Пас онгаҳ посухӣ кардаш боиин

پس آنگه پاسخی کردش بآیین

Ба поёни талх ва аз оғози ширин

به پایان تلخ و از آغاز شیرین

Марвро гуфт шоҳои никномо

مرو را گفت شاها نیکناما

Бзргои кӣнаи ҷӯёи хеши комо

بزرگا کینه جویا خویش‌کاما

Чаҳ пеш омад туро аз хеши комӣ

چه پیش آمد ترا از خویش کامی

Биҷузи андҳгнӣу зишти номӣ

بجز اندهگنی و زشت نامی

Ту шоҳу шаҳриёру подшоиӣ

تو شاه و شهریار و پادشایی

Ба коми хештани фармони равое

به کام خویشتن فرمان روایی

Чунон бояд ки ту оҳиста бошӣ

چنان باید که تو آهسته باشی

Ҳамаи кории накӯ дониста бошӣ

همه کاری نکو دانسته باشی

Ту аз мо меҳтарӣ бояд ки гуфтор

تو از ما مهتری باید که گفتار

Нагӯйӣ ҷузи боиину сазовор

نگویی جز بآیین و سزاوار

Хирадмандони сухан бар дод гӯйанд

خردمندان سخن بر داد گویند

Ҳамеша номи нек аз дод ҷӯянд

همیشه نام نیک از داد جویند

Хирад аз ҳар касе беш дорӣ

خرد از هر کسی بیش داری

Чаро дилро зи кӣнаи риши дорӣ

چرا دل را ز کینه ریش داری

Миёни мо ҳаме кӣна набояд

میان ما همی کینه نباید

Ки кин бо дӯстӣ дархур наёяд

که کین با دوستی درخور نیاید

Агар ту ёФаҳи гӯйӣ мо нагӯем

اگر تو یافه گویی ما نگوییم

Вагар ту кӣнаи ҷӯии мо нҷўиим

وگر تو کینه جویی ما نجوییم

Ту бФрстодаҳ эй занро зи хона

تو بفرستاده‌ای زن را ز خانه

Чаҳ бандӣ бар касе дигари баҳона ?

