Агарчӣ ёфт ромини марзбонӣ

اگرچه یافت رامین مرزبانی

Ба даргоҳи бародари паҳливонӣ

به درگاه برادر پهلوانی

Дилаш бевис бо фармону шоҳӣ

دلش بی ویس با فرمان و شاهی

Ба сахтӣ буд чуад бе оби моҳӣ

به سختی بود چود بی آب ماهی

Бгшт ӯ гирди марзи подшоиӣ

بگشت او گرد مرز پادشایی

Гирифтаи рои фурмонаши равое

گرفته رای فرمانش روایی

Ба ҳар шаҳрӣ ва ҳар ҷое гузар кард

به هر شهری و هر جایی گذر کرد

Бидонро аз ҷаҳони зер ва зибр кард

بدان را از جهان زیر و زبر کرد

Чунон бебим ва эмин кард гиреҳгон

چنان بی بیم و ایمن کرد گرگان

Ки мишонро шубон буданд гиреҳгон

که میشان را شبان بودند گرگان

Уқобу бози бад дар ҳади сорӣ

عقاب و باز بُد در حد ساری

Рафиқу ҷуфти кбги кӯҳсорӣ

رفیق و جفت کبگ کوهساری

зи бас май хӯрдану хушӣ дар омул

ز بس مِیْ خوردن و خوشی در آمل

Ту гуфтӣ будаш оби равадҳо мл

تو گفتی بودش آب رودها مل

з дод ӯ ҳамаи мардум ба комаш

ز داد او همه مردم به کامش

Нишаста рӯзу шаб бо айшу ромиш

نشسته روز و شب با عیش و رامش

зи бими теғ ӯ дар марзи гўроб

ز بیم تیغ او در مرز گوراب

Ҳаме бо шер беша хӯрд гӯри об

همی با شیر بیشه خورد گور آب

Нишаста бо сипоҳӣ дар сипоҳон

نشسته با سپاهی در سپاهان

Ки буд аз марзҳо беҳтари сипоҳон

که بود از مرزها بهتر سپاهان

зи гиреҳгон то райу Аҳвозу Бағдод

ز گرگان تا ری و اهواز و بغداد

Бгстрдаҳи бисоти ромиш ва дод

بگسترده بساط رامش و داد

Ҷаҳон чун хуфтаи осӯдаи зи сахтӣ

جهان چون خفته آسوده ز سختی

Ҳамаи каси шодмон аз некбахтӣ

همه کس شادمان از نیکبختی

Замона аз ниёз озод гашта

زمانه از نیاز آزاد گشته

Вилоят чун биҳишт обод гашта

ولایت چون بهشت آباد گشته

Ҳасудон аз ҷаҳони дили баргирифта

حسودان از جهان دل برگرفته

Дарахтон аз саодат бар гирифта

درختان از سعادت بر گرفته

Гирифтаи рӯзу шаби дасти сарони ҷом

گرفته روز و شب دست سران جام

Ба чанг оварда давлатро саранҷом

به چنگ آورده دولت را سرانجام

Чу ромини гирди марзи хеши баргашт

چو رامین گرد مرز خویش برگشت

Чунон омад ки бар гўроб бигузашт

چنان آمد که بر گوراب بگذشت

Сари афрозон чу шопӯру рФидо

سر افرازان چو شاپور و رفیدا

Дар он кишвар ба номи неки пайдо

در آن کشور به نام نیک پیدا

Якояки сохтндши миҳмонӣ

یکایک ساختندش میهمانی

Сутӯдаи базмҳои хусравоне

ستوده بزمهای خسروانی

Саҳаргоҳони ҳама ба шикори рафтанд

سحرگاهان همه به‌شکار رفتند

Ба гоҳи ним рӯзон ме гирифтанд

به گاه نیم روزان مِیْ گرفتند

Гуҳӣ дар сайди гуҳ бо тиру ханҷар

گهی در صید گه با تیر و خنجر

Гуҳӣ дар бзмгаҳ бо раваду соғар

گهی در بزمگه با رود و ساغر

Гуҳӣ шерон гирифтанд аз Нитсаатон

گهی شیران گرفتند از نیستان

Киӣ ҷом набед андари гулистон

