Чу шоҳу вису ромин ҳар се боҳам

چو شاه و ویس و رامین هر سه باهم

Дигар бора шуданд аз меҳр бе ғам

دگر باره شدند از مهر بی غم

Гуноҳи рафтаро пӯзиш намуданд

گناه رفته را پوزش نمودند

Ба пӯзиши кӣнаро аз дил задуданд

به پوزش کینه را از دل زدودند

Шаҳи шоҳон ба пирӯзии яке рӯз

شه شاهان به پیروزی یکی روز

Нишаста шод бо виси дили афрӯз

نشسته شاد با ویس دل افروز

Булӯрӣни ҷомро бар кафи ниҳода

بلورین جام را بر کف نهاده

Чаҳ рӯй вис дар ваии лаъли бода

چه روی ویس در وی لعل باده

Бихонад озодаи роминро ва бинишонад

بخواند آزاده رامین را و بنشاند

Ба рӯй ҳар ду коми дил ҳаме ронад

به روی هر دو کام دل همی راند

Насиби гӯш будаш чанги ромин

نصیب گوش بودش چنگ رامین

Насиби чашми рухсори нигорин

نصیب چشم رخسار نگارین

Чу ромини гуҳи гуҳии бнўохтии чанг

چو رامین گه گهی بنواختی چنگ

зи шодӣ бар сар об омадӣ санг

ز شادی بر سر آب آمدی سنگ

Ба ҳоли худ сурӯд хуш бигуфтӣ

به حال خود سرود خوش بگفتی

Ки рӯй вис мисли гули шкФтӣ

که روی ویس مثل گل شکفتی

Мадор эй хастаи дили андешаи чандин

مدار ای خسته دل اندیشه چندین

Ки на якбораи сангинӣ на рӯйин

که نه یکباره سنگینی نه رویین

Макун бо дӯсти чандини нописандӣ

مکن با دوست چندین ناپسندی

з дил манимоӣ чандини мустамандӣ

ز دل منمای چندین مستمندی

Замонии дил ба раваду бодаи хуши дор

زمانی دل به رود و باده خوش دار

Ба ҷом бода бинишон гирди тимор

به جام باده بنشان گرد تیمار

Агар мондааст лухтии зиндагонӣ

اگر مانده‌است لختی زندگانی

Сар ояд ранҷҳои ин ҷаҳонӣ

سر آید رنجهای این جهانی

Ҳамон гардун ки бар ту кард бедод

همان گردون که بر تو کرد بیداد

Ба узр ояд туро рӯзӣ диҳад дод

به عذر آید ترا روزی دهد داد

Басои рўзо ки ту дилшод бошӣ

بسا روزا که تو دلشاد باشی

Вазин андешҳо озод бошӣ

وزین اندیشها آزاد باشی

Агар ҳоли ту дигар кард гиҳон

اگر حال تو دیگر کرد گیهان

Марвро ҳам намонад ҳоли яксон

مرو را هم نماند حال یکسان

Чу шоҳаншоҳро май дар сар овехт

چو شاهنشاه را می در سر آویخت

Хирадро мағз ӯ бо май бромихт

خرد را مغز او با می برآمیخت

зи ромини хуши сурӯдии хости дигар

ز رامین خوش سرودی خواست دیگر

Ба ҳоли ишқ аз он пешини накӯтар

به حال عشق از آن پیشین نکوتر

Дигар бора сурӯдӣ гуфт ромин

دگر باره سرودی گفت رامین

Ки аз дил барграфт андӯҳи дерин

که از دل برگرفت اندوه دیرین

Раванда сарв дидам бӯстонӣ

رونده سرو دیدم بوستانی

Суханвар моҳ дидам осмонӣ

سخنور ماه دیدم آسمانی

Шукуфта боғ дидам навбаҳорӣ

شکفته باغ دیدم نوبهاری

Сазои онкӣ дар ваии меҳри корӣ

سزای آنکه در وی مهر کاری

Гулӣ дидам дарави Урдӣбиҳиштӣ

گلی دیدم درو اردیبهشتی

Насиму ранг ӯ ҳар ду биҳиштӣ

نسیم و رنگ او هر دو بهشتی

Ба гоҳи ғами сазои ғмгсорӣ

به گاه غم سزای غمگساری

Гуҳи шодии сазои шоди хорӣ

گه شادی سزای شاد خواری

Супурдами дил ба меҳраши ҷовдонӣ

سپردم دل به مهرش جاودانی

з ҳар корӣ гузидам боғбонӣ

ز هر کاری گزیدم باغبانی

Ҳамеи гирдами миёни лолаи зораш

همی گردم میان لاله‌زارش

Ҳамеи байнами шукуфтаи нави баҳораш

همی بینم شکفته نو بهارش

Ман андари боғи рӯзу шоби муҷовир

من اندر باغ روز و شاب مجاور

Бади андешам чу ҳалқаи монда бар дар

بد اندیشم چو حلقه مانده بر در

Ҳасудонро ҳасади бурдан чаҳ бояд

حسودان را حسد بردن چه باید

Ба ҳар кас он диҳад яздон ки шояд

به هر کس آن دهد یزدان که شاید

Сазовораст бо маи чархи гардон

سزاوارست با مه چرخ گردان

Азирои ма бадв дода сети яздон

ازیرا مه بدو داده‌ست یزدان

Чу бишунид ин сурӯди озодаи хусрав

چو بشنید این سرود آزاده خسرو

зи шодии гашти ишқи андари дилаши нав

ز شادی گشت عشق اندر دلش نو

Дареғи ҳиҷри вис аз дилаш бархест

دریغ هجر ویس از دلْش برخاست

зи виси моҳи пайкари ҷом май хост

ز ویس ماه پیکر جام مِیْ خواست

Бидон каз мекунад якбораи мастӣ

بدان کز مِیْ کند یکباره مستی

Фурӯ шавед зи дил зангор ҳастӣ

فرو شوید ز دل زنگار هستی

Саман бар вис гуфт эй шоҳи шоҳон

سمن‌بر ویس گفت ای شاه شاهان

Ба шодии зӣ ба коми никхўоҳон

به شادی زی به کام نیکخواهان

Ҳамаи рӯзат ба пирӯзии чунин бод

همه روزت به پیروزی چنین باد

Ҳамаи карти сазои офарини бод

همه کارت سزای آفرین باد

Хушаст имрӯзи моро бода хӯрдан

خوشست امروز ما را باده خوردن

Ба некии офарин бар шоҳ кардан

به نیکی آفرین بر شاه کردن

Сазадгар дояи рӯз мо бибинад

سزد گر دایه روز ما ببیند

Ба шодии соъатӣ бо мо нишинад

به شادی ساعتی با ما نشیند

Агар фармон диҳад пирӯзгари шоҳ

اگر فرمان دهد پیروزگر شاه

Кунем ӯро зи ҳоли хеши огоҳ

