداری ز مادر

Ки оташ баркашад аз гуфт кишвар

که آتش برکشد از گفت کشور

Ба хоссаи зини дили бадбахти ромин

به خاصه زین دل بدبخت رامین

Ки оташгоҳ хурдодасту брзин

که آتشگاه خرداد است و برزین

Агарчӣ ман ҳамеи сӯзами зи бедод

اگرچه من همی سوزم ز بیداد

Дил ӯ бар чунин оташи мсўзод

دل او بر چنین آتش مسوزاد

Вгрчаҳи бахт бо ман хӯрд зинҳор

وگرچه بخت با من خورد زنهار

Марвро бахти фаррухи боду бедор

مرو را بخت فرخ باد و بیدار

Ҳаме гӯям чу аз ишқаш бинолам

همی گویم چو از عشقش بنالم

Мабодои ҳол ӯ ҳаргиз чу ҳолам

مبادا حال او هرگز چو حالم

Ҳаме гӯям чу аз меҳраш бисӯзам

همی گویم چو از مهرش بسوزم

Мабодои рӯз ӯ ҳаргиз чу рӯзам

مبادا روز او هرگز چو روزم

Ба ҳар дардӣ ки ман байнами зи меҳраш

به هر دردی که من بینم ز مهرش

Кунам сад офарин бар хуби чеҳраш

کنم صد آفرین بر خوب چهرش

Чунин хоҳам ки бошад ҷовдонӣ

چنین خواهم که باشد جاودانی

Маро зу ранҷ ва ӯро шодмонӣ

مرا زو رنج و او را شادمانی

Хуш омад дояро гуфтори ромин

خوش آمد دایه را گفتار رامین

зи биҷодаҳ падед оварад парвин

ز بیجاده پدید آورد پروین

Ба ханда гуфт ромои ҷовдони зӣ

به خنده گفت راما جاودان زی

Ба коми дӯстони давр аз бидон зӣ

به کام دوستان دور از بدان زی

Дуруду тандурустии мари турои бод

درود و تندرستی مر ترا باد

Мабод аз бахт бар ҷони ту бедод

مباد از بخت بر جان تو بیداد

Ба фарати ман дурусту шодкомам

به فرّت من درست و شادکامم

Ба комати неки бахту никномм

به کامت نیک بخت و نیکنامم

Ҳмидўни духтарами равшани хуру моҳ

همیدون دخترم روشن خور و ماه

Ки бастаи бод бар ваии чашми бадхоҳ

که بسته باد بر وی چشم بدخواه

Чу рӯйиши боди некӯи моҳу солаш

چو رویش باد نیکو ماه و سالش

Чу мӯяши боди печони бадсиголаш

چو مویش باد پیچان بدسگالش

Ҳамаи гуфтор ту дидам бе оҳӯ

همه گفتار تو دیدم بی آهو

Чу дидори ту ҷони афзойу некӯ

چو دیدار تو جان افزای و نیکو

Ҷузи он кови мари туро бадбахт карда сет

جز آن کاو مر ترا بدبخت کرده‌ست

Ки брбидоди ту дил сахт карда сет

که بربیداد تو دل سخت کرده‌ست

Надорам аз ту ин гуфтори бовар

ندارم از تو این گفتار باور

Ки ӯ бар ту на шоҳаст ва на довар

که او بر تو نه شاهست و نه داور

Дигарбора ҷавобаш дод ромин

دگرباره جوابش داد رامین

Ки чун ошиқ набошад ҳеҷ мискин

که چون عاشق نباشد هیچ مسکین

Дил ӯро душманӣ бошад зи хона

دل او را دشمنی باشد ز خانه

Бар ӯ ҷўёндаҳ ҳар рӯзии баҳона

بر او جویانده هر روزی بهانه

Гуҳӣ нолад ба дарду ҳасрати дӯст

گهی نالد به درد و حسرت دوست

Гуҳӣ гиряд ба доғи фурқати дӯст

گهی گرید به داغ فرقت دوست

Ба дасти ишқ гарчи зор гардад

به دست عشق گرچه زار گردد

зи баҳр ӯ зи ҷон безор гардад

ز بهر او ز جان بیزار گردد

Вгрчаҳи з ӯ бало бисёр бинад

وگرچه ز او بلا بسیار بیند

зи дигари комҳо ӯро гузинад