کهی جام نبید اندر گلستان

Бад-ӣни хӯбӣ ки гуфтам рӯзгорӣ

بدین خوبی که گفتم روزگاری

Ба сари бурданд дар айшу шикорӣ

به سر بردند در عیش و شکاری

Дили ромин ба ҳушёрӣу мастӣ

دل رامین به هشیاری و مستی

Чу нози огндаҳ буд аз дарду сустӣ

چو ناز آگنده بود از درد و سستی

Гар ӯ тирӣ ба нахчирии Фгндӣ

گر او تیری به نخچیری فگندی

Ҳавоӣ дил бирав тирии Фгндӣ

هوای دل برو تیری فگندی

Ба шаб каз дӯстон танҳо бимонадӣ

به شب کز دوستان تنها بماندی

зи хӯни дидагони дарёи брондӣ

ز خون دیدگان دریا براندی

Бад-ӣни сон буд ҳолаш то яке рӯз

بدین سان بود حالش تا یکی روز

Ба раҳ бар , дид хуршеди дили афрӯз

به ره بر، دید خورشید دل افروز

Нигории навбаҳории ғмгсорӣ

نگاری نوبهاری غمگساری

Стмгорӣ ба дили бурдани саворӣ

ستمگاری به دل بردن سواری

Ба хӯбии подшоиии дили рибоӣ

به خوبی پادشایی دل ربایی

Ба бӯса ҷон физойӣ длгшоиӣ

به بوسه جان فزایی دلگشایی

Ба ду рухи бӯстонии гулистонӣ

به دو رخ بوستانی گلستانی

Миёни гулистони шукри сетоне

میان گلستان شکر ستانی

Ду зулфаши хондаи нақш ҳар фусунӣ

دو زلفش خوانده نقش هر فسونی

Гирифтаи тоб ҳар ҷимӣу нўнӣ

گرفته تاب هر جیمی و نونی

Лабаш гашта шифоӣ ҳар газандӣ

لبش گشته شفای هر گزندی

Ббрдаҳи об ҳар шаҳдӣу қандӣ

ببرده آب هر شهدی و قندی

Даҳони танг чун мемай ақиқин

دهان تنگ چون میمی عقیقین

Дарави дандони басони сини симин

درو دندان بسان سین سیمین

Ба чашм оварда тири аФгни зи абхоз

به چشم آورده تیر افگن ز ابخاز

Ба зулф оварда ҷаррораи зи Аҳвоз

به زلف آورده جراره ز اهواز

Рухонаши тахти дебоҳои шаштар

رخانش تخت دیباهای ششتر

Лабонаши танги шукрҳои аскар

لبانش تنگ شکرهای عسکر

Яке чун гул ки бар ваии машки безад

یکی چون گل که بر وی مشک بیزد

Яке чун дар ки дар ваии бодаи резад

یکی چون در که در وی باده ریزد

Зираро дар миёни парвини Фгндаҳ

زره را در میان پروین فگنده

Камонротуза мишкӣни Фгндаҳ

کمان را توزهٔ مشکین فگنده

Яке бар сунбулаш гашта зира гар

یکی بر سنبلش گشته زره‌گر

Яке бар наргисаш гашта камони вар

یکی بر نرگسش گشته کمان‌ور

Раҳе гашта дилашро сангу фӯлод

رهی گشته دلش را سنگ و فولاد

Чунон чун қад ӯро сарву шамшод

چنان چون قد او را سرو و شمشاد

Рахшро ном шуд гулнори барбар

رخش را نام شد گلنار بربر

Ду зулфашро лақаби занҷири дилбар

دو زلفش را لقب زنجیر دلبر

Якеро чашмаи нӯш об дода

یکی را چشمهٔ نوش آب داده

Якеро дасти фитна тоб дода

یکی را دست فتنه تاب داده

зи барфу шеру хӯн ва май рухоне

ز برف و شیر و خون و مِیْ رخانی

зи қанду нӯшу шаҳд ва дар даҳоне

ز قند و نوش و شهد و دُر دهانی

Якеро бар карони мишкӣни ҷаррора

یکی را بر کران مشکین جراره