کنیم او را ز حال خویش آگاه

Ба базми шоҳи хўонимши замонӣ

به بزم شاه خوانیمش زمانی

Ки чун ӯ нест шаҳро меҳрбонӣ

که چون او نیست شه را مهربانی

Пас онгаҳ дояро зии шоҳи хонданд

پس آنگه دایه را زی شاه خواندند

Ба пеши вис бар курсӣ нишонданд

به پیش ویس بر کرسی نشاندند

Шҳншаҳ гуфт роминро ту май даҳ

شهنشه گفت رامین را تو مِیْ ده

Ки май хӯрдани зи дасти дӯстон ба

که مِیْ خوردن ز دست دوستان به

Ҷаҳони афрӯзи ромин ҳамчунон кард

جهان افروز رامین همچنان کرد

Ба шодӣ меҳаме дод ва ҳаме хӯрд

به شادی مِیْ همی داد و همی خورد

Май андари мағз ӯ бинмуд гавҳар

می اندر مغز او بنمود گوهر

Дили пари меҳр ӯро гашти ёвар

دل پر مهر او را گشت یاور

Чу виси лолаи рухро меҳаме дод

چو ویس لاله رخ را می همی داد

Ниҳон аз шоҳ гуфташ эй призод

نهان از شاه گفتش ای پریزاد

Ба шодӣ ва ба ромиши хур май ноб

به شادی و به رامش خور می ناب

Ки кишти ишқро аз май диҳеми об

که کِشت عشق را از مِیْ دهیم آب

Дили виси ин сухан некӯ писандид

دل ویس این سخن نیکو پسندید

Ниҳон аз шоҳ бо ромин бихандед

نهان از شاه با رامین بخندید

Марвро гуфт бахтати роҳбари бод

مرو را گفت بختت راهبر باد

Ба буми меҳри киштати нек бар бод

به بوم مهر کشتت نیک بر باد

Ҳаме то ҷони мо бар ҷой бошад

همی تا جان ما بر جای باشد

Дили мо ҳар ду меҳр афрӯз бошад

دل ما هر دو مهر افروز باشد

Ба дили мгзини ту бар ман дигарон ро

به دل مگزین تو بر من دیگران را

Куҷои ман бар ту нагузинам равон ро

کجا من بر تو نگزینم روان را

Ту аз ман шод бошӣ ман зи ту шод

تو از من شاد باشی من ز تو شاد

Марои ту ёд бошӣ ман турои ёд

مرا تو یاد باشی من ترا یاد

Дили мо ҳар давони кони хушии бод

دل ما هر دوان کان خوشی باد

Дили мӯбади зи тимори оташии бод

دل موبد ز تیمار آتشی باد

Шҳншаҳро ба гӯш омад азишон

شهنشه را به گوش آمد ازیشان

Суханҳое ки мегуфтанд пинҳон

سخنهایی که می گفتند پنهان

Шунида кард бар худ ношунида

شنیده کرد بر خود ناشنیده

Ба мардӣ дошт дилро орамида

به مردی داشت دل را آرمیده

Ба доя гуфт доя май ту бгсор

به دایه گفت دایه مِیْ تو بگسار

Ба ромин гуфт ромин чанг бурдор

به رامین گفت رامین چنگ بردار

Сурӯди ошиқон бар чанги бсроӣ

سرود عاشقان بر چنگ بِسْرای

Сухан кам гӯйу шодӣ мон беафзой

سخن کم گوی و شادی‌مان بیفزای

Вазон пас дод доя май бадишон

وزان پس داد دایه می بدیشان

Шудаи ромини зи меҳри дили хурушон

شده رامین ز مهر دل خروشان

Сурӯдӣ гуфт баси ширину дилгир

سرودی گفت بس شیرین و دلگیر

Ту низ ар май ҳамегирӣ чунон гир

تو نیز ار می همی گیری چنان گیر

Маро аз доғи ҳиҷрон зард шуд рӯй

مرا از داغ هجران زرد شد روی

Ба май зардии з рӯй ман Фрўшўӣ

به می زردی ز روی من فروشوی

намегулгун кунад гулгуни рхонм

می گلگون کند گلگون رخانم

Задойад занги андешаи зи ҷонам

زداید زنگ اندیشه ز جانم

Чу бошад ранг рӯем арғавонӣ

چو باشد رنگ رویم ارغوانی

Надонад душманами дард наоне

نداند دشمنم درد نهانی

Ба ҳар чора ки битавонам бакӯшам

به هر چاره که بتوانم بکوشم

Магари дарди дил аз душман бапушам

مگر درد دل از دشمن بپوشم

Аз он рӯи рӯзу шаби масту харобам

از آن رو روز و شب مست و خرابم

Ки ҷузи мастӣ дигар чора наёбам

که جز مستی دگر چاره نیابم

Чаҳ хушӣ бошад он михўоргӣ ро

چه خوشی باشد آن میخوارگی را

Казу дармон кунӣ бечорагӣ ро

کزو درمان کنی بیچارگی را

Ҳмисаҳ маст бошам май гусорам

همیسه مست باشم مِیْ گسارم

Бидон то аз ғам огоҳӣ надорам

بدان تا از غم آگاهی ندارم

Хабар дорад ту гӯйӣ моҳ рӯем

خبر دارد تو گویی ماه‌رویم

Ки ман чунин ба доғ меҳр ӯем

که من چونین به داغ مهر اویم

Агар чаҳ ман зи шерони ҷони ситонам

اگر چه من ز شیران جان ستانم

Ҳаме бастанд аз ман ишқи ҷонам

همی بستاند از من عشق جانم

Худоёи чораи бичоргонӣ

خدایا چارهٔ بیچارگانی

Мароу ҷузи марои чораи ту доне

مرا و جز مرا چاره تو دانی

Чунон каз шаби барории рӯзи равшан

چنان کز شب برآری روز روشن

Азин меҳнати барории шодии ман

ازین محنت برآری شادی من

Чу ромин чанд гуҳ нолид бар чанг

چو رامین چند گه نالید بر چنگ

Ҳаме аз нола ӯ нарм шуд санг

همی از نالهٔ او نرم شد سنگ

Агар чаҳ дошт меҳри дил наоне

اگر چه داشت مهر دل نهانی

Падед омад наонеро нишоне

پدید آمد نهانی را نشانی

Дилӣ дар туфи оташи мондаи ноком

دلی در تفّ آتش مانده ناکام

Чигуна ёфтӣ дар оташи ором

چگونه یافتی در آتش آرام

Чу мастӣ ҷуфт шуд бо меҳрбонӣ

چو مستی جفت شد با مهربانی

Ду оташро фурӯзандаи ҷавонӣ

دو آتش را فروزنده جوانی

Дили ромини сабурӣ чун намӯдӣ

دل رامین صبوری چون نمودی

Ба чунон ҷой чун бар ҷой будӣ

