Куҷое эй ду ҳафтаи моҳи тобон

کجایی ای دو هفته ماه تابان

Чаро гаштӣ ба хӯни ман шитобон

چرا گشتی به خون من شتابان

Туро бошад ба ҷои ман ҳамаи кас

ترا باشد به جای من همه کس

Марои андари ду гетии худ тӯии бас

مرا اندر دو گیتی خود توی بس

Маро гӯйанд беҳуда чаҳ нолӣ

مرا گویند بیهوده چه نالی

Чаро чандини зи бади Меҳрии сголӣ

چرا چندین ز بد مهری سگالی

Набарди ишқро ҷузи ишқи дигар

نبرّد عشق را جز عشق دیگر

Чаро ёрӣ нагирӣ зу накӯтар

چرا یاری نگیری زو نکوتر

Надонад онкии ин гуфтор гуяд

نداند آنکه این گفتار گوید

Ки ташна то тавонад об ҷӯяд

که تشنه تا تواند آب جوید

Агар чаҳ об гул покасту хушбӯӣ

اگر چه آب گل پاکست و خوشبوی

Набошад ташнаро чун об дар ҷӯй

نباشد تشنه را چون آب در جوی

Касе кашии мори шайдо бар ҷигар зад

کسی کشی مار شیدا بر جگر زد

Варо тирёк созад на тбрзд

ورا تریاک سازد نه طبرزد

Шукр ҳар чанд хуш дорад даҳон ро

شکر هر چند خوش دارد دهان را

На чун тирёк созад хастагон ро

نه چون تریاک سازد خستگان را

Маро акнӯн каз он дилбар буриданд

مرا اکنون کز آن دلبر بریدند

Ҳсўдонм ба коми дили расиданд

حسودانم به کام دل رسیدند

зи дигари каси маро судӣ наёяд

ز دیگر کس مرا سودی نیاید

Касе дигар ба ҷой ӯ нишоед

کسی دیگر به جای او نشاید

Чу дасти ман бурӣда шуд ба ханҷар

چو دست من بریده شد به خنجر

Чаҳ суд ар ман кунам дастии зи гавҳар

چه سود ار من کنم دستی ز گوهر

Ту хуршедии маро аз равшаноӣ

تو خورشیدی مرا از روشنایی

Наёяд рӯзи ман то ту ниёе

نیاید روز من تا تو نیایی

Ба гоҳи васлат эй хуршеди лашкар

به گاه وصلت ای خورشید لشکر

Канори ман садаф буд ва ту гавҳар

کنار من صدف بود و تو گوهر

Садаф чун шуд тиҳӣ аз гавҳари хеш

صدف چون شد تهی از گوهر خویش

Набинад низ гавҳар дар бар хеш

نبیند نیز گوهر در بر خویش

Чу ӯ гавҳар нагирад бори дигар

چو او گوهر نگیرد بار دیگر

Сазадгар ман нагирам ёри дигар

سزد گر من نگیرم یار دیگر

Бадал бошад ҳамаи чизи ҷаҳон ро

بدل باشد همه چیز جهان را

Бадал набӯд магари покизаи ҷон ро

بدل نبود مگر پاکیزه جان را

Туро чун ҷони ҳазорон гӯнаи маънист

ترا چون جان هزاران گونه معنیست

Марои ту ҷонӣу ҷонро бадал нест

مرا تو جانی و جان را بدل نیست

Агар бар ту бадал ҷӯям наёбам

اگر بر تو بدل جویم نیابم

Набошад ҳеҷ ма чун офтобам

نباشد هیچ مه چون آفتابم

Нишастам дар фироқат рӯй ва мӯем

نشستم در فراقت روی و مویم

Бидон то буии ту аз тан нишуем

بدان تا بوی تو از تن نشویم

Маро то меҳрат айдун ёд бошад

مرا تا مهرت ایدون یاد باشد

Касе дигари зи ман чун шод бошад

کسی دیگر ز من چون شاد باشد

Дили мискини ман гӯйӣ ки ҷонаст

دل مسکین من گویی که جانست

Ба ҷони андари з меҳрат корвонаст

به جان اندر ز مهرت کاروانست

Агар эшон напардозанд хон ро

اگر ایشان نپردازند خان را

Набошад ҷои дигари корвон ро

نباشد جای دیگر کاروان را

Танам чун мӯии гашт аз ранҷи бурдан

تنم چون موی گشت از رنج بردن

Дилам чун санги гашт аз сабр кардан

دلم چون سنگ گشت از صبر کردن

Ба санг андар накорам меҳри дигар

به سنگ اندر نکارم مهر دیگر

Ки гардад тухму ранҷам ҳар ду бе бар

که گردد تخم و رنجم هر دو بی بر

Нигоро гарчи аз пешами ту даврӣ

نگارا گرچه از پیشم تو دوری

Серумро чашму чашмамро ту нурӣ

سرم را چشم و چشمم را تو نوری

Ба нодонии мҷўӣ аз ман ҷудоӣ

