Чу хоҳад буд рӯзи барфу борон

چو خواهد بود روز برف و باران

Падед ояд нишон аз бомдодон

پدید آید نشان از بامدادان

Ҳаво аз абр бастан тира гардад

هوا از ابر بستن تیره گردد

зи боди тунди гетӣ хира гардад

ز باد تند گیتی خیره گردد

Чу фурқат хоҳад афгандани замона

چو فُرقت خواهد افگندن زمانه

Падеди оради зи пеш ӯро баҳона

پدید آرد ز پیش او را بهانه

Кро хоҳад гирифтани тан ба фарҷом

کرا خواهد گرفتن تن به فرجام

зи пеши таб шикастан гирад андом

ز پیش تب شکستن گیرد اندام

Чу ромини сайри гашт аз ранҷ дидан

چو رامین سیر گشت از رنج دیدن

Шабу рӯз аз паии ҷонон давидан

شب و روز از پی جانان دویدن

Ба домии аўФтодн ҳар замонӣ

به دامی اوفتادن هر زمانی

Шунидани сарзаниш аз ҳар забонӣ

شنیدن سرزنش از هر زبانی

Ба шоҳаншоҳ пайғомӣ фиристод

به شاهنشاه پیغامی فرستاد

Ки хоҳам шуд ба буми моҳи обод

که خواهم شد به بوم ماه‌آباد

Танамро дардмандӣ май гудозад

تنم را دردمندی می‌گدازد

Буд кам он ҳаво беҳтар бисозад

بود کم آن هوا بهتر بسازد

Ҳаме хоҳам зи шоҳаншоҳи мӯбад

همی خواهم ز شاهنشاه موبد

Ки ман бошам дар он кишвари сипаҳбад

که من باشم در آن کشور سپهبد

Магар ёбам нишони тандурустӣ

مگر یابم نشان تندرستی

Раҳо гардад танам аз ранҷу сустӣ

رها گردد تنم از رنج و سستی

Ба дашту кӯҳ бар , ман чандгоҳӣ

به دشت و کوه بر، من چندگاهی

Биҷӯем хуштарин нхчиргоҳӣ

بجویم خوشترین نخچیرگاهی

Гуҳии гирам ба юзони Ғарму оҳӯ

گهی گیرم به یوزان غُرم و آهو

Гуҳии гирам ба бозони кбгу тиҳу

گهی گیرم به بازان کبگ و تیهو

Гавазни кӯҳӣ аз кӯҳи андари орм

گوزن کوهی از کوه اندر آرم

Ба ҳомӯни юзро бар ваии гуморам

به هامون یوز را بر وی گمارم

Тзрўонро ба бозони озмоим

تذروان را به بازان آزمایم

Сегонро низ бар ғурмони гушойам

سگان را نیز بر غُرمان گشایم

Ҳар онгоҳӣ ки фармоед шаҳаншоҳ

هر آنگاهی که فرماید شهنشاه

Ба чашму сар давон оем ба даргоҳ

به چشم و سر دوان آیم به درگاه

Хуш омад шоҳро пайғоми ромин

خوش آمد شاه را پیغام رامین

Бидод аз подшоҳии коми ромин

بداد از پادشاهی کام رامین

Райу гиреҳгону кӯҳистон бадв дод

ری و گرگان و کوهستان بدو داد

Ба шоҳии меҳр ва маншураш фиристод

به شاهی مهر و منشورش فرستاد

Чу ромини хайма берун зад ба шоҳӣ

چو رامین خیمه بیرون زد به شاهی

зи ногуҳи мард бе раҳи гашти роҳӣ

ز ناگه مرد بی ره گشت راهی

Ба пеш вис шуд ковро бибинад

به پیش ویس شد کاو را ببیند

Чу ӯро дида бошад брншинд

چو او را دیده باشد برنشیند

Чу пеш вис шуд бар тахт бинишаст

چو پیش ویس شد بر تخت بنشست

Бар ифшоанд он бут хандон бирав даст

بر افشاند آن بت خندان برو دست

Бигуфт аз ҷои шоҳаншоҳи брхир

بگفت از جای شاهنشاه برخیر