به چونان جای چون بر جای بودی

Ҷавону масту ошиқи чанг дар бар

جوان و مست و عاشق چنگ در بر

Нишаста ёри пеши ёри дигар

نشسته یار پیش یار دیگر

Набошад баси аҷабгар зу нишоне

نباشد بس عجب گر زو نشانی

Падед ояд зи ҳоли меҳрбонӣ

پدید آید ز حال مهربانی

Чунон обӣ ки гардад сахт бисёр

چنان آبی که گردد سخت بسیار

Бснбди зери банди хеши ночор

بسنبد زیر بند خویش ناچار

Ҳмидўни меҳр чун бисёр гардад

همیدون مهر چون بسیار گردد

Ба пешаши панду дониш хор гардад

به پیشش پند و دانش خوار گردد

Чу аз мемаст шуд пирӯзгари шоҳ

چو از می مست شد پیروزگر شاه

Ба шодӣ дар шабистон рафт бо моҳ

به شادی در شبستان رفت با ماه

Ба ҷой хеш шуд озодаи ромин

به جای خویش شد آزاده رامین

Марвро хори бистари санги болин

مرو را خار بستر سنگ بالین

Дили мӯбади зи виса буд пари дард

دل موبد ز ویسه بود پر درد

Дар он мастии Марвро сарзаниш кард

در آن مستی مرو را سرزنش کرد

Бадв гуфт эй дареғи ин хубрӯе

بدو گفت ای دریغ این خوبرویی

Ки бо ӯ нест лухтии мҳрҷўиӣ

که با او نیست لختی مهرجویی

Ту чун зебои дарахтии обдорӣ

تو چون زیبا درختی آبداری

Шукуфтаи нағз дар боғи баҳорӣ

شکفته نغز در باغ بهاری

Гулу баргат накӯ бошад з дидан

گل و برگت نکو باشد ز دیدن

Ва лекин талх бошад дрчшидн

و لیکن تلخ باشد درچشیدن

Ба шукр монадат гуфтору дидор

به شکر ماندت گفتار و دیدار

Ба ҳанзал монадат ойину кирдор

به حنظل ماندت آیین و کردار

Басии шӯхон бешармон бидидам

بسی شوخان بی شرمان بدیدم

Яке чун ту на дидам на шунидам

یکی چون تو نه دیدم نه شنیدم

Басӣ дидам ба гетии меҳрбонон

بسی دیدم به گیتی مهربانان

Гирифтаи гӯнаи гӯнаи дўстгонон

گرفته گونه‌گونه دوستگانان

Надидам чун ту расвои меҳрбонӣ

ندیدم چون تو رسوا مهربانی

На ҳамчун дўстгонти дўстгонӣ

نه همچون دوستگانت دوستگانی

Нишаста рости пеш ман чунонед

نشسته راست پیش من چنانید

Ки пиндоред танҳо ҳрдўонид

که پندارید تنها هردوانید

Ҳамеша бахти ошиқ шӯр бошад

همیشه بخت عاشق شور باشد

зи бахти шӯри чашмаш кӯр бошад

ز بخت شور چشمش کور باشد

Буд пайдоу пиндорад на пайдост

بود پیدا و پندارد نه پیداست

Абои сад ёри пиндорад ки танҳост

ابا صد یار پندارد که تنهاست

Кулӯхиро ки ӯ дар пас нишинад

کلوخی را که او در پس نشیند

Марвро чун ки Албурз бинад

مرو را چون کُهِ البرز بیند

Шумо ҳар ду ба ишқ андар чандинед

شما هر دو به عشق اندر چندینید

Хушӣ байнед ва расвоӣ набинед

خوشی بینید و رسوایی نبینید

Мабош эй бути чунин густох бар ман

مباش ای بت چنین گستاخ بر من

Ки густохӣ кунад аз дӯсти душман

که گستاخی کند از دوست دشمن

Агар гардадат рӯзии подшои хар

اگر گرددت روزی پادشا خر

Макун густохӣ ва манишин бирав бар

مکن گستاخی و منشین برو بر

Мисоли подшо чун оташ омад

مثال پادشا چون آتش آمد

Ба табъи оташ ҳамеша саркаш омад

به طبع آتش همیشه سرکش آمد

Агар бо зӯри пелу табъи ширӣ

اگر با زور پیل و طبع شیری

Макун бо оташи сӯзони далерӣ

مکن با آتش سوزان دلیری

Бидон мангар ки дарё ром бошад

بدان منگر که دریا رام باشد

Бидон гуҳи байн ки беором бошад

بدان گه بین که بی آرام باشد

Агар чаҳ об ӯро роми ёбӣ

اگر چه آب او را رام یابی

Чу брҷўшди ту бо ҷӯшаш нтобӣ

چو برجوشد تو با جوشش نتابی

Макун бо ман чунин густохи ворӣ

مکن با من چنین گستاخ‌واری

Ки ту бо хашми ман тоқати надорӣ

که تو با خشم من طاقت نداری

Макун бунёди ин бррФтаҳи девор

مکن بنیاد این بررفته دیوار

Куҷо бар ту фурӯд ояд ба як бор

کجا بر تو فرود آید به یک بار

Ман аз меҳрати басӣ сахтӣ бидидам

من از مهرت بسی سختی بدیدم

зи ҳиҷронати басӣ талхӣ чашидам

ز هجرانت بسی تلخی چشیدم

Маро то кӣ бад-ӣни сони бастаи дорӣ

مرا تا کی بدین سان بسته داری

Ба теғи кини диламро хастаи дорӣ

به تیغ کین دلم را خسته داری

Макун бо ман чунин номеҳрбонӣ

مکن با من چنین نامهربانی

Куҷои зини ҳам туро дорад зӣоне

کجا زین هم ترا دارد زیانی

Агар рӯзии зи бандами бргшоиӣ

اگر روزی ز بندم برگشایی

Ситезаи бФгнии меҳрами намое

ستیزه بفگنی مهرم نمایی

Вафоу меҳри ту бар ҷон нигорам

وفا و مهر تو بر جان نگارم

Турои бахшами зи шодӣ ҳарчӣ дорӣ

ترا بخشم ز شادی هرچه داری

Турои бахшами хуросону кҳстон

ترا بخشم خراسان و کهستان

Ту бошӣ офтобам дар шабистон

تو باشی آفتابم در شبستان

Ҷаҳонро ҷуз ба чашм ту набинам

جهان را جز به چشم تو نبینم

Ту бошӣ мояи тахту нигинам

تو باشی مایهٔ تخت و نگینم

Туро бошад ҳамаи шоҳӣу фармон

ترا باشد همه شاهی و فرمان

Марои як дасти ҷомаи як шиками нон

مرا یک دست جامه یک شکم نان