ز دیگر کامها او را گزیند

Ду чашми мардро аз ком ноёб

دو چشم مرد را از کام نایاب

Гуҳӣ бехоб дорад гоҳ бо об

گهی بی خواب دارد گاه با آب

Ҳамеи он чиз ҷӯяд каши наёбад

همی آن چیز جوید کش نیابد

Взони чизе ки ёбад сар битобад

وزآن چیزی که یابد سر بتابد

Балои ишқро бар тан гуморд

بلای عشق را بر تن گمارد

Пас онгаҳ дардро шодии шуморад

پس آنگه درد را شادی شمارد

Агар бо ишқ будӣ мардро хоб

اگر با عشق بودی مرد را خواب

Чаҳ ишқи дӯст будӣ чаҳ май ноб

چه عشق دوست بودی چه می ناب

Куҷои хешӣ бо талхяш ёраст

کجا خویشی با تلخیش یارست

Чунонкаш хуррамӣ ҷуфт хумораст

چنانکش خرمی جفت خمارست

Чаҳ ошиқ бошад андари ишқ чаҳ маст

چه عاشق باشد اندر عشق چه مست

Куҷо бар чашм ӯ некӯ буд гасат

کجا بر چشم او نیکو بود گست

Ба ишқи андар чу маст ошуфта бошад

به عشق اندر چو مست آشفته باشد

зи нохФтш ба сон хуфта бошад

ز ناخفتش به سان خفته باشد

Хирад бошад ки зишт аз хуб донад

خرد باشد که زشت از خوب داند

Чу меҳр ояд хирад дар дил намонад

چو مهر آید خرد در دل نماند

Стнбаҳи дев бар вай зуд дорад

ستنبه دیو بر وی زود دارد

Ҳамеша чашм ӯро кӯр дорад

همیشه چشم او را کور دارد

Хирад бо меҳри ҳаргиз чун бисозад

خرد با مهر هرگز چون بسازد

Ки он чун май ҳамеи инро битозад

که آن چون می همی این را بتازد

Нафармоед хиради онро гузидан

نفرماید خرد آن را گزیدن

Казу ояд ҳамеи парда даридан

کزو آید همی پرده دریدن

Маро аз ишқ шуд пардаи дарида

مرا از عشق شد پرده دریده

Шикеб аз дили хирад аз тани бурӣда

شکیب از دل خرد از تن بریده

Бар омад ногаҳони як рӯзи бодӣ

بر آمد ناگهان یک روز بادی

Маро бинмуд рӯй ҳури зодӣ

مرا بنمود روی حور زادی

Чу дидам вис буд он моҳи пайкар

چو دیدم ویس بود آن ماه پیکر

Чу моҳам кард давр аз хоб ва аз хур

چو ماهم کرد دور از خواب و از خور

Ду чашмам то биҳиштӣ дид хуррам

دو چشمم تا بهشتی دید خرم

Дилам чун дӯзахӣ афтод дар ғам

دلم چون دوزخی افتاد در غم

На бодӣ буд гуфтӣ офатӣ буд

نه بادی بود گفتی آفتی بود

Маро ногоҳ рӯй фитна бинмуд

مرا ناگاه روی فتنه بنمود

Маро дар кӯдакии ту прўридӣ

مرا در کودکی تو پروریدی

Вазони пас мрмро бисёр дидӣ

وزان پس مرمرا بسیار دیدی

Надидӣ ҳоли ман ҳаргизи бад-ӣни сон

ندیدی حال من هرگز بدین سان

зи дарди дил на бо ҷон ва на бе ҷон

ز درد دل نه با جان و نه بی جان

Ту гӯйии шери ман рӯбоҳ гашта сет

تو گویی شیر من روباه گشته‌ست

Аз ин сахтӣу кӯҳам коҳ гашта сет

از این سختی و کوهم کاه گشته‌ست

Танами дигар шудаи сету гӯнаи дигар

تنم دیگر شده‌ست و گونه دیگر

Яке мўисти пиндории яке зар

یکی مویست پنداری یکی زر

Мижа бар чашм ман гашта сети мсмор

مژه بر چشم من گشته‌ست مسمار

Ҳмидўни мӯӣ бар андоми ман мор

همیدون موی بر اندام من مار

Агар рӯзӣ кунам бо дӯстони базм

اگر روزی کنم با دوستان بزم

