Агар чарх фалак бошад ҳарирам

اگر چرخ فلک باشد حریرم

Ситораи сар басар бошад дабирам

ستاره سر بسر باشد دبیرم

Ҳаво бошад дуоту шаби сиёҳӣ

هوا باشد دوات و شب سیاهی

Ҳуруфи номаи баргу регу моҳӣ

حروف نامه برگ و ریگ و ماهی

Нависанд ин дабирон то ба маҳшар

نویسند این دبیران تا به محشر

Умеду орзӯии ман ба дилбар

امید و آرزوی من به دلبر

Ба ҷони ту ки нанависанд нимӣ

به جان تو که ننویسند نیمی

Марои ҷуз ҳиҷр нанамоянд бимӣ

مرا جز هجر ننمایند بیمی

Марои худ бо фироқат хоб ноед

مرا خود با فراقت خواب ناید

Вагар ояд хаёлати дррбоид

وگر آید خیالت دَررُباید

Чунон гаштами дарин ҳиҷрон ки душман

چنان گشتم درین هجران که دشمن

Бибахшоед ҳаме чун дӯст бар ман

ببخشاید همی چون دوست بر من

Ба гиряи гуҳи гуҳии дилро кунам хуш

به گریه گه‌گهی دل را کنم خوش

Ҳамеи оташи кашами гӯйӣ ба оташ

همی آتش کشم گویی به آتش

Нишонами гирд ҳар чизе ба гардӣ

نشانم گرد هر چیزی به گردی

Кунам дармон ҳар дардӣ ба дардӣ

کنم درمان هر دردی به دردی

Ман аз ҳиҷрони ту бо ғам нишаста

من از هجران تو با غم نشسته

Ту бо бадхоҳи ман хуррам нишаста

تو با بدخواه من خرم نشسته

Бгрид чун бибинад дидаи ман

بگرید چون ببیند دیدهٔ من

Маҳори дӯсти андари дасти душман

مهار دوست اندر دست دشمن

Ту гӯйӣ оташаст ин дарди даврӣ

تو گویی آتشست این درد دوری

Ки худ чизе насузад ҷузи сабурӣ

که خود چیزی نسوزد جز صبوری

Наёбади хоб дар гармои ҳамаи кас

نیابد خواب در گرما همه کس

Дар оташ чун шавад роҳати марои бас

در آتش چون شود راحت مرا بس

Ман он сарвам ки ҳиҷрон ту барканд

من آن سروم که هجران تو بَرکند

Ба коми дшмонон аз пои бФгнд

به کام دشمانان از پای بفگند

Кунун он кам ту дидӣ сарви боло

کنون آن کم تو دیدی سرو بالا

Ба бистар дар фитода гашта ду то

به بستر در فتاده گشته دو تا

Ҳмолонм чу меҳри дили намоянд

همالانم چو مهر دل نمایند

Марои гуҳи гуҳ бпрсидн даройанд

مرا گه‌گه بپرسیدن درآیند

Агарчӣ гирд болинам нишинанд

اگرچه گرد بالینم نشینند

Чунонам аз нзорӣ кам набенанд

چنانم از نزاری کم نبینند

Ба таннозӣ ҳаме гӯйанд ҳар бор

به طنازی همی گویند هر بار

Магари бемори мо рафтаи сет ба шикор

مگر بیمار ما رفته‌ست به‌شکار

Танамро орзӯмандӣ чунон кард

تنم را آرزومندی چنان کرد

Ки аз дидори бинанда ниҳон кард

که از دیدار بیننده نهان کرد

Ба нола май бдонстнди ҳолам

به ناله می‌بدانستند حالم

Кунун натавонам аз сустӣ ки нолам

کنون نتوانم از سستی که نالم

Агар марг ояд ва солӣ нишинад

اگر مرگ آید و سالی نشیند

Ба ҷони ту ки шахс ман набинад

به جان تو که شخص من نبیند

Ба ҳиҷри андари ҳамин як суди байнам

به هجر اندر همین یک سود بینم

Ки аз марги эминам то ман чунинам

که از مرگ ایمنم تا من چنینم

Марои андӯҳ чун кҳсор гашта сет

مرا اندوه چون کهسار گشته‌ست

Раҳ сабрам бирав душвор гашта сет

ره صبرم برو دشوار گشته‌ست

Мабодои ҳаргиз аз дардами раҳоӣ

مبادا هرگز از دردم رهایی

Агар ман сабр дорам дар ҷудоӣ

اگر من صبر دارم در جدایی

Шикебе дар он дил чун бимонад

شکیبایی در آن دل چون بماند

Ки ҷуз сӯзанда дӯзахро намонад

که جز سوزنده دوزخ را نماند

Дилӣ ков шуд тиҳӣ аз хӯни худ низ

دلی کاو شد تهی از خون خود نیز

Дарави ором чун гирад дигар чиз

