Чу боз омад зи қалъаи шоҳи шоҳон
چو باز آمد ز قلعه شاه شاهان
Набад ҳамроҳ бо ӯ моҳи моҳон
نبد همراه با او ماه ماهان
Ба пеш шоҳ шуд шҳрўи хурушон
به پیش شاه شد شهرو خروشان
Ба фундуқи моҳи тобонро харошон
به فندق ماه تابان را خراشان
Ҳаме гуфт эй ниёзии ҷони модар
همی گفت ای نیازی جان مادر
Ба ҳар дардии рахт дар мони модар
به هر دردی رخت در مان مادر
Чаро мӯбад наёвардат бад-ӣни бор
چرا موبد نیاوردت بدین بار
Чаҳ бад дидӣ азин деви стмгор
چه بد دیدی ازین دیو ستمگار
Чаҳ пеш омад туро аз бахти бади соз
چه پیش آمد ترا از بخت بد ساز
Чаҳ тимор ва чаҳ сахтии дидае боз
چه تیمار و چه سختی دیدهای باز
Пас онгаҳ гуфт мӯбадро ба зорӣ
پس آنگه گفت موبد را به زاری
Чаҳ узри оре ки висамро наёрӣ
چه عذر آری که ویسم را نیاری
Чаҳ кардӣ офтоби дилбарон ро
چه کردی آفتاب دلبران را
Чаро бемоҳ кардӣ ахтарон ро
چرا بی ماه کردی اختران را
Шабистонати бадв будӣ шабистон
شبستانت بدو بودی شبستان
Кунун чаҳ ин шабистон чаҳ биёбон
کنون چه این شبستان چه بیابان
Сироятро ҳаме бе нури байнам
سرایت را همی بی نور بینم
Биҳиштатро ҳаме бе ҳури байнам
بهشتت را همی بی حور بینم
Агар духти маро бо ман сипорӣ
اگر دخت مرا با من سپاری
Вагар на хӯн кунам дарё ба зорӣ
وگر نه خون کنم دریا به زاری
Бинолам то бинолад кӯҳ бо ман
بنالم تا بنالد کوه با من
Хӯрд то ҷовдони андӯҳ бо ман
خورد تا جاودان اندوه با من
Бгрим то бгриди даҳр бо ман
بگریم تا بگرید دهر با من
Ҷаҳон гардад туро ҳамвора душман
جهان گردد ترا همواره دشمن
Агар виси маро бо ман намое
اگر ویس مرا با من نمایی
Вагарнаи зини шаҳаншоҳии броиӣ
وگرنه زین شهنشاهی برآیی
Бигирад хӯни виси дилрабоят
بگیرد خون ویس دلربایت
Шавад ангушти пояти банди поят
شود انگشت پایت بند پایت
Чу шҳрўи пеши мӯбад зор бигирист
چو شهرو پیش موبد زار بگریست
Шҳншаҳ низ ҳам бисёр бигирист
شهنشه نیز هم بسیار بگریست
Бадв гуфт ар бинолӣ вар нанолӣ
بدو گفت ار بنالی ور ننالی
Марои зиштӣ ва ё хӯбии сголӣ
مرا زشتی و یا خوبی سگالی
Бкрдми ончии пеш ва пас накардам
بکردم آنچه پیش و پس نکردم
Шикваи хешу оби ту ббрдм
شکوه خویش و آب تو ببردم
Агар ту рӯй он бут рӯй бинӣ
اگر تو روی آن بت روی بینی
Миёни хоки бинии нақши чинӣ
میان خاک بینی نقش چینی
Яке сарви сеӣ бинии бурӣда
یکی سرو سهی بینی بریده
Миёни хоку хӯн дар хўобнидаҳ
میان خاک و خون در خوابنیده
Ҷавонӣ бар тани симинаши нолон
جوانی بر تن سیمینش نالان
Чаҳ хӯбӣ бар рухи гулгунаши гирён
چه خوبی بر رخ گلگونش گریان
Наҳуфтаи абри гули хуршеди рӯйиш
نهفته ابر گل خورشید رویش
