Чу ромин буд бо хусрави яке моҳ
چو رامین بود با خسرو یکی ماه
Ба нахчир ва ба ромиши гоҳу бегоҳ
به نخچیر و به رامش گاه و بیگاه
Пас аз як ма ба мўқони хост рафтан
پس از یک مه به موقان خواست رفتن
Дарави нахчири дарёӣ гирифтан
درو نخچیر دریایی گرفتن
Шҳншаҳи хуфта буду виси дарбар
شهنشه خفته بود و ویس دربر
Дили андари доғи он хуршеди дилбар
دل اندر داغ آن خورشید دلبر
Ки дар бар дошт чунон длФрўзӣ
که در بر داشت چونان دلفروزی
з пайвандаш нашуд дилшоди рӯзӣ
ز پیوندش نشد دلشاد روزی
Биёмад дояи пинҳони висро гуфт
بیامد دایه پنهان ویس را گفت
Ба чунин рӯзи висо чун тавон хуфт ?
به چونین روز ویسا چون توان خفت؟
Ки ромин рафт хоҳад сӯии армн
که رامین رفت خواهد سوی ارمن
Ба нахчири шикору ҷанги душман
به نخچیر شکار و جنگ دشمن
Сипаҳро аз шуданаш огоҳ карданд
سپه را از شدنش آگاه کردند
Сарои парда ба дашти моҳи бурданд
سراپرده به دشت ماه بردند
Ҳам акнӯн бонги кӯс ва ноӣ рӯйин
هماکنون بانگ کوس و نای رویین
з дар гоҳаш расад бар моҳу парвин
ز در گاهش رسد بر ماه و پروین
Агар хоҳӣ ки рӯйиши бози бинӣ
اگر خواهی که رویش باز بینی
Басии некӯтар аз дебои чинӣ
بسی نیکوتر از دیبای چینی
Яке бар бом шӯ бингар зи бомат
یکی بر بام شو بنگر ز بامت
Ки чун ногуҳ бихоҳад рафт комат
که چون ناگه بخواهد رفت کامت
Ба тиру юзу бозу чрғу шоҳин
به تیر و یوز و باز و چرغ و شاهین
Шикор дилат хоҳад кард ромин
شکار دلت خواهد کرد رامین
Бихоҳад рафтану даврии намӯдан
بخواهد رفتن و دوری نمودن
зи ту орому зи ман ҷон рубудан
ز تو آرام و ز من جان ربودن
Қазоро шоҳи мӯбад буд бедор
قضا را شاه موبد بود بیدار
Шунид аз дояи он ворунаи гуфтор
شنید از دایه آن وارونه گفتار
Биҷуст аз хобгоҳ ва тунд бинишаст
بجست از خوابگاه و تند بنشست
Чу пели хашмноки ошуфтау маст
چو پیل خشمناک آشفته و مست
Забон бикшод бар дшмони доя
زبان بگشاد بر دشمان دایه
Ҳаме гуфт эй палиди хори моя
همیگفت ای پلید خوار مایه
Ба гетии неи зи ту нопорсотр
به گیتی نی ز تو ناپارساتر
зи саги расвотар ва зу бе баҳотар
ز سگ رسواتر و زو بی بهاتر
Биёред ин палиди бади куниш ро
بیارید این پلید بد کنش را
Блоиаҳи гндпири саги маниш ро
بلایه گندپیر سگمنش را
Ки ман корӣ кунам бо ваии сазояш
که من کاری کنم با وی سزایش
Даҳуми мари доигониро ҷазояш
دهم مر دایگانی را جزایش
Сазадгар зи осмон бар шаҳри хўзон
سزد گر ز آسمان بر شهر خوزان
Наборад ҷовдони ҷузи санги борон
نبارد جاودان جز سنگ باران
Ки чунин руспии хезад аз он бум
که چونین روسپی خیزد از آن بوم
з бешармӣу шухӣ бар ҷаҳон шавам
ز بی شرمی و شوخی بر جهان شوم
Бад омӯзӣ кунад мари кеҳтарон ро
بد آموزی کند مر کهتران را
Бад андешӣ кунад мари меҳтарон ро
بد اندیشی کند مر مهتران را
зи хўзон худ наёяд ҷузи бидонадяш