چه بندی بر کسی دیگر بهانه؟

На нома бояд эдар на паямбар

نه نامه باید ایدر نه پیمبر

Зан инак ҳар куҷои хоҳии ҳаме бар

زن اینک هر کجا خواهی همی بر

Агар фармони диҳии фармони пурситам

اگر فرمان دهی فرمان‌پرستم

Марвро дар замони зӣ ту фиристам

مرو را در زمان زی تو فرستم

Ба ҷони ман ки то эдар расидам

به جان من که تا ایدر رسیدم

Магар ӯро се бор афзӯн надидам

مگر او را سه بار افزون ندیدم

Вагар байнам чаҳ нанг ояд з дидан

و گر بینم چه ننگ آید ز دیدن

Маро аз хоҳарам натавон баридан

مرا از خواهرم نتوان بریدن

Чу бошад бонӯии ту хоҳари ман

چو باشد بانوی تو خواهر من

Чаҳ бошад гар нишинад ҳам бар ман

چه باشد گر نشیند هم بر من

Нигар то бар ман ин тӯҳмат набандӣ

نگر تا بر من این تهمت نبندی

Ки ҳаргиз ноед аз ман нописандӣ

که هرگز ناید از من ناپسندی

Агар ақлати маро некӯ бисанҷад

اگر عقلت مرا نیکو بسنجد

Бидонад кин сухан дар ман накунҷид

بداند کاین سخن در من نکنجد

зи висаи посух ин омад ки додам

ز ویسه پاسخ این آمد که دادم

Ту худ доне ки ман бар роҳ додам

تو خود دانی که من بر راه دادم

Сухан акнӯн зи ном хеш гӯйем

سخن اکنون ز نام خویش گوییم

Ки ҳар як дар ҳунарҳо ном ҷӯйем

که هر یک در هنرها نام‌جوییم

Сухани он гӯ чаҳ бо душман чаҳ бо дӯст

سخن آن گو چه با دشمن چه با دوست

Ки ҳар кӯ башнавад гуяд ки некӯаст

که هر کو بشنود گوید که نیکوست

Бад-ӣни нома ки кардӣ сӯии кеҳтар

بدین نامه که کردی سوی کهتر

Ту худ танҳо шудаи сетии пеши довар

تو خود تنها شده‌ستی پیش داور

Зада сетии лофҳои гӯнаи гӯна

زده‌ستی لافهای گونه‌گونه

Басӣ гуфта суханҳои намӯна

بسی گفته سخنهای نمونه

Ба ҷанги динўри ту фахр кардӣ

به جنگ دینور تو فخر کردی

Маро бӯда дарави ойини мардӣ

مرا بوده درو آیین مردی

Маро гуфтӣ ҳамон теғам ба ҷойаст

مرا گفتی همان تیغم به جایست

Ки аз рӯй замин душман задойаст

که از روی زمین دشمن زدایست

Агар теғи ту аз пӯлод карданд

اگر تیغ تو از پولاد کردند

На шамшери ман аз шамшод карданд

نه شمشیر من از شمشاد کردند

Агар теғи ту баради худ ва хуфтон

اگر تیغ تو برّد خود و خفتان

Бабради теғи ман хороу санадон

ببرّد تیغ من خارا و سندان

Маро гуфтӣ магар кардӣ фаромӯш

مرا گفتی مگر کردی فراموش

Ки захмам чун бабрад аз ҷони ту ҳуш

که زخمم چون ببرد از جان تو هوش

Магари захми маро дар хоб дидӣ

مگر زخم مرا در خواب دیدی

Ки дар бедоряш ноёб дидӣ

که در بیداریش نایاب دیدی

Суханҳо кон маро боист гуфтан

سخنها کان مرا بایست گفتن

Ба номи хешу номи ту нуҳуфтан

به نام خویش و نام تو نهفتن

Дарин нома ту гуфта сетии саросар

درین نامه تو گفته‌ستی سراسر

Ниҳодаи сетии калла бар ҷои афсар

نهاده‌ستی کله بر جای افسر

Ду чашми шӯх ба бошад зи ду ганҷ

دو چشم شوخ به باشد ز دو گنج

Бигӯед ҳар чаҳ хоҳад шӯхи бирнҷ

بگوید هر چه خواهد شوخ بیرنج

Гар ин нома ба лашкари брбхўонӣ

گر این نامه به لشکر بربخوانی

Шавад пайдои басии нанг наоне

شود پیدا بسی ننگ نهانی

Дигар таъна задӣ бар гавҳари ман

دگر طعنه زدی بر گوهر من

Ки беҳтари бади зи боБами модари ман

که بهتر بد ز بابم مادر من

Гуҳари мардони зи ном хеш гиранд

گهر مردان ز نام خویش گیرند

Чу мардӣу хирадро пеш гиранд

چو مردی و خرد را پیش گیرند

Ба гоҳи разми гавҳар чун пажӯҳанд

به گاه رزم گوهر چون پژوهند

зи гурзу ханҷар ва жўпин шикваанд