Чу ки бошӣ зи ҷой ма бипарҳез

چو که باشی ز جای مه بپرهیز

Туро бар ҷои шоҳаншоҳи нишастан

ترا بر جای شاهنشاه نشستن

Чунон бошад ки гоҳ ӯ бҷстн

چنان باشد که گاه او بجستن

Турои ин кор ҷустани сахт зу даст

ترا این کار جستن سخت زو دست

Магари ин роҳи бад деват намӯда сет

مگر این راه بد دیوت نموده‌ست

зи пеши ваии дижам бар хост ромин

ز پیش وی دژم بر خاست رامین

Кунанда зери лаб бар бахти нафрин

کننده زیر لب بر بخت نفرین

Ҳаме гуфт эй дили нодону норост

همی گفت ای دل نادان و ناراست

Нигаҳ кун то наҳайбат аз куҷо хост

نگه کن تا نهیبت از کجا خاست

зи меҳри виси чандон ранҷ дидӣ

ز مهر ویس چندان رنج دیدی

Кунун бингар ки аз вай чаҳ шунидӣ

کنون بنگر که از وی چه شنیدی

Мабодои кас ки аз зан меҳр ҷӯяд

مبادا کس که از زن مهر جوید

Ки аз шӯраи биёбон гул наравед

که از شوره بیابان گل نروید

Буд меҳри занон ҳамчун дами хар

بود مهر زنان همچون دم خر

Нагардад он з паймудан фузунтар

نگردد آن ز پیمودن فزونتر

Бпимўдми дами хар чанд гоҳе

بپیمودم دم خر چند گاهی

Гирифтам бар ҳавои деви роҳӣ

گرفتم بر هوای دیو راهی

Сипос аз эзад додар дорам

سپاس از ایزد دادار دارم

Ки акнӯн чашму дил бедор дорам

که اکنون چشم و دل بیدار دارم

Ҳунарро боз донистам зи оҳӯ

هنر را باز دانستم ز آهو

Ҳмидўни зиштро аз нағзу некӯ

همیدون زشت را از نغز و نیکو

Чаро беҳуда гум кардам ҷавонӣ

چرا بیهوده گم کردم جوانی

Чаро бар бод додам зиндагонӣ

چرا بر باد دادم زندگانی

Дариғо он гузаштаи рӯзгорам

دریغا آن گذشته روزگارم

Дариғо он дили умедворам

دریغا آن دل امیدوارم

Ба дасти худ гулӯии худ баридан

به دست خود گلوی خود بریدن

Ба аз биғораҳи нокаси шунидан

به از بیغارهٔ ناکس شنیدن

Сароеи кови з фол шавам бинмуд

سرایی کاو ز فال شوم بنمود

Бҳл то ҳар чаҳ вайрон тар шавад зуд

بهل تا هر چه ویران‌تر شود زود

Ҷудоиро падед омад баҳона

جدایی را پدید آمد بهانه

Ғмонмро падед омад карона

غمانم را پدید آمد کرانه

Чунин биғораҳ аз баҳр баридан

چنین بیغاره از بهر بریدن

Ба сад гавҳари ббоистм харидан

به صد گوهر ببایستم خریدن

Ба ҳангом омад ин биғораҳи сард

به هنگام آمد این بیغارهٔ سرد

Ки борӣ зу диламро сардтар кард

که باری زو دلم را سردتر کرد

Чу ман зу дил ҳаме хоҳам баридан

چو من زو دل همی خواهم بریدن

Чаро нолами зи биғораҳи шунидан

چرا نالم ز بیغاره شنیدن

Кунун кам дод давлати ройгонӣ

کنون کم داد دولت رایگانی

Гурез эй дили зи сахтӣ то туоне

گریز ای دل ز سختی تا توانی

Гурез эй дили зи осеби замона

گریز ای دل ز آسیب زمانه

Гурез эй дили зи нанги ҷовдона

گریز ای دل ز ننگ جاودانه

Дило бигурез то хӯнам нарезӣ

دلا بگریز تا خونم نریزی

Гар акнӯн на гурезӣ кӣ гурезӣ