ز خوزان خود نیاید جز بداندیش
Табоҳии ҷӯйу бади кирдору бади кеш
تباهی جوی و بد کردار و بد کیش
Мабодои кас ки эшонро пазирад
مبادا کس که ایشان را پذیرد
Ва зишон дӯст ҷӯяд , доя гирад
و زیشان دوست جوید، دایه گیرد
Казишон доигонии ҷусти шҳрў
کزیشان دایگانی جست شهرو
Сарои хешро пар кард зи оҳӯ
سرای خویش را پر کرد زآهو
Чаҳ хўзонӣ ба гоҳи доигонӣ
چه خوزانی به گاه دایگانی
Чаҳ нои бино ба гоҳи дидбонӣ
چه نابینا به گاه دیدبانی
Ҳар он ков зоғ бошад раҳнамояш
هر آن کاو زاغ باشد رهنمایش
Ба гӯристон буд ҳамвора ҷояш
به گورستان بود همواره جایش
Пас онгаҳ гуфт висои хўишкомо
پس آنگه گفت ویسا خویشکاما
зи баҳр дев гашта зишти номо
ز بهر دیو گشته زشت ناما
На ҷонатро хирад на дидаро шарм
نه جانت را خرد نه دیده را شرم
На роятро ростӣ на карти озарм
نه رایت را راستی نه کارت آزرم
Бихӯрадӣ нангу шарму зинҳоро
بخوردی ننگ و شرم و زینهارا
Ба нанг андар задӣ худро ва мо ро
به ننگ اندر زدی خود را و ما را
зи дайну ростии безори гаштӣ
ز دین و راستی بیزار گشتی
Ба чашм ҳар ки будӣ хори гаштӣ
به چشم هر که بودی خوار گشتی
з ту напасандад ин ойини бародар
ز تو نپسندد این آیین برادر
На наздикону хуишон ва на модар
نه نزدیکان و خویشان و نه مادر
Ба гӯнаи рӯишон чун дӯда кардӣ
به گونه رویشان چون دوده کردی
Киу маро ба нанг олӯда кардӣ
کِه و مِه را به ننگ آلوده کردی
Ҳаме то доя бошад раҳнамоят
همی تا دایه باشد رهنمایت
Буд деви табоҳии ҳамсироят
بود دیو تباهی همسرایت
Муаллим чун кунад дастони навозӣ
معلم چون کند دستان نوازی
Кунад кӯдак ба пешаши пои бозӣ
کند کودک به پیشش پای بازی
Пас онгаҳ назд вирў кас фиристод
پس آنگه نزد ویرو کس فرستاد
Бихонад ва кард бо ӯ як ба як ёд
بخواند و کرد با او یک به یک یاد
Бифармудаш ки хоҳарро ба Фрҳнҷ
بفرمودش که خواهر را به فرهنج
Ба шФшоҳнги Фрҳнҷш дар оҳнҷ
به شفشاهنگ فرهنجش در آهنج
Ҳмидўни дояро лухтии бпироӣ
همیدون دایه را لختی بپیرای
Ба подоФроаҳ ва бар ҷонаши мбхшоӣ
به پادافراه و بر جانش مبخشای
Агар фарҳангашон ман кард боем
اگر فرهنگشان من کرد بایم
Газанди афзӯни зи андозаи мноим
گزند افزون ز اندازه منایم
Ду чашми вис бо оташ бисӯзам
دو چشم ویس با آتش بسوزم
Вазони пас дояро бар дори дузам
وزان پس دایه را بر دار دوزم
зи шаҳри хеши роминро баронам
ز شهر خویش رامین را برانم
Дигар ҳаргиз ба номаш бар нахонам
دگر هرگز به نامش بر نخوانم
Бипардозам зи расвои ҷаҳон ро
بپردازم ز رسوایی جهان را
зи нанг ҳар се бизадойам равон ро
ز ننگ هر سه بزدایم روان را
Нигаҳ кун то саман бар виси гули рух
نگه کن تا سمن بر ویس گل رخ
Ба тундии шоҳро чун дод посух
به تندی شاه را چون داد پاسخ
Агар чаҳ шарм беандоза будаш
اگر چه شرم بیاندازه بودش
Қазои шарм аз ду дида бар рабӯдаш
