Чу пеш вис рафт ӯро дижам дид

چو پیش ویس رفت او را دُژم دید

зи гиря дар канораши об зам дид

ز گریه در کنارش آب زم دید

Дигар раҳи вис бо доя барошуфт

دگر ره ویس با دایه برآشفت

зи шарму бими яздонаш сухан гуфт

ز شرم و بیم یزدانش سخن گفت

Ки ман худ чун брондишми зи яздон

که من خود چون براندیشم ز یزدان

На ромин боядам на шарми гиҳон

نه رامین بایدم نه شرم گیهان

Чаро зиштӣ кунам зиштии сголм

چرا زشتی کنم زشتی سگالم

Ки аз зиштӣ буд рӯзӣу болам

که از زشتی بود روزی و بالم

Бад-ӣни сар чун касон ман бидонанд

بدین سر چون کسان من بدانند

Маро зон пас чаҳ гӯйанд ва чаҳ хонанд

مرا زان پس چه گویند و چه خوانند

Бидон сар чун шавам пеш худоем

بدان سر چون شوم پیش خدایم

Чаҳ узри орм чаҳ пӯзишҳо намоям

چه عذر آرم چه پوزشها نمایم

Чаҳ гӯям , гӯям аз баҳри яке ком

چه گویم، گویم از بهر یکی کام

Ба сад зиштии фурӯи барадами сару ном

به صد زشتی فرو بردم سر و نام

Агар ромин хушаст ва меҳрбонаст

اگر رامین خوشست و مهربانست

Азуи беҳтар биҳишт ҷовдонаст

ازو بهتر بهشت جاودانست

Вагар ромин буд бар ман длозор

و گر رامین بود بر من دلازار

Чаҳ бошад чун буд хушнӯди додар

چه باشد چون بود خشنود دادار

Чу дар дӯзах шавам аз баҳри ромин

چو در دوزخ شوم از بهر رامین

Маро кӣ суд дорад меҳри ромин

مرا کی سود دارد مهر رامین

На кардам не кунам ҳаргизи табоҳӣ

نه کردم نی کنم هرگز تباهی

Агар рӯзам чу шаб гирад сиёҳӣ

اگر روزم چو شب گیرد سیاهی

Чу бишунид ин сухани доя аз он моҳ

چو بشنید این سخن دایه از آن ماه

Гирифт аз чора кардани табъи рӯбоҳ

گرفت از چاره کردن طبع روباه

Бадв гуфт эй ниёзи ҷони доя

بدو گفت ای نیاز جان دایه

Биҷузи тундии надории ҳеҷ моя

بجز تندی نداری هیچ مایه

Чаро бар як сухани ҳаргизи нпоиӣ

چرا بر یک سخن هرگز نپایی

Ба гирдоне чу чархи осёӣӣ

به گردانی چو چرخ آسیائی

Бигардади рӯзгор ва ту бигардӣ

بگردد روزگار و تو بگردی

Ба сони къбтин бар тахти нрдӣ

به سان کعبتین بر تخت نردی

Чу пирӯза бигардоне ҳамеи ранг

چو پیروزه بگردانی همی رنگ

Чу оҳан ҳар замон пайдо кунӣ занг

چو آهن هر زمان پیدا کنی زنگ

Ту аз фармони яздон кӣ гурезӣ

تو از فرمان یزدان کی گریزی

Ва бо гардуни гардон кӣ ситезӣ

و با گردون گردان کی ستیزی

Агар ту ин чунин бдхўи Бамоне

اگر تو این چنین بدخو بمانی

Нишоед кард бо ту зиндагонӣ

نشاید کرد با تو زندگانی

Замини Марв бо мӯбади турои бод

زمین مرو با موبد ترا باد

Замини моҳ бо шҳрўи марои бод

زمین ماه با شهرو مرا باد

Маро дар Марви ҷузи ту ҳеҷ кас нест

مرا در مرو جز تو هیچ کس نیست

Ту худ доне ки бо ту дев бас нест

تو خود دانی که با تو دیو بس نیست

Маро чун бади сголони хори дорӣ

مرا چون بد سگالان خوار داری

Ба рӯзӣ чанд боРом баршуморӣ

به روزی چند بارم برشماری

Шавам бо модарат хуррам нишинам

شوم با مادرت خرم نشینم

Туро бо ин ҳама тундӣ набинам

ترا با این همه تندی نبینم

Ту доне бо худо ва бо дигар кас

تو دانی با خدا و با دگر کس

Маро аз Марв ва аз кирдори ту бас

مرا از مرو و از کردار تو بس

Ҷавобаш дод вис ва гуфт чандин

جوابش داد ویس و گفت چندین

Чаро дар дил гирифтӣ меҳри ромин

چرا در دل گرفتی مهر رامین

Ҳамеи бегонаеро ёри гардӣ

همی بیگانه‌ای را یار گردی

зи баҳр ӯ зи ман безори гардӣ

ز بهر او ز من بیزار گردی

Турои дил чун диҳад аз ман баридан

ترا دل چون دهد از من بریدن

БрФтн бо дигар кас орамидан

برفتن با دگر کس آرمیدن

Абии ту чун тавонам буд эдар

ابی تو چون توانم بود ایدر

Ки ту ҳастӣ марои ҳамтои модар

که تو هستی مرا همتای مادر

Чаҳ ошуфтаи сети бахту рӯзгорам

چه آشفته‌ست بخت و روزگارم

Чаҳ бади фарҷом ва душвораст корам