Бихӯрада занги хӯни занҷири мӯяш
بخورده زنگ خون زنجیر مویش
Чу бишунид ин сухани шҳрўи зи мӯбад
چو بشنید این سخن شهرو ز موبد
Чу кӯҳии хештанро бар замин зад
چو کوهی خویشتن را بر زمین زد
Замини зи андом ӯ шуд хирмани гул
زمین ز اندام او شد خرمن گل
Сарой аз ашк ӯ шуд соғари мл
سرای از اشک او شد ساغر مل
зи гетии хӯрда бар дили тири тимор
ز گیتی خورده بر دل تیر تیمار
Ба хоки андари ҳамеи печид чун мор
به خاک اندر همی پیچید چون مار
Ҳаме гуфт эй фурӯмояи замона
همی گفت ای فرومایه زمانه
Бдздидии зи ман дар ягона
بدزدیدی ز من دُرّ یگانه
Магар гуфта сет бо ту ҳӯшёрӣ
مگر گفتهست با تو هوشیاری
Кигар дуздӣ кунӣ дар дузди борӣ
که گر دزدی کنی در دزد باری
Магар чун ман бидон дар сахти шодӣ
مگر چون من بدان در سخت شادی
Ки чун ганҷаш ба хок андар наҳодӣ
که چون گنجش به خاک اندر نهادی
Магар чун дидӣ он сарви биҳиштӣ
مگر چون دیدی آن سرو بهشتی
Ба боғи ҷовдонӣ дар бикуштӣ
به باغ جاودانی در بکشتی
Чаро баркандӣ он сарви самани бор
چرا برکندی آن سرو سمنبار
Чу баркандӣ чаро кардӣ нигунсор
چو برکندی چرا کردی نگونسار
Нигун гашта санавбар чун бирӯяд
نگون گشته صنوبر چون بروید
Ба зери хоки анбар чун ббўид
به زیر خاک عنبر چون ببوید
Ало эй хоки мардуми хор то кӣ
الا ای خاک مردم خوار تا کی
Хурии моҳ ванигору хусрав ва кӣ
خوری ماه و نگار و خسرو و کی
На бас буд онкӣ хӯрдӣ то ба имрӯз
نه بس بود آنکه خوردی تا به امروز
Кунун хӯрдӣ чунон моҳи дили афрӯз
کنون خوردی چنان ماه دل افروز
Бирезади тарсами он симини тани пок
بریزد ترسم آن سیمین تن پاک
Куҷо бе шаки бирезади сим дар хок
کجا بی شک بریزد سیم در خاک
Чаро тира набошад ахтари ман
چرا تیره نباشد اختر من
Ки дар хокаст резони гавҳари ман
که در خاک است ریزان گوهر من
Ба боғ андар наболад беш азин сарв
به باغ اندر نبالد بیش ازین سرو
Ки сарви ман бурӣдаи гашт дар Марв
که سرو من بریده گشت در مرو
Ба чарх андар нтобад беш азин моҳ
به چرخ اندر نتابد بیش ازین ماه
Ки моҳи ман наҳуфтаи гашт дар чоҳ
که ماه من نهفته گشت در چاه
Магари парвин ба дардам шуд назора
مگر پروین به دردم شد نظاره
Ки гирд омад ба ҳам чандини ситора
که گرد آمد به هم چندین ستاره
Нигорои сарви қдои моҳи руъё
نگارا سرو قدا ماه رویا
Бетаи занҷири мўёи машки бўё
بتا زنجیر مویا مشک بویا
Ту будӣ ғмгсори рӯзгорам
تو بودی غمگسار روزگارم
Кунун андӯҳи ту бо ки гусорам
کنون اندوه تو با که گسارم
Ман ин масти гаронро бо ки гӯям
من این مُست گران را با که گویم
Ман ин бедодро дод аз ки ҷӯям
من این بیداد را داد از که جویم
