Чу ромин дид ковро дили бёзрд

چو رامین دید کاو را دل بیازرد

Нигар то пӯзиши озор чун кард

نگر تا پوزش آزار چون کرد

зи пеши гули ҳариру калаки бардошт

ز پیش گل حریر و کلک برداشت

Ҳарирашро ба оби машки бнгошт

حریرش را به آب مُشک بنگاشت

Броҳхт аз миёни теғи ҷафо ро

برآهخت از میان تیغ جفا را

Бадв бибаред пайванди вафо ро

بدو ببرید پیوند وفا را

Яке нома навишт он бе вафои ёр

یکی نامه نوشت آن بی وفا یار

Ба ёрии баси вафои ҷӯйу вафодор

به یاری بس وفا جوی و وفادار

Ба нома гуфт висои неки доне

به نامه گفت ویسا نیک دانی

Ки чанд омад маро аз ту зӣоне

که چند آمد مرا از تو زیانی

Худоу ҷузи худо аз ман бёзрд

خدا و جز خدا از من بیازرد

Ҳамаи кас дар ҷаҳонам сарзаниш кард

همه کس در جهانم سرزنش کرد

Шунидам гуҳи насиҳати гуҳи маломат

شنیدم گه نصیحت گه ملامت

Шудам аз ишқ дар гетии аломат

شدم از عشق در گیتی علامت

Чаҳ будигар ду чашмам дар ҷаҳон дид

چه بودی گر دو چشمم در جهان دید

Яке касро ки кор ман писандид

یکی کس را که کار من پسندید

Ту гуфтӣ меҳри ман буд эй аҷаби кин

تو گفتی مهر من بود ای عجب کین

Ки мард ва зан бирав карданд нафрин

که مرد و زن برو کردند نفرین

Ба гетӣ ҳар ки ном ман шунидӣ

به گیتی هر که نام من شنیدی

Ба зиштии пӯстин бар ман даридӣ

به زشتی پوستین بر من دریدی

Бад-ӣни сони зишти гаштӣ рӯй номам

بدین سان زشت گشتی روی نامم

Вазин бадтар ба зиштӣ рӯй комам

وزین بدتر به زشتی روی کامم

Гуҳӣ бар тораками шамшер будӣ

گهی بر تارکم شمشیر بودی

Гуҳӣ дар раҳгузории шер будӣ

گهی در رهگذاری شیر بودی

Набудам то туро дидам ба дили шод

نبودم تا ترا دیدم به دل شاد

Наҷуст андари дили мискини ман бод

نجست اندر دل مسکین من باد

Наҳифи ман зи ҳиҷронати фузун буд

نهیب من ز هجرانت فزون بود

Ки бо ӯ чашми ман дарёии хӯн буд

که با او چشم من دریای خون بود

Балои ман зи дидорати бтар буд

بلای من ز دیدارت بتر بود

Ки бо ӯ ним ҳону бими сар буд

که با او نیم حان و بیم سر بود

Кадомин рӯз аз ту давр мондам

کدامین روز از تو دور ماندم

Ки на Ҷайҳуни зи ду дидаи брондм

که نه جیحون ز دو دیده براندم

Кадомин рӯзи дидор ту дидам

کدامین روز دیدار تو دیدم

Ки на сад гӯнаи дард дил кашидам

که نه صد گونه درد دل کشیدم

Чаҳ будигар бадии бими сару ҷон

چه بودی گر بدی بیم سر و جان

Набӯдӣ шарми халқу бими яздон

نبودی شرم خلق و بیم یزدان

Маро дидӣ зи пеши меҳрбонӣ

مرا دیدی ز پیش مهربانی

Ки чун худком будам дар ҷавонӣ

که چون خودکام بودم در جوانی

Чу оҳӯи бад ба чашмам ҳар палангӣ

چو آهو بد به چشمم هر پلنگی

Чу моҳии бад ба пешам ҳар наҳангӣ

چو ماهی بد به پیشم هر نهنگی

Нҷўшидми з ҳар бодӣ чу дарё

نجوشیدم ز هر بادی چو دریا

Ту гуфтӣ хури з ман гардид сафро

تو گفتی خور ز من گردید صفرا

Гуҳи тундии забуни ман бадии шер

گه تندی زبون من بدی شیر

Чнончўни гоҳи тезии тиру шамшер

چنانچون گاهِ تیزی تیر و شمشیر

Чу бозам бар ҳаво парвоз кардӣ

چو بازم بر هوا پرواز کردی

Маи гардуни ҳазар зон боз кардӣ

مه گردون حذر زان باز کردی

Наванд коми ман чандон давидӣ

نوند کام من چندان دویدی