Чу бишунид ин суханҳо виси дилкаш

چو بشنید این سخنها ویس دلکش

Фитод андар дилаш сӯзанда оташ

فتاد اندر دلش سوزنده آتش

Дилаши он шоҳи бедилро ббхшўд

دلش آن شاه بیدل را ببخشود

Ҷавобашро ба ширинӣ Биёлуд

جوابش را به شیرینی بیالود

Бадв гуфт эй гиронмояи худованд

بدو گفت ای گرانمایه خداوند

Мубарроад аз туам як рӯзи пайванд

مَبُرّاد از توم یک روز پیوند

Марои пайванди ту хуштар з комаст

مرا پیوند تو خوشتر ز کامست

Дигар пайвандҳо бар ман ҳаромаст

دگر پیوندها بر من حرامست

Нуҳум бар хоки пои ту ҷаҳони байн

نهم بر خاک پای تو جهان‌بین

Ки хоки пои ту беҳтари зи ромин

که خاک پای تو بهتر ز رامین

Нигар то ту напиндорӣ ки ҳаргиз

نگر تا تو نپنداری که هرگز

Ба ман хуррам буд ромингар буз

به من خرم بود رامین گر بز

Маро дар пеш чун ту офтобӣ

مرا در پیش چون تو آفتابی

Чаро ҷӯям фурӯғи моҳтобӣ

چرا جویم فروغ ماهتابی

Тӯии дарё ва шоҳон ҷӯйборанд

توی دریا و شاهان جویبارند

Ту хуршедӣу шоҳон гул баборанд

تو خورشیدی و شاهان گل ببارند

Агар ман парасториро сазоем

اگر من پرستاری را سزایم

Азин пас ту марое ман туроем

ازین پس تو مرایی من ترایم

Нигар то дар дили андешаи надорӣ

نگر تا در دل اندیشه نداری

Ки ту бинии зи ман зинҳори хорӣ

که تو بینی ز من زنهار خواری

Марои меҳри ту бо ҷон ҳаст яксон

مرا مهر تو با جان هست یکسان

Ту худ доне ки беҷон зист натавон

تو خود دانی که بی جان زیست نتوان

Яке то мӯии андоми ту бар ман

یکی تا موی اندام تو بر من

Гиромӣтар з ҳар ду чашми равшан

گرامیتر ز هر دو چشم روشن

Гузашта рафт шоҳо бӯданӣ буд

گذشته رفت شاها بودنی بود

Азин пас дорамат худ кому хушнӯд

ازین پس دارمت خود کام و خشنود

Шҳншаҳро шкФт омад зи дилбар

شهنشه را شکفت آمد ز دلبر

зи гуфтори чунон зебо ва дар хур

ز گفتار چنان زیبا و در خور

Яке бодаш ба дил бар ҷуст чунон

یکی بادش به دل بر جست چونان

Ки хуштар зон набошад боди Нитсаон

که خوشتر زان نباشد باد نیسان

Умедаш тоза шуд чун шохи насрин

امیدش تازه شد چون شاخ نسرین

зи мастӣ дар рабӯдаши хоби ширин

ز مستی در ربودش خواب شیرین

Шҳншаҳи хуфта буду виси бедор

شهنشه خفته بود و ویس بیدار

зи ромину зи мӯбад бар дилаши бор

ز رامین و ز موبد بر دلش بار

Гуҳӣ зон кард андешаи гуҳии зин

گهی زان کرد اندیشه گهی زین

Набӯдаш ҳеҷ каси ҳамтои ромин

نبودش هیچ کس همتای رامین

Дар он андиса ҷунбиш омад аз бом

در آن اندیسه جنبش آمد از بام

Магар бар бомаш омад хастаи дили ром

مگر بر بامش آمد خسته دل رام

Ҳаво ӯро зи бистар бар ҷҳондаҳ

هوا او را ز بستر بر جهانده

зи дили сабру дидаи хоби ронда

ز دل صبر و دیده خواب رانده

Шабии торик ҳамчун ҷони маҳҷӯр

شبی تاریک همچون جان مهجور

зи мишкӣни абр ӯ борандаи кофур

ز مشکین ابر او بارنده کافور

Саропарда кашида абри даии моҳ

سراپرده کشیده ابر دی ماه

Чу рӯй вис гашта пардагии моҳ

چو روی ویس گشته پردگی ماه

Ҳаво чун чашм ромин гашта гирён

هوا چون چشم رامین گشته گریان

Ба дарди онкӣ зу шуд моҳи пинҳон

به درد آنکه زو شد ماه پنهان

Наҳуфтаи моҳ дар абри зимистон

نهفته ماه در ابر زمستان

Чу рӯй виси бонӯ дар шабистон

چو روی ویس بانو در شبستان

Нишаста бар канори боми ромин

نشسته بر کنار بام رامین

Умеди андари дилаши монда чу жўпин

امید اندر دلش مانده چو ژوپین

зи меҳри виси барф ӯро гули афшон

ز مهر ویس برف او را گل افشان

Шаби торик ӯро рӯзи рахшон

شب تاریک او را روز رخشان

Канори боми вайро коху торам

کنار بام وی را کاخ و طارم

Замини пари гул ӯро ҷузу млҳм

زمین پر گل او را جز و ملحم

Агарчӣ давр буд аз рӯй дилбар

اگرچه دور بود از روی دلبر

Ҳнӣ омад ба мағзаши буии дилбар

هنی آمد به مغزش بوی دلبر

Чу бо дилбар набӯдаш рӯй пайванд

چو با دلبر نبودش روی پیوند

Ба буии ҷонФзоиш буд хурсанд

به بوی جانفزایش بود خرسند

Чаҳ донеи хуштар аз ишқии бад-ӣни сон

چه دانی خوشتر از عشقی بدین سان

Ки бошад ъосқ аз бдхўораҳи тарсон

که باشد عاسق از بدخواره ترسان

Азон тарсад ки рӯзии бади сголш

ازان ترسد که روزی بد سگالش

Бидонади ногаҳон бо дӯсти ҳолаш

بداند ناگهان با دوست حالش

Пас онгаҳ дӯстро ояд маломат

پس آنگه دوست را آید ملامت

Варои он рӯз бар хезади қиёмат

ورا آن روز بر خیزد قیامت

Чу ромин чанд гуҳ бар бом бинишаст

چو رامین چند گه بر بام بنشست

Шаби торик бо сармои бпиўст

شب تاریک با سرما بپیوست

Набӯд ӯро зиён аз барфу борон

نبود او را زیان از برف و باران

Ки андари ҷонаши оташ буд сӯзон

که اندر جانش آتش بود سوزان

Агар ҳар қатрае сад равад гаштӣ

اگر هر قطره‌ای صد رود گشتی

Аз он оташи яке ахгар накиштӣ