گر اکنون نه گریزی کی گریزی

Дарин андешаи мондаи ромро дил

درین اندیشه مانده رام را دل

Чу реша буд огндаҳ ба плпл

چو ریشه بود آگنده به پلپل

Смнбри вис чун ӯро дижам дид

سمنبر ویس چون او را دژم دید

Дили худро пар аз пайкон ғам дид

دل خود را پر از پیکان غم دید

Пушаймон шуд бар он беҳудаи гуфтор

پشیمان شد بر آن بیهوده گفتار

Каз он гуфтор шуд ромини дили озор

کز آن گفتار شد رامین دل‌آزار

зи ганҷ шоҳвор оварад берун

ز گنج شاهوار آورد بیرون

Ба зар карда сад ва сӣ тахти мдҳўн

به زر کرده صد و سی تخت مدهون

Даришон ҷомҳои бастаи рангин

دریشان جامهای بسته رنگین

Ҳамаи мнсўҷи рӯм ва шаштару чин

همه منسوج روم و ششتر و چین

Ба пайкар ҳар яке ҳамчун баҳорӣ

به پیکر هر یکی همچون بهاری

Бирав карда дигаргунаи нигорӣ

برو کرده دگرگونه نگاری

Ба хӯбӣ ҳар яке чун бахти ромин

به خوبی هر یکی چون بخت رامین

Фиристод он ҳамаи зии тахти ромин

فرستاد آن همه زی تخت رامین

Пас ӯро ҷомҳо пӯшеди шҳўор

پس او را جامها پوشید شهوار

Қабои лолаи гавану лаъли дастор

قبای لاله‌گون و لعل‌دستار

Ба нақши лаъл дар ваии бофтаи зар

به نقش لعل در وی بافته زر

Чу рӯй бедилу рухсори дилбар

چو روی بیدل و رخسار دلبر

Пас онгаҳ даст якдигар гирифтанд

پس آنگه دست یکدیگر گرفتند

Ба танҳо ҳар давон дар боғи рафтанд

به تنها هر دوان در باغ رفتند

Замонӣ хуррамӣ карданду бозӣ

زمانی خرمی کردند و بازی

Бпичидаҳ ба ҳам ҳар ду ниёзӣ

بپیچیده به هم هر دو نیازی

зи ранг рӯй эшон боғи рангин

ز رنگ روی ایشان باغ رنگین

зи буии зулфи эшон боди мишкӣн

ز بوی زلف ایشان باد مشکین

Гуҳ аз пайванду бозӣ ҳар ду хандон

گه از پیوند و بازی هر دو خندان

Гуҳ аз дарди ҷудоӣ ҳар ду гирён

گه از درد جدایی هر دو گریان

Смнбр вис карда дидаи хўнбор

سمنبر ویس کرده دیده خونبار

Рухони ҳамранги хӯни олӯдаи динор

رخان همرنگ خون‌آلوده دینار

Ақиқи ду лабаш пирӯз гашта

عقیق دو لبش پیروز گشته

Ҷаҳон бар ҳол ӯ дилсӯз гашта

جهان بر حال او دلسوز گشته

Яке чашм ва ҳазор абри гуҳарбор

یکی چشم و هزار ابر گهربار

Яке ҷон ва ҳазорон гӯнаи тимор

یکی جان و هزاران گونه تیمار

Ба машки олӯдаи фундуқи гули шхўдаҳ

به مشک آلوده فندق گل شخوده

зи хӯни олӯдаи наргис дар намӯда

ز خون آلوده نرگس دُر نموده

Ҳаме гуфт эй гиромӣ бе вафои ёр

همی گفت ای گرامی بی وفا یار

Чаро рӯзам кунӣ ҳамчун шаби тор

چرا روزم کنی همچون شب تار

На ин гуфтӣ марои рӯзи нахустин

نه این گفتی مرا روز نخستین

На ин бастии ту бо ман аҳди пешин

نه این بستی تو با من عهد پیشین

Ҳануз аз меҳри мо худ чанд рафтаи сет

هنوز از مهر ما خود چند رفته‌ست

Ки дилат аз меҳри мо сирии гирифтаи сет

که دلت از مهر ما سیری گرفته‌ست