به نادانی مجوی از من جدایی

Ки дар гетии ту худ бо ман сазое

که در گیتی تو خود با من سزایی

Манам озор ва ту наврӯзи хуррам

منم آذار و تو نوروز خرم

Ҳар ойӣна буд ин ҳар ду бо ҳам

هر آیینه بود این هر دو با هم

Тӯии кбги ҷафои ман кӯҳи андӯҳ

توی کبگ جفا من کوه اندوه

Буд ҳамвора ҷои кбг дар кӯҳ

بود همواره جای کبگ در کوه

Канорам ҳаст чун дарёии пари об

کنارم هست چون دریای پر آب

Даҳонат чун садафи пар дар хўшоб

دهانت چون صدف پر در خوشاب

Надонам чун шудӣ аз ман шикеб

ندانم چون شدی از من شکیبا

Ки ншкибди садафи ҳаргизи зи дарё

که نشکیبد صدف هرگز ز دریا

Ту сарви ҷӯйбории чашми ман ҷӯй

تو سرو جویباری چشم من جوی

Чмнгаҳ бар канори ҷӯии ман ҷӯй

چمنگه بر کنار جوی من جوی

Гули сурхии нигорои ман гули зард

گل سرخی نگارا من گل زرد

Ту аз шодии шкФтӣ ва ман аз дард

تو از شادی شکفتی و من از درد

Биор он сурхи гул бар зарди гул на

بیار آن سرخ گل بر زرد گل نه

Ки дар боғи ин ду гул бо икдгр ба

که در باغ این دو گل با یکدگر به

Нигоро бе ту қадре нест ҷон ро

نگارا بی تو قدری نیست جان را

Чун ҷонро нест чун бошад ҷаҳон ро

چون جان را نیست چون باشد جهان را

Танам бе хоби мондаи гоҳ ва бе гоҳ

تنم بی خواب مانده گاه و بی گاه

Дилам чун хуфта аз гетӣ на огоҳ

دلم چون خفته از گیتی نه آگاه

Маро гӯйанд рӯи ёр дигар гир

مرا گویند رو یار دگر گیر

Гар ӯ гирад ситораи ту қамари гир

گر او گیرد ستاره تو قمر گیر

Маро каз меҳрбонон нест рӯзӣ

مرا کز مهربانان نیست روزی

Чаро ҷӯям азишон длФрўзӣ

چرا جویم ازیشان دلفروزی

Ҳамин Меҳрӣ ки варзедами марои бас

همین مهری که ورزیدم مرا بس

Наварзам низ ҳаргизи меҳр бо кас

نورزم نیز هرگز مهر با کس

Чунон некӯ наомад рангам аз даст

چنان نیکو نیامد رنگم از دست

Ки поем низ бояд андарони баст

که پایم نیز باید اندران بست

Вафои киштам чаҳ суд оварад боРом

وفا کِشتم چه سود آورد بارم

Казин пас ранҷи байнам низ корам

کزین پس رنج بینم نیز کارم

Ниҳоли меҳри баси боди инки киштам

نهال مهر بس باد اینکه کِشتم

Чехияи безорӣ аз хубон навиштам

چَک بیزاری از خوبان نوشتم

Фрўкштм ба дил дар оташи оз

فروکُشتم به دل در آتش آز

Ниҳодами сар ба бахти хештани боз

نهادم سر به بخت خویشتن باز

Ман он мурғам ки зирак буд номам

من آن مرغم که زیرک بود نامم

Ба ҳар ду пои афтода ба домам

به هر دو پای افتاده به دامم

Чу бозаргон ба дарё дар нишастам

چو بازرگان به دریا در نشستم

зи дарёи гавҳари шҳўори ҷустам

ز دریا گوهر شهوار جستم

Дарозаст ар бигӯям сари гузаштам

درازست ار بگویم سر گذشتم

Ки чун буд ва чигуна ғарқаи гаштам

که چون بود و چگونه غرقه گشتم

Ба мавҷи андар кунунам бим ҷонаст

به موج اندر کنونم بیم جانست

Надидаи суд ва сармоя зиёнаст

ندیده سود و سرمایه زیانست

Ҳаме хонам худоемро ба зорӣ

همی خوانم خدایم را به زاری

Ҳаме ҷӯям зи дарёи растгорӣ

همی جویم ز دریا رستگاری

Агар руста шавам зини мавҷи мункир

اگر رسته شوم زین موج منکر

Азин пас наспурам дарёии дигар

ازین پس نسپرم دریای دیگر

Ман андари ҳиҷри ту савганд хӯрдам

من اندر هجر تو سوگند خوردم

Ки ҳаргизи гирди бад Меҳрон нигарадам

که هرگز گرد بد مهران نگردم

Ба ёрӣ дил набандам бар дигар кас

به یاری دل نبندم بر دگر کس

Худоӣ ҳар ду гетии ёри ман бас

خدای هر دو گیتی یار من بس