از آن آتش یکی اخگر نکشتی

Ҷаҳонро буд он шаби бими тӯфон

جهان را بود آن شب بیم طوفان

Ки ашки чашм ӯ шуд ҷуфти борон

که اشک چشم او شد جفت باران

Дили андари тобу ҷон дар иўбаҳи ҷуфт

دل اندر تاب و جان در یوبهٔ جفت

Ғаривон бо дили нолон ҳаме гуфт

غریوان با دل نالان همی گفت

Нгоринои равои дории бад-ӣни сон

نگارینا روا داری بدین سان

Ту дар хонаи ман андари барфу борон

تو در خانه من اندر برف و باران

Ту дигари дӯстро дар баргирифта

تو دیگر دوست را در برگرفته

Миёни қоқму санҷоби хуфта

میان قاقم و سنجاب خفته

Ман ӣнҷо бекас ва бе ёри монда

من اینجا بی کس و بی یار مانده

Ду пои андари гули тимори монда

دو پای اندر گل تیمار مانده

Ту дар хобӣу огоҳии надорӣ

تو در خوابی و آگاهی نداری

Ки ошиқ чун ҳаме гиряд ба зорӣ

که عاشق چون همی گرید به زاری

Бабор эй барфи барф бар ҷони ман оташ

ببار ای برف برف بر جان من آتش

Ки бедилро ҳамаи ранҷӣ буд хуш

که بی دل را همه رنجی بود خوش

Гар оҳӣ бар занам абрат бисӯзад

گر آهی بر زنم ابرت بسوزد

Ҷаҳон ҳамвора зи оташи брФрўзд

جهان همواره ز آتش برفروزد

Ало эй бод тундӣ кун замонӣ

الا ای باد تندی کن زمانی

Дар он тундӣ ба ҳам бар зани ҷаҳонӣ

در آن تندی به هم بر زن جهانی

Биҷунбон гесуонашро зи болин

بجنبان گیسوانش را ز بالین

зи чашмаш зостр кун хоби нӯшин

ز چشمش زاستر کن خواب نوشین

Ба гӯшаши дрФгни овози зорам

به گوشش درفگن آواز زارم

Бигӯ бо вай ки ман чун дили фигорам

بگو با وی که من چون دل فگارم

Ба танҳоӣ нишаста бар чаҳ ҳолам

به تنهایی نشسته بر چه حالم

Ба барфи андар ба коми бади сголм

به برف اندر به کام بد سگالم

Магари лухтии дилаш бар ман бисӯзад

مگر لختی دلش بر من بسوزد

Ки бар ман худ дил душман бисӯзад

که بر من خود دل دشمن بسوزد

Агар зини абр берун ояд ахтар

اگر زین ابر بیرون آید اختر

Ба дарди ман з ман гиряд фузунтар

به درد من ز من گرید فزونتر

Чу вис огоҳ шуд аз ҷунбиши бом

چو ویس آگاه شد از جنبش بام

Ба гӯш омад Марвро зории ром

به گوش آمد مرو را زاری رام

Шитоби дӯстӣ дар ҷонаш афтод

شتاب دوستی در جانش افتاد

Ҳамон дами дояро пешаш фиристод

همان دم دایه را پیشش فرستاد

Ҳаме то доя боз омад чунон буд

همی تا دایه باز آمد چنان بود

Ки гуфтӣ бешикеб ва беравон буд

که گفتی بی شکیب و بی روان بود

Фурӯд омад ба зӯдии доя аз бом

فرود آمد به زودی دایه از بام

з ромин дошт назд виси пайғом

ز رامین داشت نزد ویس پیغام

Нигорои моҳрўёи зуди сиро

نگارا ماهرویا زود سیرا

Ба хӯни ошиқон хӯрдани длиро

به خون عاشقان خوردن دلیرا

Ҷрои якбора бар ман чири гаштӣ

جرا یکباره بر من چیر گشتی

Чаҳ хӯрдӣ то зи меҳрами сайри гаштӣ

چه خوردی تا ز مهرم سیر گشتی

Ман онам дар вафоу меҳрбонӣ

من آنم در وفا و مهربانی

Ки ту дидӣ , чаро пас ту на онӣ

که تو دیدی، چرا پس تو نه آنی

Ман андари барф ва ту дар хазу дебо

من اندر برف و تو در خز و دیبا

Ман аз ту ношикеби ту шикеб

من از تو ناشکیبا تو شکیبا

Ту дар шодӣ ва ман дар ранҷу тимор

تو در شادی و من در رنج و تیمار

Ту бо хушӣ ва ман бо дарду озор

تو با خوشی و من با درد و آزار

Магари додармони қисмат чунин кард

مگر دادارمان قسمت چنین کرد

Туро осӯдагӣ доду марои дард

ترا آسودگی داد و مرا درد

Агар яздони ҳамаи комӣ туро дод

اگر یزدان همه کامی ترا داد

Маро шояд , ҳамеша ҳамчунин бод

مرا شاید، همیشه همچنین باد

Азу хоҳам ки ҳар комӣ биёбӣ

ازو خواهم که هر کامی بیابی

Ки ту нозуки дилӣ ғам барнатобӣ

که تو نازک دلی غم برنتابی

Маро бояд ҳамеша бандагӣ кард

مرا باید همیشه بندگی کرد

Маро бояд ҳамеша андҳон хӯрд

مرا باید همیشه اندهان خورد

Ту шодӣ кун ки шодиро сазое

تو شادی کن که شادی را سزایی

Барон комат ки бар ман подшоиӣ

بران کامت که بر من پادشایی

Ҳамеи доне ки ман чун мустамандам

همی دانی که من چون مستمندم

Ба дил дар банди он мишкӣни камандам

به دل در بند آن مشکین کمندم

Шаби торик ва ман бесабр ва бе ком

شب تاریک و من بی صبر و بی کام

зи дидаи хоби рафтаи вази дили ором

ز دیده خواب رفته وز دل آرام

Чу девонаи давон бар бому девор

چو دیوانه دوان بر بام و دیوار

Шудаи ҷумлаи ҷаҳон бар чашми ман тор

شده جمله جهان بر چشم من تار

Ба дидорати ҳаме умед дорам

به دیدارت همی امید دارم

Мсўзони ин дили умедворам

مسوزان این دل امیدوارم

Шаби торик бар ман рӯзи гардон

شب تاریک بر من روز گردان

Канори ту марои ҷони бўзи гардон

کنار تو مرا جان بوز گردان

Ба сармои ҷанини сахти ҷаҳони сӯз

به سرمای جنین سخت جهان سوز

Нишоед ҷузи канори дӯсти ҷони бўз

نشاید جز کنار دوست جان بوز