Ту гӯйӣ мекунам бо дшмони разм

تو گویی می کنم با دشمان رزم

Гуҳи ромиши чунон дилтангу зорам

گه رامش چنان دلتنگ و زارم

Ки гӯйӣ бо бало дар корзорам

که گویی با بلا در کارزارم

Агар гирдам ба ромиш дар гулистон

اگر گردم به رامش در گلستان

Ба гмраҳ гашта монам дар биёбон

به گمره گشته مانم در بیابان

Ба шаб дар бистару болини дебо

به شب در بستر و بالین دیبا

Ту гӯйӣ ғарқаам дар жарфи дарё

تو گویی غرقه‌ام در ژرف دریا

Ба рӯзи андари миёни ғмгсорон

به روز اندر میان غمگساران

Чу гӯям пеши чавгони саворон

چو گویم پیش چوگان سواران

Ба шбгирони чунон нолам ба зорӣ

به شبگیران چنان نالم به زاری

Ки булбул бар гулони навбаҳорӣ

که بلبل بر گلان نوبهاری

Саҳаргоҳон чунон гарем ба тимор

سحرگاهان چنان گریم به تیمار

Ки абри даии маӣ бар шхи кҳсор

که ابر دی‌مهی بر شخّ کهسار

Биёреда сет аз он ду чашми дилгир

بیاریده‌ست از آن دو چشم دلگیر

Маро бар дили ҳазорон новакии тир

مرا بر دل هزاران ناوکی تیر

БиФтодаҳи сет аз ду зулфи дилбанд

بیفتاده‌ست از دو زلف دلبند

Маро бар дили ҳазорон гӯнаи гавани банд

مرا بر دل هزاران گونه‌گون بند

Ба гӯри хастаи монам дар биёбон

به گور خسته مانم در بیابان

Ба дили бархӯрдаи зҳролўдаҳи пайкон

به دل برخورده زهرآلوده پیکان

Ба шери тунди монами пўии пӯён

به شیر تند مانم پوی پویان

Хурашони бачаи гмгштаҳ чуён

خورشان بچهٔ گمگشته چویان

Ба Тифли хиради монами дили шикаста

به طفل خرد مانم دل شکسته

Ҳам аз модари ҳам аз дояи гусаста

هم از مادر هم از دایه گسسته

Ба шохи марди монами нағзи руста

به شاخ مُرد مانم نغز رسته

Қазои осмон ӯро шикаста

قضای آسمان او را شکسته

Кунун аз ту ҳаме зинҳор хоҳам

کنون از تو همی زنهار خواهم

Ҷавонмардятро ман ёр хоҳам

جوانمردیت را من یار خواهم

Марои зин оташ сӯзанда бурҳон

مرا زین آتش سوزنده برهان

зи ҷанги шери мардуми хори бустон

ز جنگ شیر مردم خوار بستان

Ҷавонмардии чунон кат ҳаст бинмоӣ

جوانمردی چنان کت هست بنمای

Бар ин фарзанди бечора бибахшоӣ

بر این فرزند بیچاره ببخشای

Бибахшоед дилати бегонагон ро

ببخشاید دلت بیگانگان را

Ҳамон раҳм оварад девонагон ро

همان رحم آورد دیوانگان را

Ту чунон дон ки ман бегона Эй ам

تو چونان دان که من بیگانه‌ای‌ام

Ваё аз биҳшии девона Эй ам

ویا از بیهشی دیوانه‌ای‌ام

Ба ҳар ҳоле ба бахшоиш сазоем

به هر حالی به بخشایش سزایم

Ки чунин дар дам сурх аждаҳоем

که چونین در دم سرخ اژدهایم

Ту низ аз мардумӣ бар ман бибахшоӣ

تو نیز از مردمی بر من ببخشای

Ба некӣ дар дилат меҳрам беафзой

به نیکی در دلت مهرم بیفزای

Паём ман бигӯ сарви равон ро

پیام من بگو سرو روان را

Бут гуёу моҳи боравон ро

بت گویا و ماه باروان را

[ парии дидори хуршеди замин ро

[پری دیدار خورشید زمین را

Шукри гуфтори ҳури ростинро ]

شکر گفتار حور راستین را]