Ҳамон висами ҳамон хуршеди пайкар

همان ویسم همان خورشید پیکر

Ҳамон сарви сеӣу ёсамин бар

همان سرو سهی و یاسمین‌بر

Биҷузи меҳру вафо аз ман чаҳ дидӣ

بجز مهر و وفا از من چه دیدی

Ки якбораи дил аз меҳрам буридӣ

که یکباره دل از مهرم بریدی

Агар меҳр нават гашта сети пайдо

اگر مهر نُوت گشته‌ست پیدا

Куҳани меҳри марои мФгн ба дарё

کهن مهر مرا مفگن به دریا

Макун ромини ҷафои ҳиҷр бо ман

مکن رامین جفای هجر با من

Макун ромини маро бо коми душман

مکن رامین مرا با کام دشمن

Макун ромин ки бозоиии пушаймон

مکن رامین که بازآیی پشیمان

Гусастаи дӯстии бишкастаи паймон

گسسته دوستی بشکسته پیمان

Чу рӯй хеш аз пешам битобӣ

چو روی خویش از پیشم بتابی

Ба ҷони дидори ман ҷӯӣ наёбӣ

به جان دیدار من جویی نیابی

Ба дил бо дард ҳиҷронам нтобӣ

به دل با درد هجرانم نتابی

Чу бозоиии марои душвори ёбӣ

چو بازآیی مرا دشوار یابی

Кунун гиреҳгӣ ва онгаҳ мяш бошӣ

کنون گرگی و آنگه میش باشی

Вазин аҷаб ва манӣ дарвеш бошӣ

وزین عُجب و منی درویش باشی

Чу зери чанги пеш ман бинолӣ

چو زیر چنگ پیش من بنالی

Ду рух бар хоки пой ман бимолӣ

دو رخ بر خاک پای من بمالی

зи ман бинии ҳамин ғам каз ту дидам

ز من بینی همین غم کز تو دیدم

Чшӣ аз ман ҳамин каз ту чашидам

چشی از من همین کز تو چشیدم

Ҳамин гшӣ кунам бо ту ҳамин ноз

همین گُشی کنم با تو همین ناز

Ба неку бад мукофотат кунам боз

به نیک و بد مکافاتت کنم باز

Ҷавобаш дод ромини сухани дон

جوابش داد رامین سخن‌دان

Ки аз роз ман огоҳаст яздон

که از راز من آگاهست یزدان

Ҳамеи доне ки аз ту ношкибм

همی دانی که از تو ناشکیبم

Ва лек аз дшмнонт бо наҳифам

و لیک از دشمنانت با نهیبم

Ҷаҳон аз баҳр ту шуд душмани ман

جهان از بهر تو شد دشمن من

зи ман безор шуд пироҳми ман

ز من بیزار شد پیراهم من

Паланги ман шудаи сети оҳӯ ба саҳро

پلنگ من شده‌ست آهو به صحرا

Наҳанги ман шудаи сети моҳӣ ба дарё

نهنگ من شده‌ست ماهی به دریا

Нтобад меҳр бар ман ҷуз ба хорӣ

نتابد مهر بر من جز به خواری

Наборад абр бар ман ҷуз ба зорӣ

نبارد ابر بر من جز به زاری

зи баси биғораҳ каз мардум шунидам

ز بس بیغاره کز مردم شنیدم

Қиёматро дарин гетӣ бидидам

قیامت را درین گیتی بدیدم

Ҳамеи тарсами зи дилхоҳону ёрон

همی ترسم ز دلخواهان و یاران

Чунон каз душманону кӣнаи дорон

چنان کز دشمنان و کینه داران

зи даст ҳар ки гирами шарбатии об

ز دست هر که گیرم شربتی آب

Ҳамеи тарсам ки он заҳрӣ буд ноб

همی ترسم که آن زهری بود ناب

Ба хоби андари ҳамаи шамшери байнам

به خواب اندر همه شمشیر بینم

Палангу аждаҳоу шери байнам

پلنگ و اژدها و شیر بینم

Ҳамеи тарсам ки шоҳаншоҳи пинҳон

همی ترسم که شاهنشاه پنهان