قضا شرم از دو دیده بر ربودش
зи тахти шоҳ чун шамшод бар ҷуст
ز تخت شاه چون شمشاد بر جست
Ба каш карда булӯрӣни бозуу даст
به کش کرده بلورین بازو و دست
Марвро гуфт шоҳои комгоро
مرو را گفت شاها کامگارا
Чаҳ тарсоне ба подоФроаҳи мо ро
چه ترسانی به پادافراه ما را
Суханҳо рост гуфтӣ ҳар чаҳ гуфтӣ
سخنها راست گفتی هر چه گفتی
Накӯ кардӣ ки оҳӯ но наҳуфтӣ
نکو کردی که آهو نا نهفتی
Кунун хоҳӣ бикаш хоҳӣ баронам
کنون خواهی بکش خواهی برانم
Вагар хоҳӣ баровар дидагонам
و گر خواهی بر آور دیدگانم
Вагар хоҳӣ бабанд ҷовдони дор
و گر خواهی ببند جاودان دار
Вагар хоҳӣ бараҳна кун ба бозор
و گر خواهی برهنه کن به بازار
Ки роминам гузин ду ҷаҳони сет
که رامینم گزین دو جهانست
Танамро ҷону ҷонамро равони сет
تنم را جان و جانم را روانست
Чароғи чашму ором дилам ӯст
چراغ چشم و آرام دلم اوست
Худовандасту ёру дилбару дӯст
خداوندست و یار و دلبر و دوست
Чаҳ бошадгар ба меҳраш ҷон сипорам
چه باشد گر به مهرش جان سپارم
Ки ман худ ҷон барои меҳр дорам
که من خود جان برای مهر دارم
Ман аз ромини вафоу меҳрбонӣ
من از رامین وفا و مهربانی
Набарам то набарди зиндагонӣ
نبرم تا نبرد زندگانی
Марои он рух бар он болой чун сарв
مرا آن رخ بر آن بالای چون سرو
Ба дил бар хўштрст аз моҳ ва аз Марв
به دل بر خوشترست از ماه و از مرو
Марои рухсор ӯ моҳи сету хуршед
مرا رخسار او ماهست و خورشید
Марои дидор ӯ комасту умед
مرا دیدار او کام است و امید
Марои ромини гиромитар зи шҳрўи сет
مرا رامین گرامی تر ز شهروست
Марои ромини ниёзитар зи вирўи сет
مرا رامین نیازی تر ز ویروست
Бгтми рози пешати ошкоро
بگتم راز پیشت آشکارا
Ту хоҳӣ хашм кун хоҳии мудоро
تو خواهی خشم کن خواهی مدارا
Агар хоҳӣ бикаш хоҳӣ бар овез
اگر خواهی بکش خواهی بر آویز
На кардам на кунам аз роми парҳез
نه کردم نه کنم از رام پرهیز
Ту бо вирў ба ман бар подшоиид
تو با ویرو به من بر پادشایید
Ба шоҳӣ ҳар давони фармонравойӣад
به شاهی هر دوان فرمانروایید
Гарм вирў бисӯзад ё бибандад
گرم ویرو بسوزد یا ببندد
Писандам ҳар чаҳ ӯ бар ман писандад
پسندم هر چه او بر من پسندد
Вагар теғи ту аз ман ҷон сетанд
و گر تیغ تو از من جان ستاند
Марои ин ном ҷовидон бимонад
مرا این نام جاویدان بماند
Ки ҷон биспурад вис аз баҳри ромин
که جان بسپرد ویس از بهر رامین
Ба сад ҷон май хуррами ман номи чунин
به صد جان میخرم من نام چونین
Ва лекин то буд бар ҷои зинда
و لیکن تا بود بر جای زنده
Шикории шери ҷони гиру даманда
شکاری شیرِ جانگیر و دمنده
Ки дил дорад кномшро шукуфтан ?
که دل دارد کنامش را شکفتن؟
Ки ёради бачагонашро гирифтан ?
که یارد بچگانش را گرفتن؟
Ҳазорон сол агар ромин бимонад
هزاران سال اگر رامین بماند
Ки дил дорад ки ҷон ман сетанд ?