Сияҳи зулфин бути ёқӯти лаб ро

سیه زلفین بت یاقوت لب را

Баҳори хуррамии боғи тараб ро

بهار خرمی باغ طرب را

Бигӯ эй аз никуии офарӣда

بگو ای از نکویی آفریده

Ба нозу шодкомии парварида

به ناز و شادکامی پروریده

Турои хубон ба хӯбӣ меҳр дода

ترا خوبان به خوبی مهر داده

Батон пеши ту сар бар хати ниҳода

بتان پیش تو سر بر خط نهاده

Сипоҳи ҷодӯон аз ту рамида

سپاه جادوان از تو رمیده

Нигор чинён аз ту шамида

نگار چینیان از تو شمیده

Ду ҳафтаи моҳи пешати саҷдаи барда

دو هفته ماه پیشت سجده برده

Фурӯғи хеши рӯятро супурда

فروغ خویش رویت را سپرده

Рхонти хусравонро банда карда

رخانت خسروان را بنده کرده

Лбонти мурдагонро зинда карда

لبانت مردگان را زنده کرده

Бути барбари зи рӯят хор гашта

بت بربر ز رویت خوار گشته

Ҳамон бутгари зи бут безор гашта

همان بتگر ز بت بیزار گشته

Гудозон шуд танам аз биму умед

گدازان شد تنم از بیم و امید

Чу барфи кӯҳсор аз тоби хуршед

چو برف کوهسار از تاب خورشید

Дилам афтод дар меҳрат ба ноком

دلم افتاد در مهرت به ناکام

Шнобони ҳамчуи гӯрии монда дар дом

شنابان همچو گوری مانده در دام

Хирад овора гашта ҳуши рафта

خرد آواره گشته هوش رفته

Дили андари тан на бедор ва на хуфта

دل اندر تن نه بیدار و نه خفته

На зосоиш хабар дорам на аз ранҷ

نه زاسایش خبر دارم نه از رنج

На аз ромиш ба дили шодам на аз ганҷ

نه از رامش به دل شادم نه از گنج

На бо ёрон ба майдон асп тозам

نه با یاران به میدان اسپ تازم

На чавгони гирам ва на гӯии бозам

نه چوگان گیرم و نه گوی بازم

На юзонро сӯии гӯрони давонам

نه یوزان را سوی گوران دوانم

На бозонро сӯии кбгони пронм

نه بازان را سوی کبگان پرانم

На май гирам на бо хубон нишинам

نه مِیْ گیرم نه با خوبان نشینم

На ҷузи вай дар ҷаҳони касро гузинам

نه جز وی در جهان کس را گزینم

На як соъати зи дард озод бошам

نه یک ساعت ز درد آزاد باشم

На як рӯзӣ ба чизе шод бошам

نه یک روزی به چیزی شاد باشم

Ба хони хеш дар , чунин асирам

به خان خویش در، چونین اسیرم

Набинам дӯстдору дастгирам

نبینم دوستدار و دستگیرم

Ба шаб то рӯзи печону нўонм

به شب تا روز پیچان و نوانم

Чу Марии чӯби хӯрда дар миёнам

چو ماری چوب خورده در میانم

Танами дармони зи гуфтор ту ёбад

تنم درمان ز گفتار تو یابد

Дилами доруи зи дидор ту ёбад

دلم دارو ز دیدار تو یابد

Ман онгаҳ боз ёбам сабру ҳушам

من آنگه باز یابم صبر و هوشم

Ки хуши гуфтор ту ояд ба гӯшам

که خوش گفتار تو آید به گوشم

Агарчӣ солу ма аз ту ба дардам

اگرچه سال و مه از تو به دردم

Чунин бо ашки сурх ва рӯй зардам

چنین با اشک سرخ و روی زردم

Марои ишқи ту дар ҷони хуштар аз ҷон

مرا عشق تو در جان خوشتر از جان

Вгрчаҳи ҷони ман зу гашти ранҷон

وگرچه جان من زو گشت رنجان

Нахоҳам бе ҳавояти зиндагонӣ

نخواهم بی هوایت زندگانی

Наҷӯям бе вафояти шодмонӣ

نجویم بی وفایت شادمانی

Агар ҷонами зи меҳрат сайр гардад

اگر جانم ز مهرت سیر گردد

Ба сар бар , мӯии ман шамшер гардад

به سر بر، موی من شمشیر گردد

Ҳаме донам ки то ман зинда бошам

همی دانم که تا من زنده باشم

Ба пеши бандагонат банда бошам

به پیش بندگانت بنده باشم

Сипедии рӯзам аз рӯй ту бошад

سپیدی روزم از روی تو باشد

Сиёҳии шаби ҳам аз мӯӣ ту бошад

سیاهی شب هم از موی تو باشد

Рух рангинат бошад навбаҳорам

رخ رنگینت باشد نوبهارم

Лаб нўшинт бошад ғмгсорм

لب نوشینت باشد غمگسارم

зи рухсори ту тобади офтобам

ز رخسار تو تابد آفتابم

зи гесуӣ ту бӯед машки ноБам

ز گیسوی تو بوید مشک نابم

зи андом ту бошад ёсаминам

ز اندام تو باشد یاسمینم

зи гуфтор ту бошад офаринам

ز گفتار تو باشد آفرینم

Биҳишти ҷовдони он рӯзи байнам

بهشت جاودان آن روز بینم

Ки он рухсори ҷони афрӯзи байнам

که آن رخسار جان افروز بینم