Ба як найранг бастанд зи ман ҷон

به یک نیرنگ بستاند ز من جان

Ҳар онгоҳӣ ки худ ҷонам набошад

هر آنگاهی که خود جانم نباشد

Ба гетӣ чун ту ҷононм набошад

به گیتی چون تو جانانم نباشد

Ҳар онгоҳӣ ки бустонанд ҷонам

هر آنگاهی که بستانند جانم

зи кори хешу кори ту бимонам

ز کار خویش و کار تو بمانم

Чаҳ хуштар зонка бошад дар танами ҷон

چه خوشتر زانکه باشد در تنم جان

Ва бо чон дар бар ман чун ту ҷонон

و با چان در بر من چون تو جانان

Пас он беҳтар ки ҷон бар ҷой дорам

پس آن بهتر که جان بر جای دارم

Ба ҷони меҳри туро бар пои дорӣ

به جان مهر ترا بر پای داری

Ба гетӣ низ шаб обистан ояд

به گیتی نیز شب آبستن آید

Надонад кас ки фардо зу чаҳ зояд

نداند کس که فردا زو چه زاید

Чаҳ бошадгар буд солии ҷудоӣ

چه باشد گر بود سالی جدایی

Вазони пас ҷовдонаи ошноӣ

وزان پس جاودانه آشنایی

Ҷаҳонро чанд гӯнаи ранг ва бандаст

جهان را چند گونه رنگ و بندست

Ки донад бози ковро банд чандаст

که داند باز کاو را بند چندست

Чаҳ доне каз пас тираи ҷудоӣ

چه دانی کز پس تیره جدایی

Чаҳ моя буд хоҳад равшаноӣ

چه مایه بود خواهد روشنایی

Агар чаҳ дардманди рӯзгорам

اگر چه دردمند روزگارم

Ба дирамонаши ҳаме умед дорам

به درمانش همی امید دارم

Агар чаҳ мустаманди солу моҳам

اگر چه مستمند سال و ماهم

Умед аз рӯз пирӯзӣ накоҳам

امید از روز پیروزی نکاهم

Худои мо ки бо адласт ва додаст

خدای ما که با عدلست و دادست

Ҳамаи касро чунин омид дода сет

همه کس را چنین آمید داده‌ست

Ки рӯзи ранҷу сахтии дргзорим

که روز رنج و سختی درگذاریم

Пас ӯро нозу шодӣ дар пас орем

پس او را ناز و شادی در پس آریم

Маро то ҷон буд аўмид бошад

مرا تا جان بود اومید باشد

Ки рӯзии ҷуфти ман хуршед бошад

که روزی جفت من خورشید باشد

Тӯии хуршед ва то рӯят набошад

توی خورشید و تا رویت نباشد

Ҷаҳонами ҷузи чунон мӯят набошад

جهانم جز چنان مویت نباشد

Басӣ сахтӣ бидидам аз замона

بسی سختی بدیدم از زمانه

Мари онро поки меҳри ту баҳона

مر آن را پاک مهر تو بهانه

Чунон донам ки ин сахтӣ пасинаст

چنان دانم که این سختی پسینست

Дилами зини пас ба шодӣ бар яқинаст

دلم زین پس به شادی بر یقینست

Кушода онгаҳе гардад ҳамаи кор

گشاده آنگهی گردد همه کار

Ки сахтӣ беш оради банду мсмор

که سختی بیش آرد بند و مسمار

Кушояди боди чашми навбаҳорон

گشاید باد چشم نوبهاران

Чу бандади барфи роҳи кӯҳсорон

چو بندد برف راه کوهساران

Смнбр вис гуфт оре чунинаст

سمنبر ویس گفت آری چنینست

Ва лекини бахти ман бо ман ба кинаст

و لیکن بخت من با من به کینست

Напиндорам ки чун ёрам рибоед

نپندارم که چون یارم رباید

Дигар раҳ рӯй ӯ ё ман намояд

دگر ره روی او یا من نماید

Аз он тарсам ки ту рӯзӣ ба гўроб