درو آرام چون گیرد دگر چیز

Дурӯғаст онкии ҷон дар тан з хӯнаст

دروغست آنکه جان در تن ز خونست

Маро хӯн нест ҷонам монда чунаст

مرا خون نیست جانم مانده چونست

Нигоро то ту будӣ дар бар ман

نگارا تا تو بودی در بر من

Танам чун шох буду гул бар ман

تنم چون شاخ بود و گل بر من

Сазадгар бе ту май сӯзам бар озар

سزد گر بی تو می‌سوزم بر آذر

Ки худ сӯзади ҳамаи каси шох бе бар

که خود سوزد همه کس شاخ بی بر

Ту то рафтӣ бирафт аз ман ҳамаи ком

تو تا رفتی برفت از من همه کام

На дидорат ҳаме ёбам на ором

نه دیدارت همی یابم نه آرام

Ҷудо шуд коми ман то ту ҷудоӣ

جدا شد کام من تا تو جدایی

Наёяд боз то ту бозноиӣ

نیاید باز تا تو بازنایی

БёшФтаҳи сет бо ман рӯзгорам

بیاشفته‌ست با من روزگارم

Ту гӯйӣ бо фалак дар корзорам

تو گویی با فلک در کارزارم

Ҷаҳонам бе ту ошуфтаи сет яксар

جهانم بی تو آشفته‌ست یکسر

Чу бошад бе амири ошуфтаи лашкар

چو باشد بی امیر آشفته لشکر

Чунон дар ҳиҷр бар ман бугзарад рӯз

چنان در هجر بر من بگذرد روز

Ки дар саҳро бар оҳӯ бугзарад юз

که در صحرا بر آهو بگذرد یوز

Агар гарем бад-ӣн тимор некӯаст

اگر گریم بدین تیمار نیکوست

Грстн бар чунин ҳоле на оҳӯаст

گرستن بر چنین حالی نه آهوست

Манам бе ёри вази дардами басии ёр

منم بی یار وز دردم بسی یار

Манам бе кори вази ишқами басии кор

منم بی کار وز عشقم بسی کار

Наёбам бе ту коми аинҷҳонӣ

نیابم بی تو کام اینجهانی

Ҳамоно кам ту будӣ зиндагонӣ

همانا کم تو بودی زندگانی

Бикуштӣ дар дилами тухми ҳавоят

بکِشتی در دلم تخم هوایت

Кунун обаши даҳ аз ҷӯии вафоят

کنون آبش ده از جوی وفایت

Бибин рӯй марои як бори дигар

ببین روی مرا یک بار دیگر

Нигар то дар ҷаҳон дидӣ чунин зар

نگر تا در جهان دیدی چنین زر

Агарчӣ душманӣ бо ман ба кинӣ

اگرچه دشمنی با من به کینی

Бибахшое чу рӯй ман бибинӣ

ببخشایی چو روی من ببینی

Агарчӣ бе вафои бади сголӣ

اگرچه بی وفا بد سگالی

Ба дарди ман ту аз ман беш нолӣ

به درد من تو از من بیش نالی

Маро гӯйанд беморӣу нолон

مرا گویند بیماری و نالان

Табибии ҷӯй то созадат дармон

طبیبی جوی تا سازدت درمان

Агар дармони бемор аз табибаст

اگر درمان بیمار از طبیبست

Марои худ дарду озор аз табибаст

مرا خود درد و آزار از طبیبست

Табиби ман хиёнат кард бо ман

طبیب من خیانت کرد با من

Бимонад аз ғдр ӯ ин дард бо ман

بماند از غدر او این درد با من

Маро то бошад ин дард наоне

مرا تا باشد این درد نهانی

Туро ҷӯям ки дармонами ту доне

ترا جویم که درمانم تو دانی

Ба дидор ту бошам орзӯманд

به دیدار تو باشم آرزومند

Надорам дил нодиднт хурсанд

ندارم دل نادیدنت خرسند

Ним аз бахт ва аз додари навмед

نیم از بخت و از دادار نومید

Ки боз ояд марои тобандаи хуршед

که باز آید مرا تابنده خورشید

Агар хуршед рӯй ту барояд

اگر خورشید روی تو برآید

Шаби тимору ранҷи ман сроид

شب تیمار و رنج من سرآید

Бибахшоед марои деринаи душман

ببخشاید مرا دیرینه دشمن

Чаҳ бошадгар бибахшое ту бар ман

چه باشد گر ببخشایی تو بر من

Чаҳ бошадгар ба ман раҳмоварӣ ту

چه باشد گر به من رحم آوری تو

Ки на аз душманами душмантарӣ ту

که نه از دشمنم دشمن‌تری تو

Гар ин нома бихонӣ бозноиӣ

گر این نامه بخوانی بازنایی

Ба бе раҳмии даҳум бар ту гўоиӣ

به بی رحمی دهم بر تو گوایی