зи давлати коми худ онгоҳ ёбам

ز دولت کام خود آنگاه یابم

Ки бо пайванди рӯят роҳ ёбам

که با پیوند رویت راه یابم

зи яздони ин ҳаме хоҳам шабу рӯз

ز یزدان این همی خواهم شب و روز

Ки гардад бахтам аз рӯй ту фирӯз

که گردد بختم از روی تو فیروز

Дилат бар ман намояди меҳрбонӣ

دلت بر من نماید مهربانی

Наҷуед саркашӣу бади гумоне

نجوید سرکشی و بد گمانی

Агар кини варзад ва бо ман ситезад

اگر کین ورزد و با من ستیزد

Ба ҷони ман ки хӯни ман бирезад

به جان من که خون من بریزد

Чаҳ бояд рехтани хӯни ҷавонӣ

چه باید ریختن خون جوانی

Ки ҳаргиз бар ту номад зу зӣоне

که هرگز بر تو نامد زو زیانی

зи баси ков бар ту дорад меҳрбонӣ

ز بس کاو بر تو دارد مهربانی

Ту ӯро хўштрӣ аз зиндагонӣ

تو او را خوشتری از زندگانی

Бабради дили зи ҷони вази ту набард

ببرد دل ز جان وز تو نبرد

Ба дидаи хоки поятро бихарад

به دیده خاک پایت را بخرد

зи гиҳони мар туро хоҳад ба ночор

ز گیهان مر ترا خواهد به ناچار

Азирои каши ту барадии дил ба озор

ازیرا کش تو بردی دل به آزار

Агар хӯбӣ кунӣ тан пеш дорад

اگر خوبی کنی تن پیش دارد

Вагарна бар сари дил ҷон сипорад

وگرنه بر سر دل جان سپارد

Чу бишунид ин суханҳо дояи пер

چو بشنید این سخنها دایه پیر

Ту гуфтӣ хӯрд бар дили новакии тир

تو گفتی خورد بر دل ناوکی تیر

Наоне дилаш бар ромини ббхшўд

نهانی دلش بر رامین ببخشود

Валикини ошкоро ҳеҷ нанамуд

ولیکن آشکارا هیچ ننمود

Марвро гуфт ромои никномо

مرو را گفت راما نیکناما

Нагардад ҳамчу науммат виси ромо

نگردد همچو نامت ویس راما

Нигар то ту надории ҳаргизи умед

نگر تا تو نداری هرگز امید

Ки тобад бар ту он тобандаи хуршед

که تابد بر تو آن تابنده خورشید

Нигар то ту напиндорӣ ки дастон

نگر تا تو نپنداری که دستان

Ба кор оядат бо он сарви бустон

به کار آیدت با آن سرو بستان

Нигар то дар дилат ноед ки неру

نگر تا در دلت ناید که نیرو

Туоне кард бо фарзандии шҳрў

توانی کرد با فرزندی شهرو

Турои он ба ки дил дар вай набандӣ

ترا آن به که دل در وی نبندی

Казин дилбандӣ ояд мустамандӣ

کزین دلبندی آید مستمندی

Нпимоиӣ ба дили роҳи табоҳӣ

نپیمایی به دل راه تباهی

Казу руста наомад ҳеҷ роҳӣ

کزو رسته نیامد هیچ راهی

Хирадмандӣу шарму донишу рой

خردمندی و شرم و دانش و رای

Ба кор ояд равонро дар чунин ҷой

به کار آید روان را در چنین جای

Ки зишт аз хубу нек аз бади бадоне

که زشت از خوب و نیک از بد بدانی

Ба дили кории сголии каши туоне

به دل کاری سگالی کش توانی

Агар ту осмонро дар навардӣ

اگر تو آسمان را در نوردی

Вагар дарёи бинборӣ ба мардӣ

و گر دریا بینباری به مردی

Миёни бодияи ҷиҳўн бароне

میان بادیه جیهون برانی

з рӯй санги лолаи бушковоне

ز روی سنگ لاله بشکفانی

Ҷаҳонии дигар аз гавҳар бар оре

جهانی دیگر از گوهر بر آری

Заминаш бар сар мӯе бидорӣ

زمینش بر سر مویی بداری

Абои ин ҷодӯӣу неки доне

ابا این جادوی و نیک دانی

Ба кори виси ҳам хираи Бамоне

به کار ویس هم خیره بمانی

Ба меҳрати виса онгаҳ сар дар орад

به مهرت ویسه آنگه سر در آرد

Ки шохи арғавони хурмои برارد

که شاخ ارغوان خرما برآرد

Сазад грдли з пайвандаш битобӣ

سزد گردل ز پیوندش بتابی

Ки ӯ моҳаст пайвандаш наёбӣ

که او ماهست پیوندش نیابی

Ки ёради гуфтани ин гуфтор бо вай

که یارد گفتن این گفتار با وی

Ки ёрад ҷустан ин озор бо вай

که یارد جستن این آزار با وی

Ндонӣ ков чигуна хеш комаст

ندانی کاو چگونه خویش کامست

зи хуии худ чигуна дайр ромаст

ز خوی خود چگونه دیر رامست

Агар ман Зуҳраи сад шер дорам

اگر من زهرهٔ صد شیر دارم

Паёмати пеш ӯ гуфтан наёрам

پیامت پیش او گفتن نیارم

Ҳар ойӣна ту напасандӣ ки дар ман

هر آیینه تو نپسندی که در من

Ба зиштӣ роҳ ёбад гуфт душман

به زشتی راه یابد گفت دشمن

Ту худ доне ки вис имрӯз чунаст