از آن ترسم که تو روزی به گوراب

Бибинӣ духтарӣ чун дар хўшоб

ببینی دختری چون دُر خوشاب

Ба болои сарву сурӯши ёсуман бар

به بالا سرو و سروش یاسمن بر

Ба ҷҳраҳи моҳу моҳаши машк парвар

به جهره ماه و ماهش مشک پرور

Пас озарми вафои ман надорӣ

پس آزرم وفای من نداری

Дил бе меҳри хеш ӯро сипорӣ

دل بی مهر خویش او را سپاری

Нигар то нагузарӣ ҳаргиз ба гўроб

نگر تا نگذری هرگز به گوراب

Ки онҷои дил ҳаме гардад чу дулоб

که آنجا دل همی گردد چو دولاب

зи баси хубону мҳрўён ки бинӣ

ز بس خوبان و مهرویان که بینی

Ндонӣ зон кадомин баргузинӣ

ندانی زان کدامین برگزینی

Чу рӯй хеши мардумро намоянд

چو روی خویش مردم را نمایند

Ба рӯйу мӯии зебо дил рубойанд

به روی و موی زیبا دل ربایند

Чунон чун боди ҳангоми баҳорон

چنان چون باد هنگام بهاران

Рибоед барги гул аз шохсорон

رباید برگ گل از شاخساران

Бигирандат ба зулфу чашми ҷодӯ

بگیرندت به زلف و چشم جادو

Чу гирад шери гӯру юзи оҳӯ

چو گیرد شیر گور و یوز آهو

Агар дории ҳазорон дил чу санадон

اگر داری هزاران دل چو سندان

Бамоне бедил аз дидори эшон

بمانی بی دل از دیدار ایشان

Вагар ту пешаи дории дев бастан

و گر تو پیشه داری دیو بستن

Ндонӣ худ азишон бози растан

ندانی خود ازیشان باز رستن

Ҷаҳони афрӯз ромин гуфт агар моҳ

جهان افروز رامین گفت اگر ماه

Бияёд гирд ман гардад яке моҳ

بیاید گرد من گردد یکی ماه

Суҳайлаш ёра бошад тоҷи хуршед

سهیلش یاره باشد تاج خورشید

Смокш ақд бошад тавқи ноҳид

سماکش عقد باشد طوق ناهید

Ҳамаи гуфтор ӯ бошад ба фарҳанг

همه گفتار او باشد به فرهنگ

Ҳамаи кирдор ӯ бошад ба найранг

همه کردار او باشد به نیرنگ

Лабонаш нӯш бошад бӯсаи дору

لبانش نوش باشد بوسه دارو

Рухонаш фитна бошад чашми ҷодӯ

رخانش فتنه باشد چشم جادو

Диҳад диданаши перонро ҷавонӣ

دهد دیدنش پیران را جوانی

Лабонаши мурдагонро зиндагонӣ

لبانش مردگان را زندگانی

Ба ҷони ту ки меҳр ту накоҳам

به جان تو که مهر تو نکاهم

Ба ҷои меҳри ту Меҳрӣ нахоҳам

به جای مهر تو مهری نخواهم

зи баҳри ту марои дояи фузунтар

ز بهر تو مرا دایه فزونتر

зи моҳӣ бо чунон аврангу зевар

ز ماهی با چنان اورنگ و زیور

Пас онгаҳ икдгрро бӯса доданд

پس آنگه یکدگر را بوسه دادند

Ҳазорон бори рух бар рух ниҳоданд

هزاران بار رخ بر رخ نهادند

Ду чашми хеш хунин равад карданд

دو چشم خویش خونین رود کردند

Чу икдгри ҳаме падрӯд карданд

چو یکدگر همی پدرود کردند

Чу оҳи ҳасрат аз дил бар кашиданд

چو آه حسرت از دل بر کشیدند

Ба гардун бар ҳаме озар кашиданд

به گردون بر همی آذر کشیدند

Чу сайли фурқат аз дидаи бронднд

چو سیل فرقت از دیده براندند

Ба дасти андари ҳаме гавҳар фишонданд

به دست اندر همی گوهر فشاندند