Ҷаҳониро бикушт онкии турои кишт
جهانی را بکشت آنکه ترا کشت
Валикин зон ҳамаи бадтари марои кишт
ولیکن زان همه بدتر مرا کشت
Пизишки орми зи рӯму ҳинду Эрон
پزشک آرم ز روم و هند و ایران
Магари дард маро донанд дармон
مگر درد مرا دانند درمان
Нигоро дар ҷаҳон будӣ ту танҳо
نگارا در جهان بودی تو تنها
Надидӣ ҳеҷ касро бо ту ҳамто
ندیدی هیچ کس را با تو همتا
Дилат бигирифт аз гетӣ бирафтӣ
دلت بگرفت از گیتی برفتی
Ба минӯ дар сазо ҷуфтӣ гирифтӣ
به مینو در سزا جفتی گرفتی
Бета то марги ҷони ту ббрдаҳи сет
بتا تا مرگ جان تو ببردهست
Бузурги умеди ман бо ту бамурда сет
بزرگ امید من با تو بمردهست
Кро шояд кунун перояи ту
کرا شاید کنون پیرایهٔ تو
Кро ёбам ба сангу сояи ту
کرا یابم به سنگ و سایهٔ تو
Ба ки шояд паранд пар нигорат
به که شاید پرند پر نگارت
Қабоу ақду тоҷу гӯшворат
قبا و عقد و تاج و گوشوارت
Ки ёради бурдани огоҳӣ ба вирў
که یارد بردن آگاهی به ویرو
Ки гирён шуд ба марги висаи шҳрў
که گریان شد به مرگ ویسه شهرو
Бишуд виси офтоби моҳрӯён
بشد ویس آفتاب ماهرویان
Бимонадам виси гӯйони виси ҷӯён
بماندم ویس گویان ویس جویان
Бишуд вису бабради оби хуру моҳ
بشد ویس و ببرد آب خور و ماه
Ки тобон буд чун моҳу хур аз гоҳ
که تابان بود چون ماه و خور از گاه
Маи кӯҳи ғӯри бодои маи дизи ғӯр
مه کوه غور بادا مه دز غور
Ки онҷои гашти чашми бахти ман кӯр
که آنجا گشت چشم بخت من کور
Ба кӯҳи ғӯри моҳамро бикуштанд
به کوه غور ماهم را بکشتند
Чунон кушта дар ашкФтӣ биҳиштанд
چنان کشته در اشکفتی بهشتند
Ба кӯҳи ғӯр дар ашкФти девон
به کوه غور در اشکفت دیوان
Ҳаме шодӣ кунанд имрӯзи девон
همی شادی کنند امروز دیوان
Ҳама донанд зини хӯни худ чаҳ хезад
همه دانند زین خون خود چه خیزد
Чаҳ мояи хӯни озодони бирезад
چه مایه خون آزادان بریزد
Ба хӯни висагар Ҷайҳун баронам
به خون ویسه گر جیحون برانم
зи хӯни дшмони вази дидагонам
ز خون دشمان وز دیدگانم
Набошад қимати як қатраи хунаш
نباشد قیمت یک قطره خونش
Ки омад зон рухони лолаи гаванаш
که آمد زان رخان لالهگونش
Ало эй Марви пироиҳءи хуросон
الا ای مرو پیرایهء خراسان
Мадори ин хӯн ва ин патёраи осон
مدار این خون و این پتیاره آسان
зи кӯҳи ғӯргар об ту зояд
ز کوه غور گر آب تو زاید
Ба ҷои оби зини пас хӯни намояд
به جای آب زین پس خون نماید
Шавад имсоли хунини ҷӯйборат
شود امسال خونین جویبارت
Балои раведи зи кӯҳу марғзорат
بلا روید ز کوه و مرغزارت
Фузун аз баргҳо бар шохсорон
فزون از برگها بر شاخساران
Синони бинӣу теғи номдорон
سنان بینی و تیغ نامداران
Нёромди шаҳи ту то ба шоҳӣ