Якеро бар миёни рахшони ситора

یکی را بر میان رخشان ستاره

Наҳуфта дар қсби андом чун сим

نهفته در قصب اندام چون سیم

Чу андари оби равшан моҳӣ шем

چو اندر آب روشن ماهی شیم

Ба сар бар афсарӣ аз машку анбар

به سر بر افسری از مشک و عنبر

Фарозаши афсарӣ аз зару гавҳар

فرازش افسری از زر و گوهر

Фрўҳштаҳи зи сар то пои гесуӣ

فروهشته ز سر تا پای گیسوی

Ба буии машку ранги ҷони ҷодӯӣ

به بوی مشک و رنگ جان جادوی

Чунон овехтаи шаб аз шбоҳнг

چنان آویخته شب از شباهنگ

Ва ё аз машк бар маи бастаи авранг

و یا از مشک بر مه بسته اورنگ

Баннои гӯшаш чу дебои пар аз гул

بنا گوشش چو دیبای پر از گل

Тарозӣ карда бар дебои зи сунбул

طرازی کرده بر دیبا ز سنبل

Барин сони тани гудозии дили навозӣ

برین سان تن گدازی دل نوازی

Хуши овозӣ сарафрозӣ бинозӣ

خوش آوازی سرافرازی بنازی

Чу боғӣ аз мау парвини баҳораш

چو باغی از مه و پروین بهارش

Баҳорӣ аз гулу сӯсани нигориш

بهاری از گل و سوسن نگارش

Нигорӣ буд бнгоридаҳи додар

نگاری بود بنگاریده دادار

Бути ороиши нигорида дигар бор

بت آرایش نگاریده دگر بار

Таниши дебоу дрпўшидаҳи дебо

تنش دیبا و درپوشیده دیبا

Рахши зебоу бнгоридаҳи зебо

رخش زیبا و بنگاریده زیبا

зи баси зевари ҷӯи ганҷии пари зи зевар

ز بس زیور جو گنجی پر ز زیور

зи баси гавҳар чу конии пари зи гавҳар

ز بس گوهر چو کانی پر ز گوهر

Ҳаме боридаш аз мари ғӯли анбар

همی باریدش از مر غول عنبر

Чунон каз нақши ҷома дару гавҳар

چنان کز نقش جامه دُرّ و گوهر

Ба як фарсанг ӯро равшаноӣ

به یک فرسنگ او را روشنایی

Ҳаме шуд бо насими ошноӣ

همی شد با نسیم آشنایی

Мааш аз тоҷу меҳр аз рӯй тобон

مهش از تاج و مهر از روی تابان

Суҳайл аз гардану парвини зи дандон

سهیل از گردن و پروین ز دندان

зи хушии ҳамчуи шоҳӣу ҷавонӣ

ز خوشی همچو شاهی و جوانی

зи ширинӣ чу кому зиндагонӣ

ز شیرینی چو کام و زندگانی

зи хӯбии ҳамчуи боғи навбаҳорӣ

ز خوبی همچو باغ نوبهاری

зи гшӣ чун гавазни марғзорӣ

ز گُشی چون گوزن مرغزاری

зи хубони гирд ӯ ҳаштод дилбар

ز خوبان گرد او هشتاد دلبر

Батон чину рӯму ҳинду барбар

بتان چین و روم و هند و بربر

Ҳамаи гардиш чу гирди сарви насрин

همه گردش چو گرد سرو نسرین

Ҳамаи пешаш чу пеши моҳи парвин

همه پیشش چو پیش ماه پروین

Чу ромин дид он сарви равон ро

چو رامین دید آن سرو روان را

Бут бо ҷону моҳ бо равон ро

بت با جان و ماه با روان را

Ту гуфтӣ дид хуршеди ҷаҳони тоб

تو گفتی دید خورشید جهان تاب

Ки аз дидор ӯ чашмаш гирифт об

که از دیدار او چشمش گرفت آب

Ду поиш суст шуд хира форуманд

دو پایش سست شد خیره فروماند

зи сустии тирҳо аз дасти бФшонд

ز سستی تیرها از دست بفشاند

Набӯдаш дидаро дидори бовар