Ҳаво дӯзах шуд аз баси оҳи эшон

هوا دوزخ شد از بس آه ایشان

Замин аз ашкашони дарёии Аммон

زمین از اشکشان دریای عمان

Ду бедил ҳар ду чун шайдо бимонаданд

دو بیدل هر دو چون شیدا بماندند

Миёни дӯзах ва дарё бимонаданд

میان دوزخ و دریا بماندند

Чу ромин бар нишасту рахт бар дошт

چو رامین بر نشست و رخت بر داشت

з рӯй сабри висаи пардаи бардошт

ز روی صبر ویسه پرده برداشت

Қазо аз қомати висаи камони сохт

قضا از قامت ویسه کمان ساخت

Ки роминро чу тир аз ваии биндохт

که رامین را چو تیر از وی بینداخت

Шудаи ромин чу тирии даври пари тоб

شده رامین چو تیری دور پر تاب

Камон бар ҷойу тири олӯдаи хуноб

کمان بر جای و تیر آلوده خوناب

Ҳаме нолид виса дар ҷудоӣ

همی نالید ویسه در جدایی

Шикеб аз ман ҷудо шуд то ту ое

شکیب از من جدا شد تا تو آیی

Қазои бади туро дар раҳи Фгндаҳ

قضای بد ترا در ره فگنده

Ҳавои дили маро дар чаҳ Фгндаҳ

هوای دل مرا در چه فگنده

Нигоро то ту бошӣ монда дар роҳ

نگارا تا تو باشی مانده در راه

Ҳавои ҷӯй ту бошад монда дар чоҳ

هوا جوی تو باشد مانده در چاه

Чаҳ бахтаст ин ки гуми бодои чунин бахт

چه بختست این که گم بادا چنین بخت

Гуҳам бар хок дорад гоҳ бар тахт

گهم بر خاک دارد گاه بر تخت

Ба чандон ғами бёгнди ин дили танг

به چندان غم بیاگند این دل تنگ

Ки дар даштӣ нагунҷад шаст фарсанг

که در دشتی نگنجد شصت فرسنگ

Чу дарё кард чашмамро зи баси нам

چو دریا کرد چشمم را ز بس نم

Чу дӯзах кард ҷонамро зи баси ғам

چو دوزخ کرد جانم را ز بس غم

Сазадгар хоб дар чашмам наёяд

سزد گر خواب در چشمم نیاید

Сазадгар сабр дар ҷонам напояд

سزد گر صبر در جانم نپاید

Ба дарё дар , ки ёрад буд модом

به دریا در، که یارد بود مادام

Ба дӯзах дар , ки орад кард ором

به دوزخ در، که آرد کرد آرام

Чаҳ бадтар зонгар аз душман кунам ёд

چه بدتر زان گر از دشمن کنم یاد

Ки гӯям душмани ман ҳамчуи ман бод

که گویم دشمن من همچو من باد

Чу аз дарга ба роҳи афтодаи ромин

چو از درگه به راه افتاده رامین

Ба парвин шуд хурӯш ноӣ рӯйин

به پروین شد خروش نای رویین

Чу абр тира шуд гирди саворон

چو ابر تیره شد گرد سواران

Ки ӯро ашки ромин буд борон

که او را اشک رامین بود باران

Агар чаҳ буд озурдаи зи дилбар

اگر چه بود آزرده ز دلبر

Куҷои доғи ҷафо будаш ба дил бар

کجا داغ جفا بودش به دل بر

Ҳамеи печид бар дарди ҷудоӣ

همی پیچید بر درد جدایی

Нишаста бар рухони гирди ҷудоӣ

نشسته بر رخان گرد جدایی

Набошад ҳеҷ ошиқро сабурӣ

نباشد هیچ عاشق را صبوری

Бхосаҳи рӯзи ҳиҷру гоҳи даврӣ

بخاصه روز هجر و گاه دوری

Чу бошад дар ҷудои дили шикеб

چو باشد در جدایی دل شکیبا

Марвро нест номи ишқи зебо

مرو را نیست نام عشق زیبا