تو خود دانی که ویس امروز چونست

Ба хӯбӣ аз ҳама хубон фузунаст

به خوبی از همه خوبان فزونست

Ҳар он гуҳ кин сухан бо вай бигӯям

هر آن گه کاین سخن با وی بگویم

Ба расвои бирезад об рӯем

به رسوایی بریزد آب رویم

Чунонаст ӯ миёни виси духтон

چنانست او میان ویس دختان

Ки хусрав дар миёни неки бахатон

که خسرو در میان نیک بختان

Маниш бар осмон дорад ба гшӣ

منش بر آسمان دارد به گشّی

Ва бо мардум наёмизад ба хушӣ

و با مردم نیامیزد به خوشی

Ҳамаш дар тухмаи пурмояи сети гавҳар

همش در تخمه پرمایه‌ست گوهر

Ҳамаш дар ганҷи шҳўорсти ҷавҳар

همش در گنج شهوارست جوهر

Бидон гавҳари зи шоҳон сар фарозаст

بدان گوهر ز شاهان سر فرازست

Бад-ӣни ҷавҳари зи мардум бе ниёзаст

بدین جوهر ز مردم بی نیازست

На аз кор бузург ояд наҳифаш

نه از کار بزرگ آید نهیبش

На аз ганҷ гарон ояд фиребаш

نه از گنج گران آید فریبش

Кунун худ дилаш лухтӣ мустамандаст

کنون خود دلش لختی مستمندست

На танҳоӣ ва бешаҳрӣ нижандаст

نه تنهایی و بی شهری نژندست

зи хону мону шаҳр хеш давраст

ز خان و مان و شهر خویش دورست

Ҳам аз ромиши ҳам аз мардуми нФўрст

هم از رامش هم از مردم نفورست

Гуҳии об аз мижаи боради гуҳии хӯн

گهی آب از مژه بارد گهی خون

Гуҳӣ аз бахт нолад гуҳи зи гардун

گهی از بخت نالد گه ز گردون

Чу ёди оради зи модари вази бародар

چو یاد آرد ز مادر وز برادر

Баҷушад ҳамчуи авдтар бар озар

بجوشد همچو عود تر بر آذر

Кунад нафрин бар он сол ва ма шавам

کند نفرین بر آن سال و مه شوم

Ки даврӣ додаш аз ором ва аз бум

که دوری دادش از آرام و از بوم

Бад-ӣни сони бонӯии ҷамшеди гавҳар

بدین سان بانوی جمشید گوهر

Ба хӯбии номдори ҳафт кишвар

به خوبی نامدار هفت کشور

Ба лобаи хостаи модари зи яздонаш

به لابه خواسته مادر ز یزدانش

Бпрўрдаҳи миёни нозу фурмонаш

بپرورده میان ناز و فرمانش

Кунун пари дарду пари тимору нолон

کنون پر درد و پر تیمار و نالان

зи ҳмзодони бурӣдаи вази ҳамалон

ز همزادان بریده وز همالان

Ба пеши вай ки ёрад барад науммат

به پیش وی که یارد برد نامت

Ки ёради гуфтани ин ёФаҳи паёмат

که یارد گفتن این یافه پیامت

Марои ин кори беҳудаи мФрмоӣ

مرا این کار بیهوده مفرمای

Ки сар ҳаргиз надонад рафт чун пой

که سر هرگز نداند رفت چون پای

Забонамгар фузун аз Қатар меғаст

زبانم گر فزون از قطر میغست

Забонии ин сухан гуфтан дареғаст

زبانی این سخن گفتن دریغست

Чу бишунид ин сухани ромини бедил

چو بشنید این سخن رامین بیدل

зи об дида кардаш хокро гул

ز آب دیده کردش خاک را گل

зи сахтии гиряи андар буриш бишикаст

ز سختی گریه اندر برش بشکست

Шиканҷи гиряи гуфтораши фурӯи баст

شکنج گریه گفتارش فرو بست

Ҳам аз гиря бимонад ва ҳам зи гуфтор

هم از گریه بماند و هم ز گفتار

Барон бахшой ков бошад чунин зор

بران بخشای کاو باشد چنین زار

Ба мағзаши буришад аз дили оташи меҳр

به مغزش بَرشُد از دل آتش مهر

Дамидаш заъфарон аз лолаи гавани чеҳр

دمیدش زعفران از لاله‌گون چهر

Чу як соъати забонаш буд баста

چو یک ساعت زبانش بود بسته

Дили андар бар , шикастаи дами гусаста

دل اندر بر، شکسته دم گسسته

Дигар бора суханҳо гуфт зебо

دگر باره سخنها گفت زیبا

зи дардии сахту ҳолеи ношикеб

ز دردی سخت و حالی ناشکیبا

Басии зорӣ ва лоба карду хоҳиш

بسی زاری و لابه کرد و خواهش

Наомад дар ситези дояи коҳиш

نیامد در ستیز دایه کاهش

Чу ромин беш кардӣ зорўорӣ

چو رامین بیش کردی زارواری

Азу беш омадӣ нўмидўорӣ

ازو بیش آمدی نومیدواری

Ба фарҷом андрў овехт ромин

به فرجام اندرو آویخت رامین

Бирав резони зи дидаи ашки хунин

برو ریزان ز دیده اشک خونین

Ҳаме гуфт эй анўшини дояи зинҳор

همی گفت ای انوشین دایه زنهار

Макун ҷони марои якбораи овор

مکن جان مرا یکباره آوار

Мабар умедам аз ҷону ҷавонӣ