Куҷои андешҳо дар вай раседӣ

کجا اندیشها در وی رسیدی

Умеди ман чу чашми дурбин буд

امید من چو چشم دوربین بود

Нишоти ман чу раҳворам ба зин буд

نشاط من چو رهوارم به زین بود

зи ромиши пари зи хушӣ буд ҷонам

ز رامش پر ز خوشی بود جانم

зи шодии пари зи гавҳар буд конам

ز شادی پر ز گوهر بود کانم

Ба боғи лаҳв дар , шамшод будам

به باغ لهو در، شمشاد بودم

Ба дашти ҷанг бар , пӯлод будам

به دشت جنگ بر، پولاد بودم

Ҳамаи зар буд санги кӯҳсорам

همه زر بود سنگ کوهسارم

Ҳама дар буд реги рӯдборам

همه دُر بود ریگ رودبارم

Вазони пас ҳол ман дидӣ ки чун гашт

وزان پس حال من دیدی که چون گشت

Ҳамон бахтами забунонро забуни гашт

همان بختم زبونان را زبون گشت

Ҷавонаи сарви қади ман дўто шуд

جوانه سرو قد من دوتا شد

Ду ҳафтаи моҳи ман ҷуфт сҳо шуд

دو هفته ماه من جفت سها شد

Ҳавои пушти маро чун чанбарӣ кард

هوا پشت مرا چون چنبری کرد

Замона гуфтӣ аз ман дайгарӣ кард

زمانه گفتی از من دیگری کرد

Чу дасти ишқи оташ бар дилами рехт

چو دست عشق آتش بر دلم ریخت

Нишот аз ман ба сад фарсанг бигурехт

نشاط از من به صد فرسنگ بگریخت

Хирад дидам зи дил овора гашта

خرد دیدم ز دل آواره گشته

Ба дасти ишқ дар , бечора гашта

به دست عشق در، بیچاره گشته

Камон вар гашта ҳар кас дар замона

کمان‌ور گشته هر کس در زمانه

Маломати тиру ҷони ман нишона

ملامت تیر و جان من نشانه

Марои худ буд доғи ишқ бар бар

مرا خود بود داغ عشق بر بر

Чаҳ боистам маломат низ бар сар

چه بایستم ملامت نیز بر سر

Чу ман будам худ аз ҷоми ҳавои маст

چو من بودم خود از جام هوا مست

Чаҳ боистат задани мари мастро даст

چه بایستت زدن مر مست را دست

Кунун аз ман дурудати бод бисёр

کنون از من درودت باد بسیار

Вгрчаҳи гаштам аз меҳри ту безор

وگرچه گشتم از مهر تو بیزار

Туро огаҳ кунам акнӯн зи корам

ترا آگه کنم اکنون ز کارم

Ки чун хубасту хуррами рӯзгорам

که چون خوبست و خرم روزگارم

Бидон висо ки то аз ту ҷудоем

بدان ویسا که تا از تو جدایم

Ба дил бар , ҳар Муродии подшоим

به دل بر، هر مرادی پادشایم

Ба оби собирии дилро бишустам

به آب صابری دل را بشستم

Ба коми хеши ҷуфти неки ҷустам

به کام خویش جفت نیک جستم

Гули хушбӯиро дар дил бикуштам

گل خوشبوی را در دل بکشتم

Ки бо гули ман ҳамеша дар биҳиштам

که با گل من همیشه در بهشتم

Кунун пешам ҳамеша гул ба бораст

کنون پیشم همیشه گل به بارست

Гуҳам дар дасту гоҳам дар канораст

گهم در دست و گاهم در کنارست

Гулам дар бистарасту гул ба болин

گلم در بسترست و گل به بالین

Марои шоиста чун ҷону ҷаҳони байн

مرا شایسته چون جان و جهان بین

Марои гули зан буд то рӯзи ҷовид

مرا گل زن بود تا روز جاوید

Чу ӯ бошад нахоҳам моҳу хуршед

چو او باشد نخواهم ماه و خورشید

Сарои ман зи гул чун бӯстонаст

سرای من ز گل چون بوستانست

Ҳисори ман зи гул чун гулистонаст

حصار من ز گل چون گلستانست

Се чандон каз ту дидам ранҷу хорӣ

سه چندان کز تو دیدم رنج و خواری

Азу дидам нишоту комгорӣ

ازو دیدم نشاط و کامگاری

Ҳамоно ҷонам аз тани брпридӣ

همانا جانم از تن برپریدی

Агар бо ту чунин рӯзӣ бидидӣ

