Чаҳ хуши рӯзӣ буд рӯзи ҷудоӣ

چه خوش روزی بود روز جدایی

Агар бо вай набошад бе вафое

اگر با وی نباشد بی وفایی

Агар чаҳ талх бошад фурқати ёр

اگر چه تلخ باشد فرقت یار

Дарави ширин буд умеди дидор

درو شیرین بود امید دیدار

Хушаст андӯҳ танҳоӣ кашӣдан

خوشست اندوه تنهایی کشیدن

Агар бошад умеди ёр дидан

اگر باشد امید یار دیدن

Висоли дӯстро оҳӯаст бисёр

وصال دوست را آهوست بسیار

Итобу хашму нозу ҷангу озор

عتاب و خشم و ناز و جنگ و آزار

Бтар оҳӯ ба ишқи андар , малоласт

بتر آهو به عشق اندر، ملالست

Яке мива ки шох ӯ висолат

یکی میوه که شاخ او وصالت

Фироқи дӯсти сар то сар умедаст

فراق دوست سر تا سر امیدست

зи рӯзи хуррамии дилро навидаст

ز روز خرمی دل را نویدست

Дилами ҳргаҳ ки бе сабрии сголд

دلم هرگه که بی صبری سگالد

зи танҳоӣ ва беёрӣ бинолад

ز تنهایی و بی یاری بنالد

Ҳаме гӯям дилогар ранҷи ёбӣ

همی گویم دلا گر رنج یابی

Раво бошад ки рӯзии ганҷи ёбӣ

روا باشد که روزی گنج یابی

Чу димоаҳи фироқи мо сроид

چو دیماه فراق ما سرآید

Баҳори васлату шодии даройад

بهار وصلت و شادی درآید

Чаҳ бошадгар хурии як соли тимор

چه باشد گر خوری یک سال تیمار

Чу бинии дӯстро як лаҳзаи дидор

چو بینی دوست را یک لحظه دیدار

Агар як рӯз бо дилбари хурии нӯш

اگر یک روز با دلبر خوری نوش

Кунӣ андӯҳи сад солаи фаромӯш

کنی اندوه صد ساله فراموش

Не эй дили ту кам аз боғбонӣ

نیی ای دل تو کم از باغبانی

На меҳр ту камаст аз гулистонӣ

نه مهر تو کمست از گلستانی

Ниинии боғбон чун гули бикорад

نیینی باغبان چون گل بکارد

Чаҳ моя ғам хӯрд то гули برارد

چه مایه غم خورد تا گل برآرد

Ба рӯзу шаб буд бесабр ва бе хоб

به روز و شب بود بی صبر و بی خواب

Гуҳии пироид ӯро гуҳ диҳад об

گهی پیراید او را گه دهد آب

Гуҳӣ аз баҳр ӯ хобаши рамида

گهی از بهر او خوابش رمیده

Гуҳии хораш ба дасти андари халида

گهی خارش به دست اندر خلیده

Ба умеди он ҳама тимор бинад

به امید آن همه تیمار بیند

Ки то рӯзӣ бирав гул бор бинад

که تا روزی برو گل بار بیند

Набинӣ онкӣ дорад булбулӣ ро

نبینی آنکه دارد بلبلی را

Ки аз бонгаши тараби хезади дилӣ ро

که از بانگش طرب خیزد دلی را

Диҳад ӯро шабу рӯзи обу дона

دهد او را شب و روز آب و دانه

Кунад аз авду оҷаши сози хона

کند از عود و عاجش ساز خانه

Бадв бошад ҳамеша хурраму гш

بدو باشد همیشه خرم و گش

Бидон умеди ков бонгӣ кунад хуш

بدان امید کاو بانگی کند خوش

Набинӣ онкӣ дар дарё нишинад

نبینی آنکه در دریا نشیند

Чаҳ моя зу наҳиф ва ранҷ бинад

چه مایه زو نهیب و رنج بیند

Ҳамеша бехур ва бехоб бошад

همیشه بی خور و بی خواب باشد

Миёни мавҷу бод ва об бошад

میان موج و باد و آب باشد

На бо ин эминӣ бинад на бо он

نه با این ایمنی بیند نه با آن

Гуҳӣ аз хостаи тарсади гуҳ аз ҷон

گهی از خواسته ترسد گه از جان

Ба умеди он ҳама дарё гузорад

به امید آن همه دریا گذارد

Ки то судӣ биёбад зончаҳ дорад

که تا سودی بیابد زانچه دارد

Набинӣ онкӣ ҷавҳар ҷӯяд аз кон

نبینی آنکه جوهر جوید از کان

Ба кон дар , озмоиди ранҷи чандон

به کان در، آزماید رنج چندان

На шаби хспд на рӯз ором гирад

نه شب خسپد نه روز آرام گیرد

На рӯзии ранҷ ӯ анҷом гирад

نه روزی رنج او انجام گیرد