نبودش دیده را دیدار باور

Ки бут бинад ҳаме ё моҳ ё хур

که بت بیند همی یا ماه یا خور

Биҳиштаст ин ки дидам ё баҳораст

بهشتست این که دیدم یا بهارست

Биҳиштии ҳур ё чинӣ нигораст

بهشتی حور یا چینی نگارست

Ба боғи дилбарӣ озода сарваст

به باغ دلبری آزاده سروست

Ба дашти хуррамии нозони тзрўст

به دشت خرمی نازان تذروست

Батон чун лашкаранд ӯ шоҳи эшон

بتان چون لشکرند او شاه ایشان

Ваё чун ахтаранд ӯ моҳи эшон

ویا چون اخترند او ماه ایشان

Дарин андеша буд озодаи ромин

درین اندیشه بود آزاده رامین

Ки омад назд ӯ он сарви симин

که آمد نزد او آن سرو سیمین

Ту гуфтӣ буд дерини дӯстдораш

تو گفتی بود دیرین دوستدارش

Фароз омад гирифт андари канораш

فراز آمد گرفت اندر کنارش

Бадв гуфт эй ҷаҳонро номвари шоҳ

بدو گفت ای جهان را نامور شاه

зи ту чун моҳи равшани кишвари моҳ

ز تو چون ماه روشن کشور ماه

Шаб омад ту ба назд мо фурӯди ой

شب آمد تو به نزد ما فرود آی

Ғамин гаштии яке соъат биёсоӣ

غمین گشتی یکی ساعت بیاسای

з мо бипазир як шаби миҳмонӣ

ز ما بپذیر یک شب میهمانی

Ки доремат ба нозу шодмонӣ

که داریمت به ناز و شادمانی

Май гулгунати орми равшану хуш

می گلگونت آرم روشن و خوش

Ки дорад буии машку ранги оташ

که دارد بوی مشک و رنگ آتش

зи бешаи шнблиди ормати худ рӯй

ز بیشه شنبلید آرمت خود روی

Бунафшаи ормат ҳамчун ту хуши буи

بنفشه آرمت همچون تو خوش بوی

зи бешаи мурғу дроҷи баҳорӣ

ز بیشه مرغ و دُراج بهاری

зи кӯҳи ормати кбги кӯҳсорӣ

ز کوه آرمت کبگ کوهساری

зи боғи орми гулу озодаи сӯсан

ز باغ آرم گل و آزاده سوسن

Кунам маҷлис чу дебои млўн

کنم مجلس چو دیبای ملون

Гиромӣ дорамат чун ҷони ширин

گرامی دارمت چون جان شیرین

Ки худ миҳмон дорем чунин

که خود میهمان داریم چونین

Ҷаҳони афрӯз ромин гуфт эй моҳ

جهان افروز رامین گفت ای ماه

Маро аз ном ва аз гавҳар кун огоҳ

مرا از نام و از گوهر کن آگاه

Ба гўроб аз кадомин тухми зодӣ

به گوراب از کدامین تخم زادی

Тан симин бидодӣ ё надодӣ

تن سیمین بدادی یا ندادی

Чаҳ номии вази кадомин ҷойгоҳӣ

چه نامی وز کدامین جایگاهی

Марои хоҳӣ ба ҷуфтӣ ё нахоҳӣ

مرا خواهی به جفتی یا نخواهی

Агар бо ту касе пайванд ҷӯяд

اگر با تو کسی پیوند جوید

Азуи модарати ковин чанд ҷӯяд

ازو مادرت کاوین چند جوید

Лаби ширини ту пари шаҳд ва қандаст

لب شیرین تو پر شهد و قندست

Нагӯйӣ то азон қандӣ ба чандаст

نگویی تا ازان قندی به چندست

Агар қанд туро бошад баҳои ҷон

اگر قند ترا باشد بها جان

Ба ҷони ту ки бошад сахти арзон

به جان تو که باشد سخت ارزان

Ҷавобаш дод хуршеди сухангӯӣ

جوابش داد خورشید سخنگوی

Сурӯши дилкаши он ҳури прирўӣ

سروش دلکش آن حور پریروی

На онам ман ки пӯшидаи сети номам

