Ало эй абри гриндаҳ ба наврӯз

الا ای ابر گرینده به نوروز

Биёи гиряи зи чашми ман биомуз

بیا گریه ز چشم من بیاموز

Агар чун ашки ман бошиддати борон

اگر چون اشک من باشدت باران

Ҷаҳон гардад ба як боранти вайрон

جهان گردد به یک بارانت ویران

Ҳамеи боРоми чунин ва шарм дорам

همی بارم چنین و شرم دارم

Ҳаме хоҳам ки сад чандини баборам

همی خواهم که صد چندین ببارم

Бад-ӣни ғам дар хӯрд чандини вазин беш

بدین غم در خورد چندین وزین بیش

Ва лекин муфлисӣ ояд марои пеш

و لیکن مفلسی آید مرا پیش

Гуҳии хуноб ва гоҳе хӯни бгрим

گهی خوناب و گاهی خون بگریم

Чу зини ҳардуи бимонам чун бгрим

چو زین هردو بمانم چون بگریم

Ҳар он рӯзӣ ки зин ҳар ду бимонам

هر آن روزی که زین هر دو بمانم

Ба ҷои хӯни баборами дидагонам

به جای خون ببارم دیدگانم

Марои чашм аз пай диданат бояд

مرا چشم از پی دیدنت باید

Вагар дида набошад бе ту , шояд

وگر دیده نباشد بی تو، شاید

Бгрим то кунам ҳомӯн чу дарё

بگریم تا کنم هامون چو دریا

Манолам то кунам чун серумаи хоро

منالم تا کنم چون سرمه خارا

ЪФооллаҳи зини ду чашми сайли боРом

عفااللّه زین دو چشم سیل بارم

Ки дар рӯзӣ чунин ҳастанд ёрам

که در روزی چنین هستند یارم

На чун сабранд осӣ гашта бар ман

نه چون صبرند عاصی گشته بر من

Ва ё чун дил шудаи бадхоҳи душман

و یا چون دل شده بدخواه دشمن

Ба чунин рӯз ҷӯяд ҳар касе ёр

به چونین روز جوید هر کسی یار

Марои ёрони зи ман гаштанди безор

مرا یاران ز من گشتند بیزار

Агар сабраст , бо ман нест ҳам пушт

اگر صبرست، با من نیست هم‌پشت

Ва гар бахтаст худ бахтами марои кишт

و گر بختست خود بختم مرا کشت

Марои дил дар балои мондаи сети ноком

مرا دل در بلا مانده‌ست ناکام

Кунун сабрам ба дил карда сети пайғом

کنون صبرم به دل کرده‌ست پیغام

Ки ман сабрами яке шохи биҳиштӣ

که من صبرم یکی شاخ بهشتی

Марои барадӣ ва дар дӯзах бикуштӣ

مرا بردی و در دوزخ بکشتی

Дило ту дӯзахии пари оташу дӯд

دلا تو دوزخی پر آتش و دود

Азирои ман з ту бигурехтам зуд

ازیرا من ز تو بگریختم زود

Дило то ҷони ту бар ту ваболаст

دلا تا جان تو بر تو وبالست

Маро аз сабр нолидан маҳоласт

مرا از صبر نالیدن محالست

Ба ҳар дардӣ ки бошад сабр некӯаст

به هر دردی که باشد صبر نیکوست

Ба чунин ҳоли сабр аз ошиқ оҳӯаст

به چونین حال صبر از عاشق آهوست

Нахоҳам рӯй сабрамро ки байнам

نخواهم روی صبرم را که بینم

Бҳл то ҳам ба бесабрӣ нишинам

بهل تا هم به بی صبری نشینم

Ту аз ман рафтае ёри длором

تو از من رفته‌ای یار دلارام

Маро дархур набошад сабру ором

مرا درخور نباشد صبر و آرام

Агар хурсанд гирдам дар ҷудоӣ

اگر خرسند گردم در جدایی

з ман бошад нишон бе вафое

ز من باشد نشان بی وفایی

Ман андари кор ту кардам дилу ҷон

من اندر کار تو کردم دل و جان

Ту доне ҳар чаҳ хоҳӣ кун бадишон

تو دانی هر چه خواهی کن بدیشان

Ҳар он ошиқ ки кори меҳри варзад

هر آن عاشق که کار مهر ورزد

Ду сад ҷони пеши вай ноне наярзад

دو صد جان پیش وی نانی نیرزد

Чунин бояд ки бошад мҳркорӣ

چنین باید که باشد مهرکاری

Чунин бояд ки бошад дӯстдорӣ

چنین باید که باشد دوستداری

Агар дарди ман аз ҷавр ту ояд

اگر درد من از جور تو آید

Ҳаме то ин фазояд он фазояд

همی تا این فزاید آن فزاید

Ба некии ёди боди он рӯзгорӣ

به نیکی یاد باد آن روزگاری

Ки буд андари канорам чун ту ёрӣ

که بود اندر کنارم چون تو یاری

Қазо дар хоб буду бахти бедор