Ҳамеша сангу оҳан бор дорад

همیشه سنگ و آهن بار دارد

Ҳамеша кӯҳ кандан кор дорад

همیشه کوه کندن کار دارد

Ба умеди он ҳама озор ёбад

به امید آن همه آزار یابد

Ки шояд гавҳарӣ шҳўор ёбад

که شاید گوهری شهوار یابد

Агар кори ҷаҳони умед ва озаст

اگر کار جهان امید و آزست

Ҳамаи касро бад-ӣн ҳар ду ниёзаст

همه کس را بدین هر دو نیازست

Ҳамеша то барояд моҳу хуршед

همیشه تا برآید ماه و خورشید

Маро бошад ба меҳрати озу умед

مرا باشد به مهرت آز و امید

Маро дар дили дарахти меҳрбонӣ

مرا در دل درخت مهربانی

Ба чаҳ монад ба сарви бӯстонӣ

به چه ماند به سرو بوستانی

На шохаш хушк гардад гоҳи гармо

نه شاخش خشک گردد گاه گرما

На баргаш зард гардад гоҳи сармо

نه برگش زرد گردد گاه سرما

Ҳамеша сабзу нағзу обдорст

همیشه سبز و نغز و آبدارست

Ту пиндорӣ ки ҳар рӯзаш баҳораст

تو پنداری که هر روزش بهارست

Туро дар дили дарахти меҳрбонӣ

ترا در دل درخت مهربانی

Ба чаҳ монад бар ашҷор хазоне

به چه ماند بر اشجار خزانی

Бараҳна гашта ва бе бори монда

برهنه گشته و بی بار مانده

Гул ва баргаш бирафта хори монда

گل و برگش برفته خار مانده

Ҳаме дорам умеди рӯзгорӣ

همی دارم امید روزگاری

Ки боз ояд зи меҳраши навбаҳорӣ

که باز آید ز مهرش نوبهاری

Вафо бошад хуҷастаи баргу бориш

وفا باشد خجسته برگ و بارش

Гули сад барг бошад хушки хораш

گل صد برگ باشد خشک خارش

Се чандон каз манаст умедворӣ

سه چندان کز منست امیدواری

зи ту байнами ҳамеи нўмидўорӣ

ز تو بینم همی نومیدواری

Манам чун шохи ташна дар баҳорон

منم چون شاخ تشنه در بهاران

Тӯй ҳамчун ҳаво бо абри борон

توی همچون هوا با ابر باران

Манам дарвеш бо ранҷу балои ҷуфт

منم درویش با رنج و بلا جفت

Тӯии қорун бебахшоишу зафт

توی قارون بی بخشایش و زفت

Ҳаме гарем ба дарду зин бтар нест

همی گریم به درد و زین بتر نیست

Ки ҷузи гиряи марои кор дигар нест

که جز گریه مرا کار دگر نیست

Чаҳ бечора буд он сўкўорӣ

چه بیچاره بود آن سوکواری

Ки ҷуз гиря надорад ҳеҷ корӣ

که جز گریه ندارد هیچ کاری

Чу беморам ки дар зорӣу сустӣ

چو بیمارم که در زاری و سستی

Набарди ҷонаши умед аз дурустӣ

نبرّد جانش امید از درستی

Чунон марди ғарибам дар ҷаҳони хор

چنان مرد غریبم در جهان خوار

Ба ёди зодбуми хеши бемор

به یاد زادبوم خویش بیمار

Нишаста чун ғарибон бар сари роҳ

نشسته چون غریبان بر سر راه

Ҳамеи пурсами зи ҳолати гоҳ ва бе гоҳ

همی پرسم ز حالت گاه و بی گاه

Маро гӯйанд зу умед бурдор

مرا گویند زو امید بَردار

Ки навмидии умедати новирди бор

که نومیدی امیدت ناورد بار

Ҳаме гӯям ба посух то ба ҷовид

همی گویم به پاسخ تا به جاوید

Ба умедам ба умедам ба умед

به امیدم به امیدم به امید

Набарам аз ту умед эй нигорин

نبرّم از تو امید ای نگارین

Ки то аз ман набарди ҷони ширин

که تا از من نبرّد جان شیرین

Маро то ишқи сабр аз дили брондаҳи сет

مرا تا عشق صبر از دل برانده‌ست

Бад-ӣни умеди ҷон ман бимонада сет

بدین امید جان من بمانده‌ست

Насузад ҷони ман якбора дар тоб

نسوزد جان من یکباره در تاب

Ки умедат занад гуҳ гуҳ бирав об

که امیدت زند گه‌گه برو آب

Гар умедам намонад вои ҷонам

گر امیدم نماند وای جانم

Ки бе умеди як соъати нмонм

که بی امید یک ساعت نمانم