نه آنم من که پوشیده‌ست نامم

Касеро гуфт бояд ман кадомам

کسی را گفت باید من کدامم

Ки меҳр аз ҳеҷ кас пинҳон намонад

که مهر از هیچ کس پنهان نماند

Ҳамаи каси меҳри тобонро бидонад

همه کس مهر تابان را بداند

Марои момки гуҳари бобои рФидо

مرا مامک گهر بابا رفیدا

Дарин кишвар ба номи неки пайдо

درین کشور به نام نیک پیدا

Марои фаррух бародар марзбонаст

مرا فرخ برادر مرزبانست

Ки озрбоигонро паҳлавонаст

که آذربایگان را پهلوانست

Марои модар ба зери гули бзодаҳи сет

مرا مادر به زیر گل بزاده‌ست

Гули хушбӯии номи ман ниҳодаи сет

گل خوشبوی نام من نهاده‌ست

Сутӯдаи гавҳарам аз моам ва аз боб

ستوده گوهرم از مام و از باب

Ки ин аз Ҳамадонаст он зи гўроб

که این از همدانست آن ز گوراب

Манам гулбарги глбўии гули андом

منم گلبرگ گلبوی گل‌اندام

Гулами чеҳраи гулами гӯнаи гулами ном

گلم چهره گلم گونه گلم نام

Ба ман шуд ҳар ки дар гўроби хстў

به من شد هر که در گوراب خستو

Ки ман ҳастам кунун гўроби бонӯ

که من هستم کنون گوراب بانو

Маро ҳаст ин никуӣ модар оварад

مرا هست این نکویی مادر آورد

Марои доя ба меҳру нози пурвирд

مرا دایه به مهر و ناز پرورد

Марои гардани булӯрӣни синаи симин

مرا گردن بلورین سینه سیمین

Ба нармии қоқм ва бар буии насрин

به نرمی قاقم و بر بوی نسرین

Чаҳ пурсӣ аз ман ва аз хонадонам

چه پرسی از من و از خاندانم

Ки ман ному нажодат нек донам

که من نام و نژادت نیک دانم

Ту роминии шҳншаҳро бародар

تو رامینی شهنشه را برادر

Ки меҳри вис бо ҷонати баробар

که مهر ویس با جانت برابر

Ту бшкибии зи дидораш ба гўроб

تو بشکیبی ز دیدارش به گوراب

Агар ҳаргизи шикебади моҳӣ аз об

اگر هرگز شکیبد ماهی از آب

Ҷудои Монии ту зон шамшоди озод

جدا مانی تو زان شمشاد آزاد

Агар диҷла ҷудо монад зи Бағдод

اگر دجله جدا ماند ز بغداد

Шавад шастаи зи ҷонати ин табоҳӣ

شود شسته ز جانت این تباهی

Гар аз зангӣ шавад шастаи сиёҳӣ

گر از زنگی شود شسته سیاهی

Дилати бастаи сет бар ваии дояи пер

دلت بسته‌ست بر وی دایهٔ پیر

Ба афсуни сохтаи мсмору занҷир

به افسون ساخته مسمار و زنجیر

Ту натавонӣ ки аз вай бозгардӣ

تو نتوانی که از وی بازگردی

Ва бо ёр дигар анбози гардӣ

و با یار دگر انباز گردی

Чу зу ншкибӣ ӯро бош танҳо

چو زو نشکیبی او را باش تنها

Ту зу расво ва ӯ низ аз ту расво

تو زو رسوا و او نیز از تو رسوا

Шҳншаҳ аз ту нанг олуд гашта

شهنشه از تو ننگ آلود گشته

Худо аз ҳар ду нохушнӯд гашта

خدا از هر دو ناخشنود گشته

Чу бишунид ин сухани озодаи ромин

چو بشنید این سخن آزاده رامین

Ба дили мари бедилиро кард нафрин

به دل مر بیدلی را کرد نفرین

Куҷо аз бедилии гашт ӯ аломат

کجا از بیدلی گشت او علامت

