Чу берун омад аз дарвозаи хуррам
چو بیرون آمد از دروازه خرم
Шуд аз тимори ҳиҷраши нимае кам
شد از تیمار هجرش نیمهای کم
Чу бодӣ аз кҳстони брдмидӣ
چو بادی از کهستان بردمیدی
Биҳиштии буии хуши зӣ ӯ раседӣ
بهشتی بوی خوش زی او رسیدی
Хушо роҳо ки бошад роҳи эшон
خوشا راها که باشد راه ایشان
Ки доранд дар сафари ҳанҷори ҷонон
که دارند در سفر هنجار جانان
Агар чаҳ саъби роҳӣ пеш доранд
اگر چه صعب راهی پیش دارند
Маронро гулшан ва торам шуморанд
مران را گلشن و طارم شمارند
Ҳар он каш роҳ бошад бекарон тар
هر آن کش راه باشد بی کرانتر
Ба рӯй дӯст бошад шодмон тар
به روی دوست باشد شادمانتر
Агар чаҳ роҳ нопидром бошад
اگر چه راه ناپدرام باشد
Бпдромд чу хуш фарҷом бошад
بپدرامد چو خوش فرجام باشد
Чунон чун роҳи меҳри афзои ромин
چنان چون راه مهر افزای رامین
Чу кории талхи каши анҷоми ширин
چو کاری تلخ کش انجام شیرین
Ва зу нокоми виси моҳи пайкар
و زو ناکام ویس ماه پیکر
Бпжмрдаҳ чу барг аз моҳи озар
بپژمرده چو برگ از ماه آذر
Замини моҳ бар вай чоҳ гашта
زمین ماه بر وی چاه گشته
Гули рӯйиш ба ранг коҳ гашта
گل رویش به رنگ کاه گشته
Саросари зевар аз тан баргушода
سراسر زیور از تن برگشاده
Ҳамаи перояҳо як сӯи ниҳода
همه پیرایهها یک سو نهاده
з хӯрду хоб ва аз шодии бурӣда
ز خورد و خواب و از شادی بریده
Ҳавоӣ дил бирав пардаи дарида
هوای دل برو پرده دریده
Ҳамаи кори ҷаҳон дар дили шикаста
همه کار جهان در دل شکسته
Дил аз кому лабон аз хандаи баста
دل از کام و لبان از خنده بسته
Ба чашмаш рӯй модар мор гашта
به چشمش روی مادر مار گشته
Ҳмидўни меҳри вирў хор гашта
همیدون مهر ویرو خوار گشته
Ба рӯзаши меҳр будӣ мӯниси рӯз
به روزش مهر بودی مونس روز
Чу рӯй роми тобону дили афрӯз
چو روی رام تابان و دل افروز
Шаби торик будӣ ғмгсорш
شب تاریک بودی غمگسارش
зи мишкӣни мӯии ромини ёдгораш
ز مشکین موی رامین یادگارش
Нишаста рӯзу шаби болои айвон
نشسته روز و شب بالای ایوان
Бимонада чашм дар роҳи хуросон
بمانده چشم در راه خراسان
Ҳаме гуфтӣ чаҳ будигар яке рӯз
همی گفتی چه بودی گر یکی روز
Азин роҳ омадӣ боди дили афрӯз
ازین راه آمدی باد دل افروز
Саҳари гоҳони насимӣ хуш дамидӣ
سحر گاهان نسیمی خوش دمیدی
Пагоҳи боми ромини дррсидӣ
پگاه بام رامین دررسیدی
зи пушти Рахши руста чун сеӣ сарв
ز پشت رخش رسته چون سهی سرو
Марвро рӯй бар ман пушт бар Марв
مرو را روی بر من پشت بر مرو
Гурозони Рахш чун товуси сад ранг
گرازان رخش چون طاووس صد رنگ
Ба пушташ бар нишаста нақши артнг
به پشتش بر نشسته نقش ارتنگ
Дарин андешаи мондаи виси ҳамвор
درین اندیشه مانده ویس هموار
Супурдаи тан ба ранҷу дил ба тимор
سپرده تن به رنج و دل به تیمار
Яке рӯзӣ нишаста бар лаби бом
یکی روزی نشسته بر لب بام
Пгаҳ онгаҳ ки хури берун наад гом