اگر با تو چنین روزی بدیدی

Чу ёд ояд гузаштаи солиёнам

چو یاد آید گذشته سالیانم

Бибахшоем ҳаме бар хастаи ҷонам

ببخشایم همی بر خسته جانم

Ки чандон сабри ноком чун кард

که چندان صبر ناکام چون کرد

Ба бемори ту чандон заҳр чун хӯрд

به بیمار تو چندان زهر چون خورد

Ман онгаҳ аз ҷаҳон огаҳ набудам

من آنگه از جهان آگه نبودم

Ки дар сахтии ҳаме шодӣ намудем

که در سختی همی شادی نمودم

зи роҳ огаҳ набудам ҳамчуи гумроҳ

ز راه آگه نبودم همچو گمراه

Чу карами ски зи таъми шаҳд ногоҳ

چو کرم سِک ز طعم شهد ناگاه

Кунун зон хуфтагии бедори гаштам

کنون زان خفتگی بیدار گشتم

Взони мастӣ кунун ҳушёри гаштам

وزآن مستی کنون هشیار گشتم

Кунун банди бало бар ҳам шикастам

کنون بند بلا بر هم شکستم

Взони зиндон бдрўзӣ биҷустам

وزآن زندان بدروزی بجستم

Бихӯрадам бо гули гули буии савганд

بخوردم با گل گل بوی سوگند

Ба гуфт фарруху ҷони хирадманд

به گفت فرخ و جان خردمند

Ба яздони ҷаҳону моҳу хуршед

به یزدان جهان و ماه و خورشید

Ба дайну донишу фарҳангу умед

به دین و دانش و فرهنگ و امید

Ки бошам то зем бо гули вафои ҷӯй

که باشم تا زیم با گل وفا جوی

Ба шодӣ карда бо ӯ рӯй дар рӯй

به شادی کرده با او روی در روی

Азин пас Марв бо ту моҳ бо ман

ازین پس مرو با تو ماه با من

Ҳмидўни шоҳ бо ту моҳ бо ман

همیدون شاه با تو ماه با من

Яке соъат ки бошам ҷуфти ин моҳ

یکی ساعت که باشم جفت این ماه

Нишаста шодмон дар кишвари моҳ

نشسته شادمان در کشور ماه

Ба аз сад сола чунон зиндагонӣ

به از صد ساله چونان زندگانی

Ки зиндон буд бар ҷону ҷавонӣ

که زندان بود بر جان و جوانی

Ту зини пас солу моҳу рӯзи мшмр

تو زین پس سال و ماه و روز مشمر

Ба роҳу рӯзи ман бисёр мангар

به راه و روز من بسیار منگر

Ки роҳи рӯзи ҳиҷр ман дарозаст

که راه روز هجر من درازست

Дилам аз ту ниёзӣ бе ниёзаст

دلم از تو نیازی بی نیازست

Чу пеш ояд чунин рӯз ва чунин кор

چو پیش آید چنین روز و چنین کار

Шикебе ба аз зар ба харвор

شکیبایی به از زرّ به خروار

Чу ин нома ба поёни баради ромин

چو این نامه به پایان برد رامین

Ба унвон бар ниҳодаши меҳри заррин

به عنوان بر نهادش مهر زرّین

Имории дори худро дод ва фармуд

عماری دار خود را داد و فرمود

Ки нома назд ҷононаши баради зуд

که نامه نزد جانانش برد زود

Имории дор чун бод равон шуд

عماری دار چون باد روان شد

Ба се ҳафта ба Марв шоягон шуд

به سه هفته به مرو شایگان شد

Шҳншаҳро азин огоҳ карданд

شهنشه را ازین آگاه کردند

Ҳам аз роҳаш ба пеши шоҳи бурданд

هم از راهش به پیش شاه بردند

Шҳншаҳи нома зу бастади Фрўхўонд

شهنشه نامه زو بستد فروخواند

Дар он гуфторҳо хира форуманд

در آن گفتارها خیره فروماند

Сабки нома ба вис длстон дод

سبک نامه به ویس دلستان داد

зи кори ром ӯро муждагон дод

ز کار رام او را مژدگان داد

Марвро гуфт чашмати боди равшан

مرو را گفت چشمت باد روشن

Ки ромин бо гуласт акнӯн ба гулшан

که رامین با گلست اکنون به گلشن

Бишуд ромин ва дар гўроб зан кард

بشد رامین و در گوراب زن کرد

Туро бо доғи дили партоб зан кард

ترا با داغ دل پرتاب زن کرد