Нгоринои зи пеш ман бирафтӣ

نگارینا ز پیش من برفتی

Чаҳ гуфтӣ ё чаҳ фармое нагуфтӣ

چه گفتی یا چه فرمایی نگفتی

Дилами барадӣ ва худ бораи брондӣ

دلم بردی و خود باره براندی

Маро дар шаҳр бегона бимонадӣ

مرا در شهر بیگانه بماندی

Накардӣ ҳеҷ раҳмат бар ғарибон

نکردی هیچ رحمت بر غریبان

Чу беморон бимонада бе табибон

چو بیماران بمانده بی طبیبان

Кунун донам ки худ ёдам наёрӣ

کنون دانم که خود یادم نیاری

Ки ҳам бади меҳр ва ҳам бад зинҳорӣ

که هم بد مهر و هم بد زینهاری

Нбхшоиӣ ва аз яздон натарсӣ

نبخشایی و از یزدان نترسی

зи ҳоли хастагон худ напурсӣ

ز حال خستگان خود نپرسی

Нагӯйӣ ҳоли он бечора чунаст

نگویی حال آن بیچاره چونست

Ки бе ман дар миён мавҷ хӯнаст

که بی من در میان موج خونست

Чунин бояд вафоу меҳрбонӣ

چنین باید وفا و مهربانی

Ки ман бе ту бимирам ту ндонӣ

که من بی تو بمیرم تو ندانی

Ба ту нолам бигӯ ё аз ту нолам

به تو نالم بگو یا از تو نالم

Ки ман бе ту ба зорӣ бар чаҳ ҳолам

که من بی تو به زاری بر چه حالم

Падед омад марои дардии зи ҳиҷрон

پدید آمد مرا دردی ز هجران

Ки набӯд ғайри мурдани ҳеҷ дармон

که نبود غیر مردن هیچ درمان

Ба гетии ошиқӣ беғам набошад

به گیتی عاشقی بی غم نباشد

Хушӣу ошиқӣ бо ҳам набошад

خوشی و عاشقی با هم نباشد

Ҳаме сахт оядат каз ту бинолам

همی سخت آیدت کز تو بنالم

Бинолам то шӯии огаҳи зи ҳолам

بنالم تا شوی آگه ز حالم

Туро чун дил диҳад ёро нагӯйӣ

ترا چون دل دهد یارا نگویی

Ки чун душмани ҷафои дӯсти ҷӯӣ

که چون دشمن جفای دوست جویی

На бас буд онкӣ аз пешам бирафтӣ

نه بس بود آنکه از پیشم برفتی

Ки рафтӣ низ ёр нав гирифтӣ

که رفتی نیز یار نو گرفتی

Марои ин огаҳӣ бишунид боист

مرا این آگهی بشنید بایست

зи ту ин бевафое дид боист

ز تو این بی وفایی دید بایست

Манам ин каз ту дидаи ситами чунин кор

منم این کز تو دیده‌ستم چنین کار

Тӯй бе ман нишаста бо дигар ёр

توی بی من نشسته با دگر یار

Манам пеши ту чунин хор гашта

منم پیش تو چونین خوار گشته

Тӯй аз ман чунин безор гашта

توی از من چنین بیزار گشته

На ту онӣ ки бар ман фитна будӣ

نه تو آنی که بر من فتنه بودی

Ба дидорам ҳамеша ташна будӣ

به دیدارم همیشه تشنه بودی

На ман онам ки хуршед ту будам

نه من آنم که خورشید تو بودم

Ба гетии кому умед ту будам

به گیتی کام و امید تو بودم

На ту онӣ ки бе ман мурда будӣ

نه تو آنی که بی من مرده بودی

Чу барги даии маии пажмурда будӣ

چو برگ دی مهی پژمرده بودی

На ман онам ки ҷонати боздодм

نه من آنم که جانت بازدادم

Туро бо бахти фаррух соз додам

ترا با بخت فرخ ساز دادم

На ту онӣ ки ҷуз ёдам накардӣ

نه تو آنی که جز یادم نکردی

Ҳаме аз хок поем серума кардӣ

همی از خاک پایم سرمه کردی

На ман онам ки будам ҷуфти ҷонат

نه من آنم که بودم جفت جانت

Куҷо бе ман набад хуши ин ҷаҳонат

کجا بی من نبد خوش این جهانت

Чаро акнӯн ман онам ту на онӣ

چرا اکنون من آنم تو نه آنی

з ту кинаст ва аз ман меҳрбонӣ

ز تو کینست و از من مهربانی

Чаро бо ман ба дили бдсози гаштӣ

چرا با من به دل بدساز گشتی

Чаҳ бад кардам аз ман бозгаштӣ

چه بد کردم از من بازگشتی

Магар осон буридӣ роҳи душвор

مگر آسان بریدی راه دشوار

Куҷо аз меҳри ман будӣ сбкбор

کجا از مهر من بودی سبکبار

Ту дар дарёии ҳиҷрами ғарқа будӣ