نیارامد شه تو تا به شاهی
Баборади зии ту тӯфони табоҳӣ
ببارد زی تو طوفان تباهی
Камари бандад ба хӯни виси дилбар
کمر بندد به خون ویس دلبر
зи буми бохтар то буми ховар
ز بوم باختر تا بوم خاور
Чу оянд аз ҳамаи гетии саворон
چو آیند از همه گیتی سواران
Бсоиндт ба сами роҳворон
بسایندت به سم راهواران
Ҷаҳон бар дасти мӯбади гашти вайрон
جهان بر دست موبد گشت ویران
Ниёзии духтарам чун шуд зи гиҳон
نیازی دخترم چون شد ز گیهان
Шукр акнӯн буд хуши таъму ширин
شکر اکنون بود خوش طعم و شیرین
Ки монда нест он ёқӯти рангин
که مانده نیست آن یاقوت رنگین
Ба боғ акнӯн биболади сарву шамшод
به باغ اکنون ببالد سرو و شمشاد
Ки монда нест он шамшоди озод
که مانده نیست آن شمشاد آزاد
Кунун хушбӯӣ бошад машку анбар
کنون خوشبوی باشد مشک و عنبر
Ки монда нест он ду зулфи дилбар
که مانده نیست آن دو زلف دلبر
Кунун лолаи дамад бар кӯҳу ҳомӯн
کنون لاله دمد بر کوه و هامون
Ки монда нест он рухсори гулгун
که مانده نیست آن رخسار گلگون
Ҳасуди вис будӣ рӯзи наврӯз
حسود ویس بودی روز نوروز
Ки на чун рӯй ӯ будӣ дили афрӯз
که نه چون روی او بودی دل افروز
Кунун имсоли гул зебо барояд
کنون امسال گل زیبا برآید
Набинад чун Рахш раънотар ояд
نبیند چون رخش رعناتر آید
Баҳори имсоли некӯтар бихандад
بهار امسال نیکوتر بخندد
Ки шарми вис бар вай раҳ набандад
که شرم ویس بر وی ره نبندد
Дариғо виси ман бонӯии Эрон
دریغا ویس من بانوی ایران
Дариғо виси ман хотуни турон
دریغا ویس من خاتون توران
Дариғо виси ман меҳри хуросон
دریغا ویس من مهر خراسان
Дариғо виси ман моҳи кҳстон
دریغا ویس من ماه کهستان
Дариғо виси ман умеди шоҳон
دریغا ویس من امید شاهان
Дариғо виси ман авранги моҳон
دریغا ویس من اورنگ ماهان
Дариғо виси ман моҳи сухани гӯй
دریغا ویس من ماه سخن گوی
Дариғо виси ман сарви самани буи
دریغا ویس من سرو سمن بوی
Дариғо виси ман хуршеди кишвар
دریغا ویس من خورشید کشور
Дариғо виси ман умеди модар
دریغا ویس من امید مادر
Куҷое эйнигор ман куҷое
کجایی ای نگار من کجایی
Чаро ҷӯии ҳаме аз ман ҷудоӣ
چرا جویی همی از من جدایی
Куҷо ҷӯям туро эй моҳи тобон
کجا جویم ترا ای ماه تابان
Ба торам ё ба гулшан ё ба айвон
به طارم یا به گلشن یا به ایوان
Ҳар он рӯзӣ ки бинишастӣ ба торам
هر آن روزی که بنشستی به طارم
Ба торам дар ту будӣ боғи хуррам
به طارم در تو بودی باغ خرم
Ҳар он рӯзӣ ки бинишастӣ ба гулшан
هر آن روزی که بنشستی به گلشن
Ба гулшан дар , нагаштӣ моҳи равшан
به گلشن در، نگشتی ماه روشن
Ҳар он рӯзӣ ки бинишастӣ ба айвон
هر آن روزی که بنشستی به ایوان