قضا در خواب بود و بخت بیدار

Бади андеши андаку умед бисёр

بد اندیش اندک و امید بسیار

Ҷаҳони ин кор дорад ҷовидона

جهان این کار دارد جاویدانه

Хушии барад ба шамшери замона

خوشی برّد به شمشیر زمانه

Туро аз чашми ман ногуҳ бибаред

ترا از چشم من ناگه ببرید

Ду чашмами зин баридан хӯн баборед

دو چشمم زین بریدن خون ببارید

Азирои хӯни ҳамеи боРоми зи дида

ازیرا خون همی بارم ز دیده

Ки хӯн ояд зи андоми бурӣда

که خون آید ز اندام بریده

Маро бе рӯй ту нола надимаст

مرا بی روی تو ناله ندیمست

Дареғи ҳиҷр дар ҷонам муқӣмаст

دریغ هجر در جانم مقیمست

зи дарди ман ҳамаи ҳамсоягонам

ز درد من همه همسایگانم

Фиғон бардоштанд аз баси фиғонам

فغان برداشتند از بس فغانم

Ҳаме гӯйанд азин нола биёсоӣ

همی گویند ازین ناله بیاسای

Дили мо сӯхтӣ бар мо бибахшоӣ

دل ما سوختی بر ما ببخشای

Ба гетии ошиқон бисёр дидем

به گیتی عاشقان بسیار دیدیم

На чун ту мустамандии зори дидем

نه چون تو مستمندی زار دیدیم

Марои бгзошти он бут рӯй ҷонон

مرا بگذاشت آن بت روی جانان

Чу оташро ба дашти андари шубонон

چو آتش را به دشت اندر شبانان

Маро танҳо бимонад ӣнҷо ба хорӣ

مرا تنها بماند اینجا به خواری

Чу хони роҳи марди раҳгузорӣ

چو خان راه مرد رهگذاری

На бас буд онкӣ аз пешам сафар кард

نه بس بود آنکه از پیشم سفر کرد

Ки рафт андари сафари ёр дигар кард

که رفت اندر سفر یار دگر کرد

Агар нолами ҳаме бар дод нолам

اگر نالم همی بر داد نالم

Ки инаст аз ҷафои дӯсти ҳолам

که اینست از جفای دوست حالم

Дилам гуяд маро аз бас ки нолӣ

دلم گوید مرا از بس که نالی

Ба нола бар , нолонро ҳамило

به ناله بر، نالان را همالی

Ба тахти Комронӣ бар нишаста

به تخت کامرانی بر نشسته

Чу нахчирам ба чанги шери хаста

چو نخچیرم به چنگ شیر خسته

Агар зин омад эй ошиқи турои дард

اگر زین آمد ای عاشق ترا درد

Ки ёрат дар сафари ёр дигар кард

که یارت در سفر یار دگر کرد

Ндонӣ ту ки ёрат ҳаст хуршед

ندانی تو که یارت هست خورشید

Ҳама касеро ба хуршедаст умед

همه کسی را به خورشیدست امید

Гуҳӣ наздик бошад гуҳи зи ту давр

گهی نزدیک باشد گه ز تو دور

Туро ва дигаронро зу расад нур

ترا و دیگران را زو رسد نور

Нигорои ман зи дилтангии чунонам

نگارا من ز دلتنگی چنانم

Ки худ бо ту чаҳ мегӯям надонам

که خود با تو چه می‌گویم ندانم

Ба сони модарам гум карда фарзанд

به سان مادرم گم کرده فرزند

зи ғам бар дили ду сад кӯҳи дамованд

ز غم بر دل دو صد کوه دماوند

Чу девона ба кӯҳу дашти пӯён

چو دیوانه به کوه و دشت پویان

з ҳар сӯ дар ҷаҳони фарзанди ҷӯён

ز هر سو در جهان فرزند جویان

Надорам огаҳӣ аз дарду озор

ندارم آگهی از درد و آزار

Агар ногуҳи маро бар дили хулди хор

اگر ناگه مرا بر دل خلد خار

Аҷаб дорам ки бар ман чун писандӣ

عجب دارم که بر من چون پسندی

Чунин зорӣ ва чунин мустамандӣ

چنین زاری و چونین مستمندی

Ба чандин каз тўдидми ранҷу озор

به چندین کز تودیدم رنج و آزار

Дилами надиҳад ки нолами пеши додар

دلم ندهد که نالم پیش دادار

Битарсам аз қазои осмонӣ

بترسم از قضای آسمانی

Ниёам кард бар ту дили гаронӣ

نیام کرد بر تو دل‌گرانی

зи баси хорӣ ки ҳиҷри орад ба рӯем

ز بس خواری که هجر آرد به رویم

зи дилтангии ҳамин моя бигӯям

ز دلتنگی همین مایه بگویم

Туро бе ман мабодои шодмонӣ

ترا بی من مبادا شادمانی

Маро бе ту мабодои зиндагонӣ

مرا بی تو مبادا زندگانی