پگه آنگه که خور بیرون نهد گام
Ду хуршед аз хуросон рӯй бинмуд
دو خورشید از خراسان روی بنمود
Ки аз гетии ду гӯнаи занги бздўд
که از گیتی دو گونه زنگ بزدود
Яке бздўди занги шаби зи гиҳон
یکی بزدود زنگ شب ز گیهان
Яке бздўди занги ғами зи ҷонон
یکی بزدود زنگ غم ز جانان
Чунон омад ба назд виси бонӯ
چنان آمد به نزد ویس بانو
Ки ояд дардмандии пеши дору
که آید دردمندی پیش دارو
Бпичиднд бар ҳам марду шамшод
بپیچیدند بر هم مُرد و شمشاد
зи шодӣ ҳар давонро гиря афтод
ز شادی هر دوان را گریه افتاد
Ббўсиднд ҳар ду арғўн ро
ببوسیدند هر دو ارغون را
Пас онгаҳ бсдини нӯшин лабон ро
پس آنگه بسدّین نوشین لبان را
зи шодӣ ҳар ду чун гули бршкФтнд
ز شادی هر دو چون گل برشکفتند
Гирифтаи дасти ҳам дар хонаи рафтанд
گرفته دست هم در خانه رفتند
Ба ромин гуфт виси моҳи пайкар
به رامین گفت ویس ماه پیکر
Раседат дил ба кому кон ба гавҳар
رسیدت دل به کام و کان به گوهر
Турои боди ин сарои хусравоне
ترا باد این سرای خسروانی
Дарав биншин ба нозу шодмонӣ
درو بنشین به ناز و شادمانی
Гуҳӣ дар хонаи зулфу ҷом май гир
گهی در خانه زلف و جام می گیر
Гуҳӣ дар дашти мурғони гиру нахчир
گهی در دشت مرغان گیر و نخچیر
Ба нахчири омадаи сетӣ аз хуросон
به نخچیر آمدهستی از خراسان
Ба пеш омад турои нахчири осон
به پیش آمد ترا نخچیر آسان
Турои ман ҳам гавазнами ҳам тзрўм
ترا من هم گوزنم هم تذروم
Чу ҳам шамшодам ва ҳам зоди сарвам
چو هم شمشاد و هم آزاد سروم
Гуҳӣ биншин ба пои сарву шамшод
گهی بنشین به پای سرو و شمشاد
Ба нахчирӣ чу ман мекун дилати шод
به نخچیری چو من میکن دلت شاد
Ман ва ту рӯз дар шодӣ гузорем
من و تو روز در شادی گذاریم
зи фардои ҳеҷ гӯнаи ёди норим
ز فردا هیچ گونه یاد ناریم
Чу рӯзи хуш буд хуррам нишинем
چو روز خوش بود خرم نشینیم
Ки худ ҷузи хуррамӣ корӣ набинем
که خود جز خرمی کاری نبینیم
Ба рӯзи поки ҷом нӯш гирем
به روز پاک جام نوش گیریم
Ба шаби маъшӯқ дар оғӯш гирем
به شب معشوق در آغوش گیریم
Замонии дили з шодӣ барнатобем
زمانی دل ز شادی برنتابیم
Ҳама комӣ биҷавӣем ва биёбем
همه کامی بجوییم و بیابیم
Ҳавои дил ба пирӯзӣ баронем
هوای دل به پیروزی برانیم
Ки ҳам пирӯзи бахт ва ҳам ҷавонем
که هم پیروز بخت و هم جوانیم
Пас онгаҳ ҳар ду коми дили бронднд
پس آنگه هر دو کام دل براندند
Ба шодии ҳафт ма бо ҳам бимонаданд
به شادی هفت مه با هم بماندند
Зимистон буду сармои кҳстон
زمستان بود و سرمای کهستان
Ду ошиқи масту хуррам дар шабистон
دو عاشق مست و خرم در شبستان
Миёни неъмату фармонравойӣ
میان نعمت و فرمانروایی
Нишоти ошиқӣу подшоиӣ
نشاط عاشقی و پادشایی
Нигар то коми дил чун хуши бронднд
نگر تا کام دل چون خوش براندند
зи шодии заррае боқӣ намонданд
ز شادی ذرهای باقی نماندند