Ба айвон дар , набӯдӣ тоҷи кайвон
به ایوان در، نبودی تاج کیوان
Агар бе ту бубинами лола дар боғ
اگر بی تو ببینم لاله در باغ
Наад лолаи барин хастаи дилами доғ
نهد لاله برین خسته دلم داغ
Агар бе ту бубинам дар чамани гул
اگر بی تو ببینم در چمن گل
Шавад он гули ҳама дар гарданами ғул
شود آن گل همه در گردنم غل
Агар бе ту бубинам бар фалаки моҳ
اگر بی تو ببینم بر فلک ماه
Ба чашмами моҳ морасту фалаки чоҳ
به چشمم ماه مار است و فلک چاه
Надонам чун тавонам зист бе ту
ندانم چون توانم زیست بی تو
Ки чашмам рўдхўн бигирист бе ту
که چشمم رودخون بگریست بی تو
Ббоистми ҳамеи марги ту дидан
ببایستم همی مرگ تو دیدن
Ба перии заҳри ҳиҷронат чашедан
به پیری زهر هجرانت چشیدن
Агар бар кӯҳ хоро бошад ин дард
اگر بر کوه خارا باشد این درد
Ба як соъат кунад мари кӯҳро гирд
به یک ساعت کند مر کوه را گرد
Вагар бар жарф дарё бошад ин ғам
وگر بر ژرف دریا باشد این غم
Ба як соъат кунад чун санг бе нам
به یک ساعت کند چون سنگ بی نم
Чаро зодами чунин бадбахти фарзанд
چرا زادم چنین بدبخت فرزند
Чаро кардам чунин ворунаи пайванд
چرا کردم چنین وارونه پیوند
Набоистам ба перии моҳ зодан
نبایستم به پیری ماه زادن
Бпрўрдн ба дасти дев додан
بپروردن به دست دیو دادن
Рӯм то марг биншинам ғаривон
روم تا مرگ بنشینم غریوان
Бинолам бар дизи ашкФти девон
بنالم بر دز اشکفت دیوان
Барорам зини дили сӯзони яке дам
برآرم زین دل سوزان یکی دم
Бадарами санги он диз яксар аз ҳам
بدرم سنگ آن دز یکسر از هم
Дизии кони ҷои девон буду грбз
دزی کان جای دیوان بود و گربز
Чаро бурданди ҳурамро дар он диз
چرا بردند حورم را در آن دز
Рӯми худро биндозам аз он кӯҳ
روم خود را بیندازم از آن کوه
Ки чун ҷашнӣ буд маргӣ ба анбӯҳ
که چون جشنی بود مرگی به انبوه
Набинам коми дил то зу ҷудо ам
نبینم کام دل تا زو جدا ام
Ба нокомии чунин зинда чаро ам
به ناکامی چنین زنده چرا ام
Рӯм онҷо сипорам ҷони покам
روم آنجا سپارم جان پاکم
Бромизм ба хоки виси хокам
برآمیزم به خاک ویس خاکم
Валикини ҷони хеш онгаҳ сипорам
ولیکن جان خویش آنگه سپارم
Ки дӯд аз ҷон шоҳаншаҳ барорам
که دود از جان شاهنشه برآرم
Нишоед виси ман дар хоки хуфта
نشاید ویس من در خاک خفته
Шҳншаҳи дайгарӣ дар бар гирифта
شهنشه دیگری در بر گرفته
Нишоед виси ман дар хоки резон
نشاید ویس من در خاک ریزان
Шҳншаҳ мехӯрд дар барги резон
شهنشه مِیْ خورد در برگ ریزان
Шавам фитнаи барангезами зи гиҳон
شوم فتنه برانگیزم ز گیهان
Бигӯям бо ҳамаи каси рози пинҳон
بگویم با همه کس راز پنهان
Шавам бо бод гӯям ту ҳамоне