Шунид аз ҳар ки дар гетии маломат

شنید از هر که در گیتی ملامت

Дигар бора ба нармӣ гуфт бо моҳ

دگر باره به نرمی گفت با ماه

Суханҳое ки барад ӯро дил аз роҳ

سخنهایی که برد او را دل از راه

Бадв гуфт эйнигор сарви боло

بدو گفت ای نگار سرو بالا

Бути хуршеди чеҳри моҳи симо

بت خورشید چهر ماه سیما

Макун марди балои дидаи маломат

مکن مرد بلا دیده ملامت

зи яздони хоҳ то ёбад саломат

ز یزدان خواه تا یابد سلامت

Ҳамаи кори худоӣ аз халқ розаст

همه کار خدای از خلق رازست

Қазоро даст бар мардум дарозаст

قضا را دست بر مردم درازست

Маро бар сар мазан кам кор зиштаст

مرا بر سر مزن کم کار زشتست

Қсо бар ман магари чунин набиштаи сет

قصا بر من مگر چونین نبشته‌ست

Макун ёди гузаштаи кори гиҳон

مکن یاد گذشته کار گیهان

Ки кори рафтаро дарёфт натавон

که کار رفته را دریافت نتوان

Агар фармони барии моҳи ду ҳафта

اگر فرمان بری ماه دو هفته

Набошӣ ёди гир аз кори рафта

نباشی یاد گیر از کار رفته

з дай нандешӣу имрӯзи бинӣ

ز دی نندیشی و امروز بینی

Маро аз ҳар ки бинӣ баргузинӣ

مرا از هر که بینی برگزینی

Ба некии мари марои анбози гардӣ

به نیکی مر مرا انباز گردی

Ба анбозии марои дмсози гардӣ

به انبازی مرا دمساز گردی

Ту бошӣ офтоби андари ҳисорам

تو باشی آفتاب اندر حصارم

Рахт бошад баҳори андари канорам

رخت باشد بهار اندر کنارم

Агар ман ёбам аз ту комгорӣ

اگر من یابم از تو کامگاری

Биёбӣ ту зи ман комӣ ки дорӣ

بیابی تو ز من کامی که داری

Турои нгзирд аз бахшанда шоҳӣ

ترا نگزیرد از بخشنده شاهی

Марои нгзирд аз рухшандаи моҳӣ

مرا نگزیرد از رخشنده ماهی

Ту бош акнӯн ба коми дили марои моҳ

تو باش اکنون به کام دل مرا ماه

Ки ман бошам ба коми дили турои шоҳ

که من باشم به کام دل ترا شاه

Турои бахшами зи гетӣ ҳар чаҳ дорам

ترا بخشم ز گیتی هر چه دارم

Вагар ҷонам бихонӣ пешати орм

و گر جانم بخوانی پیشت آرم

Сароемро набошад ҷузи ту бонӯ

سرایم را نباشد جز تو بانو

Равонамро набошад ҷузи ту дору

روانم را نباشد جز تو دارو

Ҳар онгоҳӣ ки ёбам аз ту пайванд

هر آنگاهی که یابم از تو پیوند

Хӯрам бар ростии пеши ту савганд

خورم بر راستی پیش تو سوگند

Ки то бошад ба гетии кӯҳу саҳро

که تا باشد به گیتی کوه و صحرا

Равад Ҷайҳуну диҷлаи сӯии дарё

رود جیحون و دجله سوی دریا

зи чашмаи оби хезади зоби моҳӣ

ز چشمه آب خیزد زاب ماهی

Намояди хури фурӯғу шаби сиёҳӣ

نماید خور فروغ و شب سیاهی

Битобад меҳру моҳи осмонӣ

بتابد مهر و ماه آسمانی

Биболади зодсрўи бӯстонӣ

ببالد زادسرو بوستانی

Ҷаҳди боди сабо бар кӯҳсорон

جهد باد صبا بر کوهساران

Чарад гӯри жён дар марғзорон

چرد گور ژیان در مرغزاران

Ту бо ман бошӣ ва ман бо ту ҷовид