چه بد فرجام و دشوارست کارم

Ҳам аз хона ҷудоем ҳам зи модар

هم از خانه جدایم هم ز مادر

Ҳам аз пари мояи хуишону бародар

هم از پر مایه خویشان و برادر

Ту будӣ аз ҷаҳон бо ман бимонада

تو بودی از جهان با من بمانده

Маро аз доғи танҳои рҳондаҳ

مرا از داغ تنهایی رهانده

Ту низ акнӯн зи ман безори гаштӣ

تو نیز اکنون ز من بیزار گشتی

Ва бо зинҳори хорони ёри гаштӣ

و با زنهار خواران یار گشتی

Маро кардӣ чунин якбораи падрӯд

مرا کردی چنین یکباره پدرود

Фгндии ному нанги хеш дар равад

فگندی نام و ننگ خویش در رود

Басои рўзо ки ту бошӣ пушаймон

بسا روزا که تو باشی پشیمان

Наёбӣ дарди худро ҳеҷ дармон

نیابی درد خود را هیچ درمان

Дигар раҳ доя гуфт эй моҳи хӯбӣ

دگر ره دایه گفت ای ماه خوبی

Машав гумроҳи ту аз роҳи хӯбӣ

مشو گمراه تو از راه خوبی

Қсо бар кор ту рафт ва биёсуд

قصا بر کار تو رفت و بیاسود

Чаҳ суд акнӯн азин гуфтор бе суд

چه سود اکنون ازین گفتار بی سود

Ба як сӯ на суханҳои нигорин

به یک سو نه سخنهای نگارین

Бигӯ то кӣ бибинӣ рӯй ромин

بگو تا کی ببینی روی رامین

Марвро дар паноҳат кӣ пазирӣ

مرو را در پناهت کی پذیری

Дарин кораш чигуна даст гирӣ

درین کارش چگونه دست گیری

Дароз оҳанг шуд гуфтор бе мар

دراز آهنگ شد گفتار بی‌مر

Дарозии сахт бемаънӣ ва бе бар

درازی سخت بی معنی و بی‌بر

Суханро бо ҷавонмардӣ биомез

سخن را با جوانمردی بیامیز

Ҷавониро зи хоби хуши барангез

جوانی را ز خواب خوش برانگیز

Падедовар баҳори мардумӣ ро

پدید آور بهار مردمی را

Ба боровар дарахти хуррамӣ ро

به بار آور درخت خرمی را

зи шоҳӣу ҷавонӣ баҳра бурдор

ز شاهی و جوانی بهره بردار

Ба пирӯзӣу шодӣ рӯз бигзор

به پیروزی و شادی روز بگذار

Ба гавҳар на худоӣ на фиришта

به گوهر نه خدایی نه فرشته

Яке эй ҳамчуи мо аз гул сиришта

یکی ای همچو ما از گل سرشته

Ҳамеша озманду орзӯманд

همیشه آزمند و آرزومند

зи озу орзӯ бар ту басии банд

ز آز و آرزو بر تو بسی بند

Худои мо сиришти мо чунин кард

خدای ما سرشت ما چنین کرد

Ки занро нест комии хуштар аз мард

که زن را نیست کامی خوشتر از مرد

Ту аз мардон надидӣ шодмонӣ

تو از مردان ندیدی شادمانی

Азирои хушӣ мардон ндонӣ

ازیرا خوشی مردان ندانی

Гар омезиш кунӣ бо марди як бор

گر آمیزش کنی با مرد یک بار

Ба ҷони ман ки ншкибии азин кор

به جان من که نشکیبی ازین کار

Ҷавобаш дод виси моҳи пайкар

جوابش داد ویس ماه پیکر

Биҳишти ҷовдон аз марди хуштар

بهشت جاودان از مرد خوشتر

Агар ту кам кунӣ панду фиребам

اگر تو کم کنی پند و فریبم

Ман аз шодӣ ва аз мардони шикебам

من از شادی و از مردان شکیبم

Марои азор ту сахтаст бар дил

مرا ازار تو سختست بر دل

Вагар на ҳеҷ комам нест дар дил

و گر نه هیچ کامم نیست در دل

Марогар бим озорат набӯдӣ

مرا گر بیم آزارت نبودی

Басои рнҷо ки ромин озмудӣ

بسا رنجا که رامین آزمودی

Нагар шоҳин шудӣ дар ман раседӣ

نه گر شاهین شدی در من رسیدی

Вагар бодӣ шудӣ бар ман вазидӣ

و گر بادی شدی بر من وزیدی

Кунун кӯшиш бидон кун то туоне

کنون کوشش بدان کن تا توانی

Ки ин роз аз ҷаҳон бошад наоне

که این راز از جهان باشد نهانی

Ту худ доне ки мӯбад чун бузургаст

تو خود دانی که موبد چون بزرگست

Ба гоҳи хашм рондан чун сутургаст

به گاه خشم راندن چون سترگست

Гунаҳи нодида чун теғаст барон

گنه نادیده چون تیغست بُرّان

Ситами нобарда чун шераст ғурон

ستم نابرده چون شیرست غُرّان

Агар рӯзии барад бар ман гумоне

اگر روزی برد بر من گمانی

Азуи моро ба ҷон бошад зӣоне

ازو ما را به جان باشد زیانی

Ҳаме то ин сухан бошад наҳуфта

همی تا این سخن باشد نهفته

Бадв бар мо балоро чашми хуфта

بدو بر ما بلا را چشم خفته