شوم با باد گویم تو همانی
Ки буи аз виси ман барадӣ наоне
که بوی از ویس من بردی نهانی
Ба ҳақи онкии бӯ аз вай гирифтӣ
به حق آنکه بو از وی گرفتی
Ҳар он гоҳе ки бар зулфаш бирафтӣ
هر آن گاهی که بر زلفش برفتی
Маро дар хӯни он бут бош ёвар
مرا در خون آن بت باش یاور
Ҳалок аз дшмон ӯ баровар
هلاک از دشمان او برآور
Шавам бо моҳ гӯям ту ҳамоне
شوم با ماه گویم تو همانی
Ки бар висами ҳасади барадӣ наоне
که بر ویسم حسد بردی نهانی
Ба ҳақи онкӣ будӣ он долларам
به حق آنکه بودی آن دلارم
Турои андари ҷаҳони ҳам чеҳр ва ҳам ном
ترا اندر جهان هم چهر و هم نام
Марои ёрии даҳ андари хӯни он моҳ
مرا یاری ده اندر خون آن ماه
Ки ман хунаш ҳаме хоҳам зи бадхоҳ
که من خونش همی خواهم ز بدخواه
Шавам бо меҳр гӯям комгоро
شوم با مهر گویم کامگارا
Ба номи хеш ёвар бош моро
به نام خویش یاور باش مارا
Куҷои худ висро афсари ту будӣ
کجا خود ویس را افسر تو بودی
Ва ё бар афсараши гавҳари ту будӣ
و یا بر افسرش گوهر تو بودی
Ба ҳақи онкии ту монанди ӯе
به حق آنکه تو مانند اویی
Чу ӯ хӯбӣ чу ӯ рухшандаи рӯе
چو او خوبی چو او رخشنده رویی
Ба шаҳри дӯстонаши нури бФзоӣ
به شهر دوستانش نور بفزای
Ба шаҳри дшмонш рӯй манимоӣ
به شهر دشمانش روی منمای
Рӯм бо абр гӯям ту ҳамоне
روم با ابر گویم تو همانی
Ки чун гуфтори висам дар фишонӣ
که چون گفتار ویسم دُر فشانی
Ду дасти вис бо ту ёр будӣ
دو دست ویس با تو یار بودی
Ҳамеша чун ту гавҳари бор будӣ
همیشه چون تو گوهر بار بودی
Ба ҳақи онкӣ ӯ буд абри родӣ
به حق آنکه او بود ابر رادی
Биҷои барқ , хандаи ш буду шодӣ
بجای برق، خندهش بود و شادی
Ба шаҳри душманаш бар , бори тӯфон
به شهر دشمنش بر، بار طوفان
Ба сайли андари ҷаҳандаи барқи рахшон
به سیل اندر جهنده برق رخشان
Шавам лоба кунам дар пеши додар
شوم لابه کنم در پیش دادار
Ба хок андар бимолам ҳар ду рухсор
به خاک اندر بمالم هر دو رخسار
Худоёи ту ҳакиму бурдборӣ
خدایا تو حکیم و بردباری
Ки бар мӯбади ҳаме оташ наборӣ
که بر موبد همی آتش نباری
Ҷаҳон додӣ ба дасти ин ситамгар
جهان دادی به دست این ستمگر
Ки ҳаст андари бадӣ ҳар рӯзи бадтар
که هست اندر بدی هر روز بدتر
Нбхшоиди ҳаме бар бандагонат
نبخشاید همی بر بندگانت
Ба бедодии ҳамеи сӯзади ҷаҳонат
به بیدادی همی سوزد جهانت
Чу теғ омад ҳамаи кораш баридан
چو تیغ آمد همه کارش بریدن
Чу гург омад ҳамаи райш даридан
چو گرگ آمد همه رایش دریدن
Худоё дод ман бустони зи ҷонаш
خدایا داد من بستان ز جانش
Тиҳӣ кун зу саройу хону монаш
تهی کن زو سرای و خان و مانش
Чу дӯд аз ман баровард ин ситамгар