که دل دارد که جان من ستاند؟
Чу дар дастам буд дарёии сари каш
چو در دستم بود دریای سرکش
Чаро пурҳизум аз сӯзанда оташ ?
چرا پرهیزم از سوزنده آتش؟
Маро онгаҳ туоне зу баридан
مرا آنگه توانی زو بریدن
Ки ту мардуми туоне офаридан
که تو مردم توانی آفریدن
Маро наз марг бимаст ва на аз дард
مرا نز مرگ بیم است و نه از درد
Бибин то ки чаҳ чора боядат кард
ببین تا که چه چاره بایدت کرد
Чу бишунид ин сухани вирўи зи хоҳар
چو بشنید این سخن ویرو ز خواهر
Бирав он ҳол шуд аз марги бадтар
برو آن حال شد از مرگ بدتر
Бирафту висро дар хонае барад
برفت و ویس را در خانهای برد
Бадв гуфт ин набад патёрае хирад
بدو گفت این نبد پتیارهای خرد
Ки ту дар пеши ман бо шоҳ кардӣ
که تو در پیش من با شاه کردی
Ҳам оби худ ҳам оби ман ббрдӣ
هم آب خود هم آب من ببردی
Туро аз шоҳ ва аз ман шарм ноед
ترا از شاه و از من شرم ناید
Ки ромин боядат мӯбад набояд
که رامین بایدت موبد نباید
Нагӯйӣ то ту аз ромин чаҳ дидӣ
نگویی تا تو از رامین چه دیدی
Чаро ӯро з ҳар кас бар гузидӣ
چرا او را ز هر کس بر گزیدی
Ба ганҷаш дар чаҳ дорад марди ганҷур
به گنجش در چه دارد مرد گنجور
Биҷуз раваду сурӯду чангу танбур
بجز رود و سرود و چنگ و تنبور
Ҳамин донад ки танбурӣ бисозад
همین داند که تنبوری بسازد
Бар ӯ роҳӣу дастонеи навозад
بر او راهی و دستانی نوازد
Нбинндши магари масту хурушон
نبینندش مگر مست و خروشان
Ниҳодаи ҷома назд май фурӯашон
نهاده جامه نزد میفروشان
Ҷуҳудонаши ҳариф ва дӯстонанд
جهودانش حریف و دوستانند
Ҳамеша зу баҳои ме ситонанд
همیشه زو بهای می ستانند
Надонам ту бадв чун ӯ фитодӣ
ندانم تو بدو چون او فتادی
Ба меҳр ӯро дил аз баҳр чаҳ додӣ
به مهر او را دل از بهر چه دادی
Кунун аз шарм ва аз минӯ биандеш
کنون از شرم و از مینو بیندیش
Макун корӣ казу нанг оядат пеш
مکن کاری کزو ننگ آیدت پیش
Чу шҳрўи модар ва чун ман бародар
چو شهرو مادر و چون من برادر
Чаро дорӣ ба нанги хеши дархур
چرا داری به ننگ خویش درخور
Намонда сет аз ниёкони ту ҷузи ном
نماندهست از نیاکان تو جز نام
Ба зиштии номи эшонро макун хом
به زشتی نام ایشان را مکن خام
Машав якбораи коми девро ром
مشو یکباره کام دیو را رام
Мадаи номи ду гетӣ аз паии ром
مده نام دو گیتی از پی رام
Агар ромини ҳама нӯшасту шукр
اگر رامین همه نوش است و شکر
Биҳишти ҷовдон зу ҳаст хуштар
بهشت جاودان زو هست خوشتر
Бигуфтам ончӣ ман донистам аз пеш
بگفتم آنچه من دانستم از پیش
Ту ба дони худоу шавҳари хеш
تو به دان خدا و شوهر خویش
Ҳаме гуфт ин сухани вирў ба хоҳар
همیگفت این سخن ویرو به خواهر
Ҳаме борид вис аз дидаи гавҳар
همیبارید ویس از دیده گوهر
Бадв гуфт эй бародар рост гуфтӣ
بدو گفت ای برادر راست گفتی
Дарахти ростиро бар ту рафтӣ
درخت راستی را بر تو رفتی
Равонам на чунон дар оташ афтод
روانم نه چنان در آتش افتاد
Ки ояд ҳеҷ панд ӯро ба фарёд
که آید هیچ پند او را به فریاد
Дили ман на чунон дар меҳр бишикаст
دل من نه چنان در مهر بشکست