Маро бинмоӣ рӯй ҷон физойат

مرا بنمای روی جان فزایت

Ба ман брсои зулфи машки сайт

به من برسای زلف مشک‌سایت

Бар симинат бар заррин барам на

بر سیمینت بر زرین برم نه

Куҷои худ симу зар ҳар ду ба ҳам ба

کجا خود سیم و زر هر دو به هم به

Дилам дар меҳри ту гумроҳ гашта сет

دلم در مهر تو گمراه گشته‌ست

Броҳм бар фироқат чоҳ гашта сет

براهم بر فراقت چاه گشته‌ست

Ба дард ман машав якбора хурсанд

به درد من مشو یکباره خرسند

Маро дар чоҳи ранҷ афтода мапаснд

مرا در چاه رنج افتاده مپسند

Гар умедами зи дидорати бабрӣ

گر امیدم ز دیدارت ببری

Ҳам акнӯн пардаи сабрами бадарӣ

هم اکنون پردهٔ صبرم بدری

Мазан бар ҷони ман теғи ҷафоят

مزن بر جان من تیغ جفایت

Мабар умедам аз меҳру вафоят

مبر امیدم از مهر و وفایت

Ки ман то дар замона зинда бошам

که من تا در زمانه زنده باشم

Ба пеши бандагонат банда бошам

به پیش بندگانت بنده باشم

Чу виси дилбари ин пайғом бишунид

چو ویس دلبر این پیغام بشنید

Дилаш чун шира беоташ Биҷӯшед

دلش چون شیره بی آتش بجوشید

Ба доя гуфт чори ман ту доне

به دایه گفت چار من تو دانی

Маро аз дасти мӯбад чун раҳоне

مرا از دست موبد چون رهانی

Ки ӯ хуфтаи сет агар бедор гардад

که او خفته‌ست اگر بیدار گردد

Саросари кори мо дшхўор гардад

سراسر کار ما دشخوار گردد

Агар танҳо дарин хона бимонад

اگر تنها درین خانه بماند

Шавад бедору ҳоли ман бидонад

شود بیدار و حال من بداند

Туро бо вай бибояд ҷуфти ночор

ترا با وی بباید جفت ناچار

Бар ойинӣ ки хспди ёр бо ёр

بر آیینی که خسپد یار با یار

Бадв кун пушту рӯ аз вай бигардон

بدو کن پشت و رو از وی بگردان

Ки ӯ мастаст ва бошад масти нодон

که او مستست و باشد مست نادان

Тани ту бар тани ман нек монад

تن تو بر تن من نیک ماند

Агар бпсоидт кӣ боз донад

اگر بپسایدت کی باز داند

Бидон мастӣу беҳӯшӣ ҳаме коваст

بدان مستی و بیهوشی همی کاوست

Чигуна боз донад пӯст аз пӯст

چگونه باز داند پوست از پوست

Бигуфт ину чароғ аз хонаи бардошт

بگفت این و چراغ از خانه برداشت

Ба чораи дояро бо шӯии бгзошт

به چاره دایه را با شوی بگذاشت

Ба пеш дӯст шуд сармасту хуррам

به پیش دوست شد سرمست و خرم

Ба бӯсаи риш ӯро сохт марҳам

به بوسه ریش او را ساخت مرهم

Бар оҳхт аз бар симинаши санҷоб

بر آهخت از بر سیمینش سنجاب

Бгстрдши миёни он гулу об

بگستردش میان آن گل و آب

Сияҳи рӯбоҳӣ аз болои броФгнд

سیه روباهی از بالا برافگند

зи тани ҷомаи зи дил андӯҳ барканд

ز تن جامه ز دل اندوه برکند

Гулу наргис ба ҳам дидӣ ба наврӯз

گل و نرگس به هم دیدی به نوروز

Чунон буданд он ҳар ду дили афрӯз

چنان بودند آن هر دو دل افروز

Ба сони муштарии пайваста бо моҳ

به سان مشتری پیوسته با ماه

Ваё чун донишии пайваста бо ҷоҳ

ویا چون دانشی پیوسته با جاه

Замини пари лола буд аз рӯй эшон

زمین پر لاله بود از روی ایشان

Ҳавои пари машк буд аз буии эшон

هوا پر مشک بود از بوی ایشان

Бирафт абр ва падед омад ситора

برفت ابر و پدید آمد ستاره

Ҳамоно шуд ба бозии шани назора

همانا شد به بازی‌شان نظاره

Ҳаво чун он ду гавҳар дид шҳўор

هوا چون آن دو گوهر دید شهوار

Бабрад аз шармашони абри гуҳарбор

ببرد از شرمشان ابر گهربار

Ду ошиқ дар хушӣ ҳамроз гашта

دو عاشق در خوشی همراز گشته

Ба хушӣ ҳар давон анбоз гашта

به خوشی هر دوان انباز گشته

Гуҳӣ будӣ зи дасти висаи болин

گهی بودی ز دست ویسه بالین

Гуҳӣ аз дасти мҳроФзои ромин

گهی از دست مهرافزای رامین

Ту гуфтӣ шер ва мебуданд дар ҳам

تو گفتی شیر و می بودند در هم

Ваё бар ҳам Фгндаҳ хазу млҳм

ویا بر هم فگنده خز و ملحم

Бпичидаҳ ба ҳам чун мор бар мор

بپیچیده به هم چون مار بر مار

Чаҳ хуш бошад ки печиди ёр бо ёр

چه خوش باشد که پیچید یار با یار

Лаби андари лаби ниҳода рӯй бар рӯй

لب اندر لب نهاده روی بر روی

Нгнҷидии миён ҳар давони мӯӣ

نگنجیدی میان هر دوان موی

Ҳамаи шаб ҳар давон дар роз буданд

همه شب هر دوان در راز بودند

Гуҳӣ дар розу гуҳ дар ноз буданд

گهی در راز و گه در ناز بودند

Ҳам аз бӯсаи шукр бисёр хӯрданд

هم از بوسه شکر بسیار خوردند

Ҳам аз бозии хушӣ бисёр карданд

هم از بازی خوشی بسیار کردند

Чу аз мастӣ дар омад шоҳи шоҳон

چو از مستی در آمد شاه شاهان

Набӯд андари канораши моҳи моҳон

نبود اندر کنارش ماه ماهان

Ба дасти андоми ҳам бистараши бпсўд

به دست اندام هم بسترش بپسود

Ба ҷои сарви симини хушки не буд

به جای سرو سیمین خشک نی بود

Чаҳ монстӣ ба висаи дояи пер

چه مانستی به ویسه دایهٔ پیر

Куҷо бошад камон монандаи тир

کجا باشد کمان مانندهٔ تیر

Ба дасташи доя буд аз виси дидор