چو دود از من برآورد این ستمگر
Ту дӯд аз шодӣу ҷонаши баровар
تو دود از شادی و جانش برآور
Чу мӯбад дид зориҳои шҳрў
چو موبد دید زاریهای شهرو
Ҳам аз вай бимаш омад ҳам зи вирў
هم از وی بیمش آمد هم ز ویرو
Бадв гуфт эй гиромитар зи дида
بدو گفت ای گرامیتر ز دیده
зи ман бисёр гӯнаи ранҷи дида
ز من بسیار گونه رنج دیده
Марои ту хоҳарии вирўи бародар
مرا تو خواهری ویرو برادر
Смнбр висаам бонӯу дилбар
سمنبر ویسه ام بانو و دلبر
Маро висаст чашму равшаноӣ
مرا ویس است چشم و روشنایی
Фузун аз ҷону чизу подшоиӣ
فزون از جان و چیز و پادشایی
Бар он бемеҳр чу нони меҳрбонам
بر آن بی مهر چو نان مهربانم
Ки ӯро дўстр дорам зи ҷонам
که او را دوستر دارم ز جانم
Гар ӯ нои ростӣ бо ман накардӣ
گر او نا راستی با من نکردی
Ба коми дили зи меҳрами брбхўрдӣ
به کام دل ز مهرم بربخوردی
Кунун ҳолаши ҳаме аз ту наҳафтум
کنون حالش همی از تو نهفتم
Азиро бо ту ин беҳуда гуфтам
ازیرا با تو این بیهوده گفتم
Ман он касро бкштн чун тавонам
من آن کس را بکشتن چون توانم
Ки ҷонаш дўстр дорам зи ҷонам
که جانش دوستر دارم ز جانم
Агарчӣ ман ба даст ӯ асирам
اگرچه من به دست او اسیرم
Ҳаме хоҳам ки дар пешаши бимирам
همی خواهم که در پیشش بمیرم
Агарчӣ ман ба доғ ӯ чунинам
اگرچه من به داغ او چنینم
Ҳаме хоҳам ки ӯро шоди байнам
همی خواهم که او را شاد بینم
Ту бар дардаш махон фарёди чандин
تو بر دردش مخوان فریاد چندین
Мазан бар рӯй заррини дасти симин
مزن بر روی زرین دست سیمین
Куҷои ман низ ҳамчун ту нижандам
کجا من نیز همچون تو نژندم
Нижандии хештанро кӣ писандам
نژندی خویشتن را کی پسندم
Фиристам висро аз диз биорам
فرستم ویس را از دز بیارم
Ки бо дардаши ҳаме тоқам надорам
که با دردش همی طاقم ندارم
Надонам зу чаҳ хоҳад дид ҷонам
ندانم زو چه خواهد دید جانم
Хато гуфтам надонам нек донам
خطا گفتم ندانم نیک دانم
Басои талхӣ ки ман хоҳам чашедан
بسا تلخی که من خواهم چشیدن
Басои сахтӣ ки ман хоҳам кашӣдан
بسا سختی که من خواهم کشیدن
Маро то вис бошад дар шабистон
مرا تا ویس باشد در شبستان
Набинам зу магари найрангу дастон
نبینم زو مگر نیرنگ و دستان
Маро то виси ҷуфт ва ёр бошад
مرا تا ویس جفت و یار باشد
Ҳамин андӯҳ хӯрдан кор бошад
همین اندوه خوردن کار باشد
Ҳар он ранҷӣ ки аз вис оядам пеш
هر آن رنجی که از ویس آیدم پیش
Ҳамеи байнами саросари зини дили риш
همی بینم سراسر زین دل ریش
Дилӣ дорам ки дар фармон ман нест
دلی دارم که در فرمان من نیست
Ту пиндорӣ ки ин дил зон ман нест
تو پنداری که این دل زان من نیست
Ба тахти подшоҳӣ бар нишаста