Ки донад мардум ӯро бози пайваст
که داند مردم او را باز پیوست
Қазо бар ман бирафт ва бӯданӣ буд
قضا بر من برفت و بودنی بود
Аз ин андарзу зини гуфтор чаҳ суд
از این اندرز و زین گفتار چه سود
Дар хона кунун бастан чаҳ судаст
در خانه کنون بستن چه سودست
Ки дуздам ҳарчӣ дар хонаи рабӯдаи сет
که دزدم هرچه در خانه ربودهست
Марои ромин ба меҳри андари чунон баст
مرا رامین به مهر اندر چنان بست
Ки натавонам зи бандаш ҷовдон раст
که نتوانم ز بندش جاودان رست
Агар гӯям яке зин ҳар ду багазин
اگر گویم یکی زین هر دو بگزین
Биҳишти ҷовдон ва рӯй ромин
بهشت جاودان و روی رامین
Ба ҷони ман ки роминро гузинам
به جان من که رامین را گزینم
Ки рӯйишро биҳишти хеши байнам
که رویش را بهشت خویش بینم
Чу бишунид ин сухани вирўи зи хоҳар
چو بشنید این سخن ویرو ز خواهر
Дигар бар хўг нафишонд инчи гавҳар
دگر بر خوگ نفشاند ایچ گوهر
Бирафт аз пеши эшон дили пари озор
برفت از پیش ایشان دل پر آزار
Супурдаи кори эшонро ба додар
سپرده کار ایشان را به دادار
Чу хуршеди ҷаҳон бар чархи гардон
چو خورشید جهان بر چرخ گردان
Чу заррин гӯй шуд бар рӯй майдон
چو زرین گوی شد بر روی میدان
Шҳншаҳ гӯй зад бо номдорон
شهنشه گوی زد با نامداران
Бҷўшидаҳ дар он майдони саворон
بجوشیده در آن میدان سواران
зи як сӯи шоҳи мӯбад буд солор
ز یک سو شاه موبد بود سالار
зи гардон бар гузидаи бист ҳамкор
ز گردان بر گزیده بیست همکار
зи як сӯи шоҳи вирў буд меҳтар
ز یک سو شاه ویرو بود مهتر
зи гардон бар гузидаи бист ёвар
ز گردان بر گزیده بیست یاور
РФидои ёри мӯбад буду ромин
رفیدا یار موبد بود و رامین
Чу арғши ёри вирў буду ширвӣн
چو ارغش یار ویرو بود و شروین
Дигар озодагону номдорон
دگر آزادگان و نامداران
Бузургону далерону саворон
بزرگان و دلیران و سواران
Пас онгаҳ гӯй дар майдони Фгнднд
پس آنگه گوی در میدان فگندند
Ба чавгони гӯй бар кайвони Фгнднд
به چوگان گوی بر کیوان فگندند
Ҳунари он рӯз вирў карду ромин
هنر آن روز ویرو کرد و رامین
Гуҳи ин зон гӯии бараду гоҳи он зин
گه این زان گوی برد و گاه آن زین
зи чандон номдорони ҳунари ҷӯ ӣ
ز چندان نامداران هنرجوی
Ба аз ромину вирўи кас назд гӯй
به از رامین و ویرو کس نزد گوی
зи боми гўшки виси моҳи пайкар
ز بام گوشک ویس ماهپیکر
Нигаҳ мекард бо хубони лашкар
نگه میکرد با خوبان لشکر
Бародарроу роминро ҳаме дид
برادر را و رامین را همیدید
зи чандон мардуми эшонро писандид
ز چندان مردم ایشان را پسندید
зи баси андеша кардани гашти дилтанг
ز بس اندیشه کردن گشت دلتنگ
Рахш берангу пешонии пари ожанг
رخش بیرنگ و پیشانی پر آژنگ
Тани симинашро ларзаи биФтод
تن سیمینش را لرزه بیفتاد
Ту гуфтӣ сарв бад ларзанд аз бод
تو گفتی سرو بد لرزند از باد
Хуморин наргисонро кард пари об
خمارین نرگسان را کرد پر آب
Ба гули бррихти марвориди хўшоб
به گل برریخت مروارید خوشاب
Ба ширини лоба доя гуфт бо вис
به شیرین لابه دایه گفت با ویس
Чаро бар ту чунин шуд чираи Иблис ?