به دستش دایه بود از ویس دیدار

Балӣ дидор бошад млҳм аз хор

بلی دیدار باشد ملحم از خار

Биҷуст аз хоби шоҳаншоҳ чун бабр

بجست از خواب شاهنشاه چون ببر

зи хашми дил хурушон гашта чун абр

ز خشم دل خروشان گشته چون ابر

Гирифтаи дасти он чодў ҳаме гуфт

گرفته دست آن چادو همی گفت

Чаҳ девии ту ки ҳастӣ дар барам ҷуфт

چه دیوی تو که هستی در برم جفت

Турои андари канори ман ки афганд

ترا اندر کنار من که افگند

Маро бо дев чун афтод пайванд

مرا با دیو چون افتاد پیوند

Басӣ аз пешкорони сарое

بسی از پیشکاران سرایی

Чароғу шамъи ҷусту рўшоиӣ

چراغ و شمع جست و روشایی

Басӣ пурсед вайро ту кадомӣ

بسی پرسید وی را تو کدامی

Бигӯ нои ту чаҳ чизе ва чаҳ номӣ

بگو نا تو چه چیزی و چه نامی

На дояи ҳечгуна посухаш дод

نه دایه هیچگونه پاسخش داد

На кас бишунид чандон бонгу фарёд

نه کس بشنید چندان بانگ و فریاد

Магари ромин ки буд андар бар ёд

مگر رامین که بود اندر بر یاد

Бихуфта ёр ӯ ӯ мондаи бедор

بخفته یار او او مانده بیدار

Ҳаме бӯсед биҷодаҳ ба шукр

همی بوسید بیجاده به شکر

Ҳаме борид бар гулнори гавҳар

همی بارید بر گلنار گوهر

зи бому рӯзи андеша ҳаме кард

ز بام و روز اندیشه همی کرد

Ки чун бом ояданда боядаш хӯрд

که چون بام آید انده بایدش خورد

Сурӯдии сахти хуш бо дил ҳаме гуфт

سرودی سخت خوش با دل همی گفت

Ба дарди онкӣ танҳо монад аз ҷуфт

به درد آنکه تنها ماند از جفت

Шбои баси хуррамӣ , баси длФрўзӣ

شبا بس خرمی، بس دلفروزی

Ҳамаи касро шабии моро чу рӯзӣ

همه کس را شبی ما را چو روزی

Чу ҳар касро барояд рӯзи равшан

چو هر کس را برآید روز روشن

зи торикӣ падед омад шаби ман

ز تاریکی پدید آمد شب من

Ба наздик омад инак боми шабгир

به نزدیک آمد اینک بام شبگیر

Дило бпсич то бар дили хурии тир

دلا بپسیچ تا بر دل خوری تیر

Хушо коро ки будӣ ошноӣ

خوشا کارا که بودی آشنایی

Агар бо ваии набӯдаи сетии ҷудоӣ

اگر با وی نبوده‌ستی جدایی

Ҷаҳонои ҷузи бадӣ кардан ндонӣ

جهانا جز بدی کردن ندانی

Диҳии шодӣу бозаш май сетоне

دهی شادی و بازش می‌ستانی

Гар аз нӯшами диҳии як бори комӣ

گر از نوشم دهی یک بار کامی

Ба пойонаши диҳӣ аз заҳри ҷомӣ

به پایانش دهی از زهر جامی

Бдои рўзо ки буд он рӯзи пешин

بدا روزا که بود آن روز پیشین

Ки ишқи андари дили ман гашти ширин

که عشق اندر دل من گشت شیرین

Ман онгаҳ киштии андари мавҷи барадам

من آنگه کشتی اندر موج بردم

Ки дил бар ҳар бадӣ хурсанд кардам

که دل بر هر بدی خرسند کردم

Қазои бади маро дар Меҳрӣ афганд

قضای بد مرا در مهری افگند

Фузун аз меҳри моаму меҳри фарзанд

فزون از مهر مام و مهر فرزند

Чаҳ дардаст инки натавон гуфт бо кас

چه دردست اینکه نتوان گفت با کس

Кро гӯям ки ту фарёди ман рас

کرا گویم که تو فریاد من رس

Чу наздиками ҳамеи тарсами зи даврӣ

چو نزدیکم همی ترسم ز دوری

Чу даврам нест бар дардами сабурӣ

چو دورم نیست بر دردم صبوری

На ҳамчун хештан донам асирӣ

نه همچون خویشتن دانم اسیری

На ҷуз додар донам дастгирӣ

نه جز دادار دانم دستگیری

Худоёи ҳам ту фарёди дилами рас

خدایا هم تو فریاد دلم رس

Ки ҷуз ту нест дар гетии марои кас

که جز تو نیست در گیتی مرا کس

Ҳаме нолид ромин бар дили риш

همی نالید رامین بر دل ریش

Ба андеша физойонанда хеш

به اندیشه فزایان انده خویش

Рабӯдаи дилбарашро хоби нӯшин

ربوده دلبرش را خواب نوشین

Пар аз гулнор ва сунбул карда болин

پر از گلنار و سنبل کرده بالین

Хурӯш шоҳ бишунид аз шабистон

خروش شاه بشنید از شبستان

Шудаи огаҳ аз он найрангу дастон

شده آگه از آن نیرنگ و دستان

Ту гуфтӣ ногуҳи оташ дар дилаши рехт

تو گفتی ناگه آتش در دلش ریخت

зи нӯшин хоби дилбарро барангехт

ز نوشین خواب دلبر را برانگیخت

Бадв гуфт эй нигорин зуд бархез

بدو گفت ای نگارین زود برخیز

Ббўди он бад казу кардем парҳез

ببود آن بد کزو کردیم پرهیز

Ту аз мастӣ шудӣ дар хоби нӯшин

تو از مستی شدی در خواب نوشین

Зиҳии бедору длхстаҳ ба болин

زهی بیدار و دلخسته به بالین

Дар он ғами монда каз ту даври монам

در آن غم مانده کز تو دور مانم

Дилами умеди бигусастаи зи ҷонам

دلم امید بگسسته ز جانم

Ман аз як бади чунин тарсону ларзон

من از یک بد چنین ترسان و لرزان

Бадии дигар падед омад бтар зон

بدی دیگر پدید آمد بتر زان

Хурӯшу бонг шаҳ омад ба гӯшам

خروش و بانگ شه آمد به گوشم

Ҷудо кард аз дилами якбораи ҳушам

جدا کرد از دلم یکباره هوشم

Ҳаме гуяд дарин соъати марои дил

همی گوید درین ساعت مرا دل

Ки бар каши пои худ якбора аз гул

که بر کش پای خود یکباره از گل

Фурӯи рӯи сарашро аз тан биндоз

فرو رو سرش را از تن بینداز