تو در دریای هجرم غرقه بودی

зи мавҷи ғами басӣ ранҷ озмудӣ

ز موج غم بسی رنج آزمودی

Дилат бо ёри дигар зон бпиўст

دلت با یار دیگر زان بپیوست

Куҷои ғарқа ба ҳар чизе занад даст

کجا غرقه به هر چیزی زند دست

Чаҳ бошадгар ту ёр нав гирифтӣ

چه باشد گر تو یار نو گرفتی

Набояд аз ту моро ин шкФтӣ

نباید از تو ما را این شکفتی

Басои кас ков хӯрд сирка ба хон бар

بسا کس کاو خورد سرکه به خوان بر

Ниҳодаи пеш ӯ ҳалвои шукр

نهاده پیش او حلوای شکر

Висоли ман турои хуш буд чун май

وصال من ترا خوش بود چون مِیْ

Фироқам чун хуморӣ буд дар пай

فراقم چون خماری بود در پِیْ

Ту махмурӣ ва аз месар битобӣ

تو مخموری و از می سر بتابی

Ҳар он гоҳе ки буи ме биёбӣ

هر آن گاهی که بوی می بیابی

Агар ту гаштае аз май бад-ӣни сон

اگر تو گشته‌ای از می بدین سان

Туро ҷуз менабошад ҳеҷ дармон

ترا جز می نباشد هیچ درمان

Чу ҷон бошад гузидаи ёри пешин

چو جان باشد گزیده یار پیشین

Ту бар ёри гузидаи ҳеҷ мгзин

تو بر یار گزیده هیچ مگزین

Вагар нав кардае навро нигаҳи дор

و گر نو کرده‌ای نو را نگه دار

Куҳанро низ беҳуда маёзор

کهن را نیز بیهوده میازار

Буд меҳри дили мардум чу гавҳар

بود مهر دل مردم چو گوهر

Азуи пари моя тар бошад куҳан тар

ازو پر مایه‌تر باشد کهن‌تر

Бигардонад гуҳар чун нав буд ранг

بگرداند گهر چون نو بود رنگ

Чаҳ он гавҳар ки бдрнгст ва чаҳ санг

چه آن گوهر که بدرنگست و چه سنگ

Бигардади меҳри нав бо дилбари нав

بگردد مهر نو با دلبر نو

Чунон чун ранги нав дар ҷавҳари нав

چنان چون رنگ نو در جوهر نو

Ҳазор ахтар набошад чун яке хур

هزار اختر نباشد چون یکی خور

На ҳафт андом бошад чун яке сар

نه هفت اندام باشد چون یکی سر

Ҳазор ором чун ороми пешин

هزار آرام چون آرام پیشین

Ҳазорон ёр чун ёри нахустин

هزاران یار چون یار نخستین

На ман ёбам чу ту ёри дили озор

نه من یابم چو تو یار دل آزار

На ту ёе чу ман ёри вафодор

نه تو یایی چو من یار وفادار

На ман битавонам аз ту дил баридан

نه من بتوانم از تو دل بریدن

На ту битавонӣ аз ман саркашидан

نه تو بتوانی از من سرکشیدن

Ба меҳри андари ту моҳии миннати хуршед

به مهر اندر تو ماهی منت خورشید

Ту бо ман бошӣ ва ман бо ту ҷовид

تو با من باشی و من با تو جاوید

Туро бошад ҳам аз ман равшаноӣ

ترا باشد هم از من روشنایی

Басии гардӣ ва пас ҳам бо ман ое

بسی گردی و پس هم با من آیی

Бидон мангар ки аз ман даври гаштӣ

بدان منگر که از من دور گشتی

Чунин тобандау пари нури гаштӣ

چنین تابنده و پر نور گشتی

Кунун эй сангдил бар хезу бози ой

کنون ای سنگدل بر خیز و باز آی

Мароу хештанро ранҷи мФзоӣ

مرا و خویشتن را رنج مفزای

Ки ман бо ту чунон бошам аз ин пай

که من با تو چنان باشم از این پی

Чу дониш бо равону шер бо май

چو دانش با روان و شیر با می

Фироқати қуфл сахт омад равон ро

فراقت قفل سخت آمد روان را

Биҷузи васл ту накушояд мари он ро

بجز وصل تو نگشاید مر آن را

Махӯр зини рӯзгори рафтаи тшўир

مخور زین روزگار رفته تشویر

Вафоу меҳрбониро зи сари гир

وفا و مهربانی را ز سر گیر

Чаҳ бошад гар шудӣ дар меҳри бади рой

چه باشد گر شدی در مهر بد رای

Ниҳол дӯстӣ бибаредӣ аз ҷой

نهال دوستی ببریدی از جای

Чу бибаредӣ дигар бораи Фрўкор

چو ببریدی دگر باره فروکار

Ки пайваста накӯтар оварад бор

که پیوسته نکوتر آورد بار