به تخت پادشاهی بر نشسته
Чунон гӯрам ба чанги шери хаста
چنان گورم به چنگ شیر خسته
Дар комам шудаи баста ба сад банд
در کامم شده بسته به صد بند
Ба бахти ман мазоёади инчи фарзанд
به بخت من مزایاد ایچ فرزند
Маро каз дасти дили рӯзӣ тараб нест
مرا کز دست دل روزی طرب نیست
Гар аз висам набошад бас аҷаб нест
گر از ویسم نباشد بس عجب نیست
Пас онгаҳ зардро фармуд хусрав
پس آنگه زرد را فرمود خسرو
Ки чун боди шитобони сӯии дизи рӯ
که چون باد شتابان سوی دز رو
Бабр бо хештани ду сад диловар
ببر با خویشتن دو صد دلاور
Дигар раҳи висро аз диз биовар
دگر ره ویس را از دز بیاور
Бишуд зарди сипаҳбад бо ду сад мард
بشد زرد سپهبد با دو صد مرد
Ба як маи висро пеш шаҳ оварад
به یک مه ویس را پیش شه آورد
Ҳануз аз захми шаҳи озурдаи андом
هنوز از زخم شه آزرده اندام
Чнончўни хастаи гӯрии ҷуста аз дом
چنانچون خسته گوری جسته از دام
Бади он як моҳи ромини дили шикаста
بد آن یک ماه رامین دل شکسته
Ба хони зард мутаворӣ нишаста
به خان زرد متواری نشسته
Пас онгаҳ зарди пеши шоҳи шоҳон
پس آنگه زرد پیش شاه شاهان
Сухан гуфт аз паии ромини фаровон
سخن گفت از پی رامین فراوان
Дигар раҳи шоҳи роминро афв кард
دگر ره شاه رامین را عفو کرد
Даридаи бахти роминро руфӯ кард
دریده بخت رامین را رفو کرد
Дигар раҳи деви кӣна рӯй бнҳФт
دگر ره دیو کینه روی بنهفت
Гули шодӣ ба боғи меҳри бушковат
گل شادی به باغ مهر بشکفت
Дигар раҳ дар сарои шоҳи шоҳон
دگر ره در سرای شاه شاهان
Фурӯзони гашт рӯй моҳи моҳон
فروزان گشت روی ماه ماهان
Ба ромиши гашти айши шоҳи ширин
به رامش گشت عیش شاه شیرین
Ба бода буд дасти моҳи рангин
به باده بود دست ماه رنگین
Кушодаи дасти шодии банди родӣ
گشاده دست شادی بند رادی
Гирифтаи бози родии кбги шодӣ
گرفته باز رادی کبگ شادی
Дигар бораи баромади рӯзгорӣ
دگر باره برآمد روزگاری
Ки ҷуз ромиш накарданд инчи корӣ
که جز رامش نکردند ایچ کاری
Заминро дар гул ва насрин гирифтанд
زمین را در گل و نسرین گرفتند
Равонро дар менӯшин гирифтанд
روان را در می نوشین گرفتند
Ҷаҳанда шуд ба некии боди эшон
جهنده شد به نیکی باد ایشان
Бирафт он ранҷҳо аз ёди эшон
برفت آن رنجها از یاد ایشان
На ғам монад на шодии ин ҷаҳон ро
نه غم ماند نه شادی این جهان را
Фано фарҷом бошад ҳардуон ро
فنا فرجام باشد هردوان را
Ба шодии дори дилро то туоне
به شادی دار دل را تا توانی
Ки бФзоиди зи шодии зиндагонӣ
که بفزاید ز شادی زندگانی
Чу рӯзи мо ҳаме бар мо напояд
چو روز ما همی بر ما نپاید
Дарави беҳудаи ғам хӯрдан чаҳ бояд
درو بیهوده غم خوردن چه باید