Ҷаҳонро зини фурӯ моя бипардоз

جهان را زین فرو مایه بپرداز

Ба ҷони ман ки хӯни ин бародар

به جان من که خون این برادر

зи хӯни гурбае бар ман сабктар

ز خون گربه‌ای بر من سبکتر

Ҷавобаш дод вис ва гуфт мштоб

جوابش داد ویس و گفت مشتاب

Бар оташи рези лухтӣ аз хиради об

بر آتش ریز لختی از خرد آب

Чу ранҷатро сроиди рӯзи ҳангом

چو رنجت را سرآید روز هنگام

Абии хӯн худ барояд мари турои ком

ابی خون خود برآید مر ترا کام

Пас онгаҳ ҳамчуи гӯрии ҷуста аз шер

پس آنگه همچو گوری جسته از شیر

зи бом гўшк тозон омад ӯ зер

ز بام گوشک تازان آمد او زیر

Нигаҳ кун то чаҳ некӯи сохт дастон

نگه کن تا چه نیکو ساخت دستان

з ногуҳ рафт пинҳон дар шабистон

ز ناگه رفت پنهان در شبستان

Шҳншаҳи бад ҳануз аз бодаи сари маст

شهنشه بد هنوز از باده سر مست

Саман бар рафт ва бар болинаш бинишаст

سمن‌بر رفت و بر بالینش بنشست

Марвро гуфт дастам риш кардӣ

مرو را گفت دستم ریش کردی

зи баси ковро кашидӣу фишурдӣ

ز بس کاو را کشیدی و فشردی

Яке соъат бигир ин дасти дигар

یکی ساعت بگیر این دست دیگر

Пас онгаҳ ҳар куҷои хоҳии ҳаме бар

پس آنگه هر کجا خواهی همی بر

Шҳншаҳ чун шунид овози бут рӯй

شهنشه چون شنید آواز بت روی

Набӯд онгаҳ зи муҳками чораи ӯй

نبود آنگه ز محکم چارهٔ اوی

Раҳо кард аз ду дасташи дасти доя

رها کرد از دو دستش دست دایه

Биҷуст аз доми расвои блоиаҳ

بجست از دام رسوایی بلایه

Саман бар висро гуфт эй нигорин

سمن‌بر ویس را گفت ای نگارین

Чаро будӣ ҳамеи хомӯши чандин

چرا بودی همی خاموش چندین

Чаро чун хўондмти посухи надодӣ

چرا چون خواندمت پاسخ ندادی

Дилами беҳуда бар оташ наҳодӣ

دلم بیهوده بر آتش نهادی

Чу дояи рустаи гашт аз доми тимор

چو دایه رسته گشت از دام تیمار

Далерӣ ёфт виси моҳи рухсор

دلیری یافت ویس ماه رخسار

Фиғон дар баст ва гуфт эй вой бар ман

فغان در بست و گفت ای وای بر من

Ки ҳастам солу ма дар дасти душман

که هستم سال و مه در دست دشمن

Чу мори каҷи рӯм гарчи рӯми рост

چو مار کج روم گرچه روم راست

Нишон рафтанам норост пайдост

نشان رفتنم ناراست پیداست

Мабодои ҳеҷ занро рашк бар шӯй

مبادا هیچ زن را رشک‌بر شوی

Ки шӯии рашк бар бошад балои ҷӯй

که شوی رشک‌بر باشد بلا جوی

Ба бистар хуфтаам бо шӯии худком

به بستر خفته‌ام با شوی خودکام

Ба расвои ҳаме аз ман баради ном

به رسوایی همی از من برد نام

Ба пӯзиш гуфт вайро шоҳи мӯбад

به پوزش گفت وی را شاه موبد

Макун бо ман гумони дӯстии бад

مکن با من گمان دوستی بد

Ки ту ҷонии марои вази ҷони фузӯнӣ

که تو جانی مرا وز جان فزونی

Ки ҷонамро ба шодии раҳнамӯнӣ

که جانم را به شادی رهنمونی

з мастӣ кардам ин корӣ ки кардам

ز مستی کردم این کاری که کردم

Чаро мехӯрдам ва жўпин нахурдам

چرا می خوردم و ژوپین نخوردم

Маро дар бзмгаҳ мебеш додӣ

مرا در بزمگه می بیش دادی

Аз он бешии балоӣ хеш додӣ

از آن بیشی بلای خویش دادی

Ба некӣ дар мабодам зиндагонӣ

به نیکی در مبادم زندگانی

Агар ман бар ту бад дорам гумоне

اگر من بر تو بد دارم گمانی

Бихоҳам узр агар кардам гуноҳӣ

بخواهم عذر اگر کردم گناهی

Накӯ кун узр чун ман узри хоҳӣ

نکو کن عذر چون من عذر خواهی

Гуноҳ ояд ба нодонии зи мисатон

گناه آید به نادانی ز مستان

Чу узри оранд азишон дод мисатон

چو عذر آرند ازیشان داد مستان

Хирадро май бибандади чашмро хоб

خرد را مِیْ ببندد چشم را خواب

Гунаҳро узр шавед ҷомаро об

گنه را عذر شوید جامه را آب

Чу шоҳаншоҳ пӯзиш кард бисёр

چو شاهنشاه پوزش کرد بسیار

Азу хушнӯд шуд виси гунаҳкор

ازو خشنود شد ویس گنهکار

Ба ишқи андари чунин бисёр бошад

به عشق اندر چنین بسیار باشد

Ҳамеша марди ошиқ хор бошад

همیشه مرد عاشق خوار باشد

Гуноҳи дӯстро пӯзиши намояд

گناه دوست را پوزش نماید

Чу напазирад ба пӯзиш дар фазояд

چو نپذیرد به پوزش در فزاید

Басои оҳӯ ки дидам марғзорӣ

بسا آهو که دیدم مرغزاری

Хурушони пеши ваии шери шикорӣ

خروشان پیش وی شیر شکاری

Басои дил сӯхта дидам худованд

بسا دل سوخته دیدم خداوند

Фгндаҳи меҳри банда бар дилаши банд

فگنده مهر بنده بر دلش بند

Агар ошиқ шавад шери джогоаҳ

اگر عاشق شود شیر دژآگاه

Ба ишқ андар шавад ҳам табъи рӯбоҳ

به عشق اندر شود هم‌طبع روباه

зи меҳр дил шавад тезяши кундӣ

ز مهر دل شود تیزیش کندی

Наёрад кард бо маъшӯқи тундӣ

نیارد کرد با معشوق تندی

Ҳар он кови ишқро некӯ надонад

هر آن کاو عشق را نیکو نداند

Асири ишқро девона хонд

اسیر عشق را دیوانه خواند

Мкороди кови инчи кас дар дили ниҳолаш

مکاراد کاو ایچ کس در دل نهالش

Ки зуди он куштаи бори оради ваболаш

که زود آن کِشته بار آرد وبالش