تو با من باشی و من با تو جاوید

Ба меҳр икдгр дорем аўмид

به مهر یکدگر داریم اومید

Нагирам ҷузи ту ёриро дар оғӯш

نگیرم جز تو یاری را در آغوش

Кунам онро ки дидаи ситами фаромӯш

کنم آن را که دیده‌ستم فراموش

Набӯд аз виси некӯтар марои ёр

نبود از ویس نیکوتر مرا یار

Ба ду гетӣ шудам зу низ безор

به دو گیتی شدم زو نیز بیزار

Ҷавобаш дод хуршеди гули андом

جوابش داد خورشید گل‌اندام

Манеҳ ромои маро аз ҷодӯии дом

منه راما مرا از جادوی دام

На онам ман ки дар дом ту оем

نه آنم من که در دام تو آیم

Чунин беранҷ дар ком ту оем

چنین بی رنج در کام تو آیم

Маро аз ту наёяд подшоиӣ

مرا از تو نیاید پادشایی

На хўдкомӣ ва на фармони равое

نه خودکامی و نه فرمان روایی

На майдонӣ пар аз ошӯби лашкар

نه میدانی پر از آشوب لشکر

На айвонии пар аз динору гавҳар

نه ایوانی پر از دینار و گوهر

Марои комист аз ту гар биёбам

مرا کامیست از تو گر بیابم

Сар аз фармон ва роят барнатобам

سر از فرمان و رایت برنتابم

Ту бошӣ пеши ман шоҳи ҷаҳондор

تو باشی پیش من شاه جهاندار

Чу ман бошам ба пеши ту парастор

چو من باشم به پیش تو پرستار

Агар меҳрами бпрўрдни туоне

اگر مهرم بپروردن توانی

Вафои ман ба сари бурдани туоне

وفای من به سر بردن توانی

Наёбӣ дар ҷаҳон чун ман яке ёр

نیابی در جهان چون من یکی یار

ВФоўрзу вФоҷўӣу вафодор

وفاورز و وفاجوی و وفادار

Набояд мари турои марзи хуросон

نباید مر ترا مرز خراسان

Ҳам эдар бош дили шоду тани осон

هم ایدر باش دل شاد و تن آسان

Машав дигар ба назд виси ҷодӯ

مشو دیگر به نزد ویس جادو

Зани мӯбади куҷои бошиддати бонӯ

زن موبد کجا باشدت بانو

Макун зу ёд гарчи меҳрбонаст

مکن زو یاد گرچه مهربانست

Куҷои чизи касон зон касонаст

کجا چیز کسان زان کسانست

Бикун паймон ки на меҳраши парастӣ

بکن پیمان که نه مهرش پرستی

На пайғомаши диҳӣ на кас фиристӣ

نه پیغامش دهی نه کس فرستی

Агар бо ман кунӣ зини гӯнаи паймон

اگر با من کنی زین گونه پیمان

Тани моро ду сар бошад яке ҷон

تن ما را دو سر باشد یکی جان

Чу бишунид ин сухани ромин аз он моҳ

چو بشنید این سخن رامین از آن ماه

Забони худ з посух кард кӯтоҳ

زبان خود ز پاسخ کرد کوتاه

Пазира кард аз гули ин баҳона

پذیره کرد از گل این بهانه

Гирифташ дасту барадаши сӯии хона

گرفتش دست و بردش سوی خانه

Чу ромин шуд дар айвони рФидо

چو رامین شد در ایوان رفیدا

Гирифтаи дасти моҳи сарви боло

گرفته دست ماه سرو بالا

Гуҳии сад ҷом дар поиш фишонданд

گهی صد جام در پایش فشاندند

Ба гоҳи зарнигораши брншонднд

به گاهِ زرنگارش برنشاندند

Дару девор дар дебо гирифтанд

در و دیوار در دیبا گرفتند

Замин дар анбар Соро гирифтанд

زمین در عنبر سارا گرفتند