چرا بر تو چنین شد چیره ابلیس؟
Чаро бо ҷони худ чандини ситезӣ ?
چرا با جان خود چندین ستیزی؟
Чаро беҳудаи чандини ашки резӣ ?
چرا بیهوده چندین اشک ریزی؟
На бобати Қорани сет ва моам шҳрў ?
نه بابت قارنست و مام شهرو؟
На шӯяти мӯбади сету пушти вирў ?
نه شویت موبدست و پشت ویرو؟
На ту имрӯзи виси хуби чеҳрӣ ?
نه تو امروز ویس خوبچهری؟
Миёни моҳи рӯйони ҳамчуи Меҳрӣ ?
میان ماهرویان همچو مِهری؟
На Эронро тӯии бобуии меҳтар ?
نه ایران را توی بابوی مهتر؟
На туронро тӯии хотуни дилбар ?
نه توران را توی خاتون دلبر؟
Ба Эрон ва ба турони номадорӣ
به ایران و به توران نامداری
Ки бар Эрону турони комгорӣ
که بر ایران و توران کامگاری
Ба рӯй аз гул ба мӯӣ аз машк нобе
به روی از گل به موی از مشک نابی
Ситези моҳу рашки офтобӣ
ستیز ماه و رشک آفتابی
Ба шоҳӣ ва ба хӯбии номи дорӣ
به شاهی و به خوبی نام داری
Чу ромини дӯстии худ коми дорӣ
چو رامین دوستی خود کام داری
Агар сад гӯнаи ғами дорӣ ба дил бар
اگر صد گونه غم داری به دل بر
Намонад чун бибинӣ рӯй дилбар
نماند چون ببینی روی دلبر
Фалак хоҳад ки чун ту моҳ дорад
فلک خواهد که چون تو ماه دارد
Ҷаҳон хоҳад ки чун ӯ шоҳ дорад
جهان خواهد که چون او شاه دارد
Чаро хуонеи зи яздони хираи фарёд
چرا خوانی ز یزدان خیره فریاد
Ки дар гетии биҳишти худ туро дод
که در گیتی بهشت خود ترا داد
Макун бар бахти чандини нописандӣ
مکن بر بخت چندین ناپسندی
Ки оради нои писандии мустамандӣ
که آرد نا پسندی مستمندی
Чаҳ донеи хост аз бахшанда яздон
چه دانی خواست از بخشنده یزدان
Азин беҳтар ки дода сетат ба гиҳон
ازین بهتر که دادهستت به گیهان
Худовандӣу хӯбӣу ҷавонӣ
خداوندی و خوبی و جوانی
Тани осонӣу нозу Комронӣ
تن آسانی و ناز و کامرانی
Чу чизеи зин ки дорӣ беш хоҳӣ
چو چیزی زین که داری بیش خواهی
зи бешӣ хостани ёбии табоҳӣ
ز بیشی خواستن یابی تباهی
Макун моҳо ба бахти хеши ббснд
مکن ماها به بخت خویش ببسند
Бад-ӣн кат дод яздон бош хурсанд
بدین کت داد یزدان باش خرسند
Ба тундии шоҳро чандин маёзор
به تندی شاه را چندین میازار
Бародарро макун бар худ дили озор
برادر را مکن بر خود دلآزار
Ки ин озорҳо чун қатраи борон
که این آزارها چون قطرهباران
Чу гирд ояд шавад як рӯзи тӯфон
چو گرد آید شود یک روز طوفان
Ҷавобаш дод хуршеди сухани гӯ ӣ
جوابش داد خورشید سخنگوی
Нигор сарви қади ёсамини буи
نگار سرو قدّ یاسمین بوی
Бигуфт эй доя то кӣ ёФаҳи гӯйӣ ?