مبر امیدم از جان و جوانی

Макун чун заҳр бар ман зиндагонӣ

مکن چون زهر بر من زندگانی

Тӯй аз дӯстони пушту паноҳам

توی از دوستان پشت و پناهم

Тӯии Фрёдҷўӣ ва чора хоҳам

توی فریادجوی و چاره خواهم

Чаҳ бошад гар кунӣ мардуми сетоне

چه باشد گر کنی مردم‌ستانی

Маро аз чанги бадбахтии раҳоне

مرا از چنگ بدبختی رهانی

Дар бастаи зи пешам бар гушойӣ

در بسته ز پیشم بر گشایی

Ба рӯй висаам роҳии намое

به روی ویسه‌ام راهی نمایی

Гар акнӯн аз ту навмидӣ пазирам

گر اکنون از تو نومیدی پذیرم

Ба марги ногаҳони пешати бимирам

به مرگ ناگهان پیشت بمیرم

Макун беҷурмро дар чоҳи мФгн

مکن بی جُرم را در چاه مفگن

Намак бар сӯхтаи камтари прогн

نمک بر سوخته کمتر پراگن

Турои банда шудаи ситам банда бипазир

ترا بنده شده‌ستم بنده بپذیر

Вазин сахтии яке раҳи дасти ман гир

وزین سختی یکی ره دست من گیر

Тӯй дар мони дардам дар ҷаҳони бас

توی در مان دردم در جهان بس

Дарин бечорагии фарёди ман рас

درین بیچارگی فریاد من رس

Биҷузи ту дар ҷаҳони касро надонам

بجز تو در جهان کس را ندانم

Ки бо ӯ рози худ гуфтани тавонам

که با او راز خود گفتن توانم

Паём ман бигӯ бо он смнбр

پیام من بگو با آن سمنبر

Баҳона беш азин пешами мёўр

بهانه بیش ازین پیشم میاور

Ба чораи Асияи созанд бар бод

به چاره آسیا سازند بر باد

Бар оранд аз миён равад бунёд

بر آرند از میان رود بنیاد

Ба зери оранди мурғонро зи гардун

به زیر آرند مرغان را ز گردون

зи дарёи моҳёни оранди берун

ز دریا ماهیان آرند بیرون

Ба доми оранди шерони жён ро

به دام آرند شیران ژیان را

Ба банди оранди пелони дмон ро

به بند آرند پیلان دمان را

Буруни оранди моронро зи сӯрох

برون آرند ماران را ز سوراخ

Ба афсунҳо кунандаш роми густох

به افسونها کنندش رام گستاخ

Ту низ афсуни з ҳар кас беш доне

تو نیز افسون ز هر کس بیش دانی

Ҳмидўни чораҳо кардан туоне

همیدون چاره‌ها کردن توانی

Сухани донеи басии ҳангоми гуфтор

سخن دانی بسی هنگام گفتار

Ҳунари дории басӣ дар вақти кирдор

هنر داری بسی در وقت کردار

Суханро бо ҳунар некӯ бипайванд

سخن را با هنر نیکو بپیوند

Вазишон ҳар ду Бернаи висро банд

وزیشان هر دو بَرنِه ویس را بند

Агар на бахти ман будӣ накӯи рой

اگر نه بخت من بودی نکو رای

Туро пешам наёвардӣ дарини ҷой

ترا پیشم نیاوردی دراین جای

Чунон чун ту марои ёрии дарин кор

چنان چون تو مرا یاری درین کار

Худои бодо ба ҳар кории турои ёр

خدا بادا به هر کاری ترا یار

Бигуфт ин ва пас ӯро танг дар бар

بگفت این و پس او را تنگ در بر

Кашид ва дод бӯсӣ чанд бар сар

کشید و داد بوسی چند بر سر

Вазон пас дод бӯсаши брлб ва рӯй

وزان پس داد بوسش برلب و روی

Биёмад дев ва рафт андари тани ӯй

بیامد دیو و رفت اندر تن اوی

зи дояи зуди коми хеши бардошт

ز دایه زود کام خویش برداشت

Ту гуфтӣ тухми меҳри андар дилаш кошт

تو گفتی تخم مهر اندر دلش کاشت

Чу бар зани ком дил ронадӣ яке бор

چو بر زن کام دل راندی یکی بار

Чунон дон каш наҳодӣ бар сари афсор

چنان دان کش نهادی بر سر افسار

Чу ромин аз канори доя бар хост

چو رامین از کنار دایه بر خاست

Дили доя ба тимораш биёрост

دل دایه به تیمارش بیاراست

Дарида шуд ҳмонгаҳи пардаи шарм

دریده شد همانگه پردهٔ شرم

Шуд он гуфтори сардаш дар замони гарм

شد آن گفتار سردش در زمان گرم

Бадв гуфт эй фарибандаи сухани гӯй

بدو گفت ای فریبنده سخن گوی

Ббрдӣ аз ҳамаи кас дар сухани гӯй

ببردی از همه کس در سخن گوی

Дилат аз ҳар касе ҷӯёӣ комаст

دلت از هر کسی جویای کامست

Туро ҳар зан ки бинӣ вис номаст

ترا هر زن که بینی ویس نامست

Марои ту дӯст будӣ эй дили афрӯз

مرا تو دوست بودی ای دل افروز

Валикини дўстри гаштам аз имрӯз

ولیکن دوستر گشتم از امروز

Гусаста шуд миёни мо баҳона

گسسته شد میان ما بهانه