ز گرز و خنجر و ژوپین شکوهند

Агар пеш ойем бар дашти пигор

اگر پیش آییم بر دشت پیگار

Ту худ бинӣ ки бо ту чун кунам кор

تو خود بینی که با تو چون کنم کار

Ба оби теғи гавҳарро башуем

به آب تیغ گوهر را بشویم

Кунам мардӣ ба кирдор ва нагӯям

کنم مردی به کردار و نگویم

Чаҳ гавҳар чаҳ сухан , донагӣ наярзанд

چه گوهر چه سخن، دانگی نیرزند

Дар он майдон ки гардон кӣна варзанд

در آن میدان که گردان کینه‌ورزند

Ба як сӯ на сухан , мардӣ биовар

به یک سو نِه سخن، مردی بیاور

Ки моро мардӣаст имрӯзи ёвар

که ما را مردی است امروز یاور

Ба ҷои орем ҳар як ному кӯшиш

به جا آریم هر یک نام و کوشش

Ки то худ чун кунад додари бахшиш

که تا خود چون کند دادار بخشش

Чу пиг аз назд вирў шуд бар шоҳ

چو پیگ از نزد ویرو شد برِ شاه

Марвро ёфт бо лашкараш дар роҳ

مرو را یافت با لشکرش در راه

Ҳаво чун беша дид аз рмҳу найза

هوا چون بیشه دید از رمح و نیزه

Чу серума гашта дар раҳи снгризаҳ

چو سُرمه گشته در ره سنگریزه

Чу шоҳи он посух дилгир бархонад

چو شاه آن پاسخ دلگیر برخواند

Аз он посух ба кори хеши дармонд

از آن پاسخ به کار خویش درماند

Куҷо ӯро гумон омад ки вирў

کجا او را گمان آمد که ویرو

Кунад бо ваии зи баҳри виси неру

کند با وی ز بهر ویس نیرو

Чу дар нома схонҳо дид чунон

چو در نامه سخانها دید چونان

Шуд аз озор ва аз тундии пушаймон

شد از آزار و از تندی پشیمان

Ҳамон гуҳ назд вирў кас фиристод

همان گه نزد ویرو کس فرستاد

Ки моро кардӣ аз андешаи озод

که ما را کردی از اندیشه آزاد

Турои зии ман ба зиштӣ ёд карданд

ترا زی من به زشتی یاد کردند

Бдонстм ки бар бедод карданд

بدانستم که بر بیداد کردند

Кунун аз пушти Рахш кин биҷустам

کنون از پشت رخش کین بجستم

Ба хинг меҳрбонӣ барнишастам

به خنگ مهربانی برنشستم

Манам меҳмони ту як моҳ дар моҳ

منم مهمان تو یک ماه در ماه

Чунон чун дӯстдорони нкўхўоаҳ

چنان چون دوستداران نکوخواه

Бикун акнӯн ту сози мизбонӣ

بکن اکنون تو ساز میزبانی

Дар он айвону боғи хусравоне

در آن ایوان و باغ خسروانی

Ки ман як моҳи зии ту миҳмонам

که من یک ماه زی تو میهمانم

Турои як сол аз он пас мизбонам

ترا یک سال از آن پس میزبانم

Нигар то дар дили озорами надорӣ

نگر تا در دل آزارم نداری

Ҳам акнӯн висаро пеши ман оре

هم اکنون ویسه را پیش من آری

Ки висам хоҳар омад ту бародар

که ویسم خواهر آمد تو برادر

Ҳамон шҳрўи ҷаҳони афрӯзи модар

همان شهرو جهان افروز مادر

Чу омад посухи мӯбад ба вирў

چو آمد پاسخ موبد به ویرو

Дуруду ҳадя бемар ба шҳрў

درود و هدیهٔ بی‌مر به شهرو

Дигар раҳи деви кӣна рӯй бнҳФт

دگر ره دیو کینه روی بنهفت

Гули шодӣ ба боғи меҳри бушковат

گل شادی به باغ مهر بشکفت

Ду чашми ромиш аз хоб андар омад

دو چشم رامش از خواب اندر آمد

Ба ҷӯии оштии об андар омад

به جوی آشتی آب اندر آمد

Дигар раҳи виси бонӯро ббрднд

دگر ره ویس بانو را ببردند

Чу хуршедӣ ба шоҳаншаҳ супурданд

چو خورشیدی به شاهنشه سپردند

Дил ҳар каси бадишони шодмон буд

دل هر کس بدیشان شادمان بود

Ту гуфтӣ худ арӯсии он замон буд

تو گفتی خود عروسی آن زمان بود

Яке маи шодӣ ва нахчир карданд

یکی مه شادی و نخچیر کردند

Гуҳӣ чавгон заданд гуҳ бода хӯрданд

گهی چوگان زدند گه باده خوردند

Пас аз як маи раҳ хона гирифтанд

پس از یک مه ره خانه گرفتند

зи буми моҳи сӯии Марви рафтанд

ز بوم ماه سوی مرو رفتند