بگفت ای دایه تا کی یافه گویی؟
зи нодонӣ дар оташи оби ҷӯӣ
ز نادانی در آتش آب جویی
Магар нишнидӣ аз гетии шиносон
مگر نشنیدی از گیتی شناسان
Ки бошад ҷанг бар назораи осон
که باشد جنگ بر نظاره آسان
Магар нишнидӣ ин зарринаи гуфтор
مگر نشنیدی این زرّینه گفتار
Ки бар чашми касони дарди касони хор
که بر چشم کسان درد کسان خوار
Манам ҳамчун пиёдаи ту саворӣ
منم همچون پیاده تو سواری
зи ранҷ рафтани огоҳии надорӣ
ز رنج رفتن آگاهی نداری
Манам бемору нолон , ту дурустӣ
منم بیمار و نالان، تو درستی
Ндонӣ чист бар ман дарду сустӣ
ندانی چیست بر من درد و سستی
Марои шоҳи ҷаҳони солор ва шӯй аст
مرا شاه جهان سالار و شوی است
Ва лекини бадсиголу кӣна ҷӯй аст
و لیکن بدسگال و کینهجوی است
Агар шӯии сети баси нодилпазири сет
اگر شویست بس نادلپذیرست
Куҷои бади ройу бади кирдору пери сет
کجا بد رای و بد کردار و پیرست
Вагар вӣрӯсат бар ман бад гумон аст
و گر ویروست بر من بدگمان است
Ба чашми ман чу динор касон аст
به چشم من چو دینار کسان است
Вагар вирўу биҷузи моҳ само нест
و گر ویرو و بجز ماه سما نیست
Маро чаҳ суд бошад чун маро нест
مرا چه سود باشد چون مرا نیست
Вагар ромини ҳамаи хӯбӣ ва зеб аст
و گر رامین همه خوبی و زیب است
Ту худ доне чигуна длФриб аст
تو خود دانی چگونه دلفریب است
Надорад мояи ҷузи ширини забонӣ
ندارد مایه جز شیرینزبانی
Наҷуед ростӣ дар меҳрбонӣ
نجوید راستی در مهربانی
Забонашро шукр омад намоиш
زبانش را شکر آمد نمایش
Наонаш ҳанзали андари озмоиш
نهانش حنظل اندر آزمایش
Манам бо ёр дар сад кор бе кор
منم با یار در صد کار بیکار
Ба гоҳи меҳр бо сад ёр бе ёр
به گاه مهر با صد یار بییار
Ҳамм ёраст ва ҳам шӯи ҳам бародар
همم یارست و هم شو هم برادر
Ман аз ҳар се ҳамеи сӯзам бар озар
من از هر سه همیسوزم بر آذر
Маро номӣ расед аз шӯии дорӣ
مرا نامی رسید از شویداری
Маро ранҷӣ расед аз мҳркорӣ
مرا رنجی رسید از مهرکاری
На шӯии ман чу шӯй бонувон аст
نه شوی من چو شوی بانوان است
На ёри ман чу ёр некӯон аст
نه یار من چو یار نیکوان است
Чаҳ бояд мари марои он шӯй ва он ёр ?
چه باید مر مرا آن شوی و آن یار؟
Казу бошад ба ҷонами ранҷу тимор ?
کزو باشد به جانم رنج و تیمار؟
Марои он ташт заррин нест дархур
مرا آن تشت زرین نیست درخور
Ки душмани хӯни ман резади дарав дар
که دشمن خون من ریزد دَرو در
Агар бахтами маро ёрӣ намӯдӣ
اگر بختم مرا یاری نمودی
Длоромми биҷуз вирў набӯдӣ
دلارامم بجز ویرو نبودی
На мӯбади ҷуфти ман будӣ на ромин
نه موبد جفت من بودی نه رامین
Набаҳра дӯстони душмани ойин
نَبهره دوستان دشمن آیین
Яке бо ман чу ғам бо ҷон ба кӣна
یکی با من چو غم با جان به کینه
Яке дигар чу сангу обгина
یکی دیگر چو سنگ و آبگینه
Якеро бо забон дил нест ёвар
یکی را با زبان دل نیست یاور
Якеро ин ва он ҳар ду ситамгар
یکی را این و آن هر دو ستمگر