Ки шуд тири ҳавои сӯии нишона

که شد تیر هوا سوی نشانه

Азин пас ҳар чаҳ ту хоҳӣ бифармоӣ

ازین پس هر چه تو خواهی بفرمای

Ки аз фармонати беруни новарами пой

که از فرمانت بیرون ناورم پای

Кунам бахти туро бар виси пирӯз

کنم بخت ترا بر ویس پیروز

Ситонам дод меҳрат зон дили афрӯз

ستانم داد مهرت زان دل افروز

Чу бишунид ин сухани длхстаҳи ромин

چو بشنید این سخن دلخسته رامین

Бадв гуфт эй марои равшани ҷаҳони байн

بدو گفت ای مرا روشن جهان بین

Турои зини пас нигар то чун пурситам

ترا زین پس نگر تا چون پرستم

Ба пешати ҷон ба хизмат чун фиристам

به پیشت جان به خدمت چون فرستم

Ҳамеи бинӣ ки печони ҳамчуи морам

همی بینی که پیچان همچو مارم

Чигуна саъбу ошуфтаи сети корам

چگونه صعب و آشفته‌ست کارم

Ба шаб гӯям нмонми зинда то бом

به شب گویم نمانم زنده تا بام

Ҷӯ бом ояд надорам тамаъ то шом

جو بام آید ندارم طمع تا شام

Бидон монам ки дар дарё нишнид

بدان مانم که در دریا نشنید

зи дарёи боду мавҷ сахт бинад

ز دریا باد و موج سخت بیند

Нигар то ӯ замона чун гузорад

نگر تا او زمانه چون گذارد

Ки як соъати умед ҷон надорад

که یک ساعت امید جان ندارد

Ман аз тимори виса ҳамчунонам

من از تیمار ویسه همچنانم

Шубон аз рӯзу рӯз аз шаб надонам

شبان از روز و روز از شب ندانم

Кунун умед дар кори ту бастам

کنون امید در کار تو بستم

Магаргирӣ дарин осеби дастам

مگر گیری درین آسیب دستم

Чу аз ту ин навозишҳо шунидам

چو از تو این نوازشها شنیدم

Ту додӣ банди шодиро калидам

تو دادی بند شادی را کلیدم

Ҷавонмардии бакори орад ба кирдор

جوانمردی بکار آرد به کردار

Ки бе кирдори нохўбсти гуфтор

که بی کردار ناخوبست گفتار

Бигӯ то рӯй фаррух кӣ намое

بگو تا روی فرخ کی نمایی

Бдидорм дигар бора кӣ ое

بدیدارم دگر باره کی آیی

Куҷои ман рӯзу соъат май шуморам

کجا من روز و ساعت می‌شمارم

Ҳамеша диданатро чашм дорам

همیشه دیدنت را چشم دارم

Ҳаме то шодмонати бози байнам

همی تا شادمانت باز بینم

Бар оташи хспм ва бар вай нишинам

بر آتش خسپم و بر وی نشینم

Ба дидорат чунон бошад шитобам

به دیدارت چنان باشد شتابم

Ки як соъати қарор тан наёбам

که یک ساعت قرار تن نیابم

Чу ошуфтаи нмонм бар яке рой

چو آشفته نمانم بر یکی رای

Чу девонаи нпоим бар яке ҷой

چو دیوانه نپایم بر یکی جای

Биханда гуфт ҷодӯи кеши доя

بخنده گفت جادو کیش دایه

Ту ҳастӣ дар сухан бисёр моя

تو هستی در سخن بسیار مایه

Бад-ӣни гуфтори нағзу лоба чун нӯш

بدین گفتار نغز و لابه چون نوش

Ба мағзи биҳшони бозоварӣ ҳуш

به مغز بیهشان باز آوری هوش

Диламро ту бад-ӣни гуфтори хстӣ

دلم را تو بدین گفتار خستی

Чу ҷонамро бад-ӣни зинҳори бастӣ

چو جانم را بدین زنهار بستی

зи ҷони хеши бандӣ бар кушодӣ

ز جان خویش بندی بر گشادی

Биоварадӣ ва бар ҷонам наҳодӣ

بیاوردی و بر جانم نهادی

Нигар то ҳеҷ гӯнаи ғами надорӣ

نگر تا هیچ گونه غم نداری

Казин андӯҳат ояд растгорӣ

کزین اندوهت آید رستگاری

Ту худ бинӣ ки комат чун барорам

تو خود بینی که کامت چون برآرم

Ба некӣ рӯй карт чун нигорам

به نیکی روی کارت چون نگارم

Туро бар аспи тозӣ чун нишонам

ترا بر اسپ تازی چون نشانم

Ба чашми душманон бар , чун давонам

به چشم دشمنان بر، چون دوانم

Ту ҳар рӯзии бад-ӣни ҳангоми як бор

تو هر روزی بدین هنگام یک بار

Гузар кун ҳам бар ин фархундаи гулзор

گذر کن هم بر این فرخنده گلزار

Ки ман худ огаҳии пеши ту орм

که من خود آگهی پیش تو آرم

Ба ҳркорӣ ки дорам ё гузорам

به هرکاری که دارم یا گزارم

Чу ҳардуи дил бар ин ваъда ниҳоданд

چو هردو دل بر این وعده نهادند

Рухони икдгрро бӯса доданд

رخان یکدگر را بوسه دادند

Ба паймони даст икдгр гирифтанд

به پیمان دست یکدگر گرفتند

Бад-ӣни гуфтор ва пас ҳар ду бирафтанд

بدین گفتار و پس هر دو برفتند