Дилӣ дорам ба доғи дӯсти бирён

دلی دارم به داغ دوست بریان

Гўо бар ҳоли ман ду чашми гирён

گوا بر حال من دو چشم گریان

Танӣ дорам ба сони мӯии борӣк

تنی دارم به سان موی باریک

Ҷаҳон бар чашми ман чун мӯии торик

جهان بر چشم من چون موی تاریک

Чу рӯзами пок чун шаб тира гаванаст

چو روزم پاک چون شب تیره گونست

Шабам аз тирагӣ бингар ки чунаст

شبم از تیرگی بنگر که چونست

Ба гетии чашмам онгаҳ рӯз бинад

به گیتی چشمم آنگه روز بیند

Ки он рухсори ҷон афрӯз бинад

که آن رخسار جان افروز بیند

Ҳаме то ту шудаи сетии корвонӣ

همی تا تو شده‌ستی کاروانی

з ҳар корӣ гузидам дидбонӣ

ز هر کاری گزیدم دیدبانی

Ба роҳӣ бар ҳамеша дидбонам

به راهی بر همیشه دیدبانم

Ту гӯйии божи хоҳи корвонам

تو گویی باژ خواه کاروانم

Ба ман бар , нагзарад як корвонӣ

به من بر، نگذرد یک کاروانی

Ки на пурсами ҳаме аз ту нишоне

که نه پرسم همی از تو نشانی

Ҳаме гӯям ки дид он бевафо ро

همی گویم که دید آن بی وفا را

Ки нашносад ба гетии ҷузи ҷафо ро

که نشناسد به گیتی جز جفا را

Ки дид он моҳрӯии лашкарӣ ро

که دید آن ماهروی لشکری را

Ки яздони офаридаши дилбарӣ ро

که یزدان آفریدش دلبری را

Ки дид он дилрабои длстон ро

که دید آن دلربای دلستان را

Ки ҷуз фитна наомад зу ҷаҳон ро

که جز فتنه نیامد زو جهان را

Хабар доред кон длбд чунаст

خبر دارید کان دلبد چونست

Камаст имрӯзи меҳраш ё фузунаст

کمست امروز مهرش یا فزونست

Хабар доред ков дар дил чаҳ дорад

خبر دارید کاو در دل چه دارد

Ба ман бар , раҳмати орад ё наёрад

به من بر، رحمت آرد یا نیارد

Дигар бо ман хӯрд з наҳор ё на

دگر با من خورد ز نهار یا نه

Маро бо ӯ буд дидор ё на

مرا با او بود دیدار یا نه

зи неку бад чаҳ хоҳад кард бо ман

ز نیک و بد چه خواهد کرد با من

Чаҳ гуяд мари маро бо дӯсту душман

چه گوید مر مرا با دوست و دشمن

зи ман хушнӯд бошад ё длозор

ز من خشنود باشد یا دلازار

Ҷафо ҷӯйаст бо ман ё вафодор

جفا جویست با من یا وفادار

зи ман ёд оварад гуяд ки чун бод

ز من یاد آورد گوید که چون باد

Касе кони сол ва ма дорад марои ёд

کسی کان سال و مه دارد مرا یاد

зи каси пурсад ки бе ӯ чист ҳолам

ز کس پرسد که بی او چیست حالم

Ба дил дар , дорад умеди висолам

به دل در، دارد امید وصالم

Гар аз ҳолам напурсад он дили афрӯз

گر از حالم نپرسد آن دل افروز

Ман аз ҳолаши ҳамеи пурсами шабу рӯз

من از حالش همی پرسم شب و روز

Ҳамонаст ӯ ки ман дидам ҳамонаст

همانست او که من دیدم همانست

Ҳамон сангини дилу номҳрбонст

همان سنگین دل و نامهربانست

Ҳамон глбўӣ ва гулчеҳра нигораст

همان گلبوی و گلچهره نگارست

Ҳамон хўнриз ва хунхора савораст

همان خونریز و خونخواره سوارست

Агрчнд ӯ маро ношод хоҳад

اگرچند او مرا ناشاد خواهد

Ба ҷони ман ҳама бедод хоҳад

به جان من همه بیداد خواهد

Ман ӯро шод хоҳам ҷовдона

من او را شاد خواهم جاودانه

Шудаи эмини зи бедоди замона

شده ایمن ز بیداد زمانه

Чаҳ он каз дилбарами огоҳии орад

چه آن کز دلبرم آگاهی آرد

Чаҳ он кам муждагони шоҳии орад

چه آن کم مژدگان شاهی آرد

Ман он касро чу чашм хеш дорам

من آن کس را چو چشم خویش دارم

Ки чашмаш дида бошад рӯй ёрам

که چشمش دیده باشد روی یارم

Чу гуяд шодмон дидам фалон ро

چو گوید شادمان دیدم فلان را

Ман аз шодии бадви бахшами равон ро

من از شادی بدو بخشم روان را

Ғами ҳиҷрон ба рӯй ӯ гусорам

غم هجران به روی او گسارم

зи баҳри дӯст ӯро дӯст дорам

ز بهر دوست او را دوست دارم

Ҳар он бодӣ каз он кишвар барояд

هر آن بادی کز آن کشور برآید

Маро аз ҷони шарин хуштар ояд

مرا از جان شرین خوشتر آید

Бидонам ман чу бошад боди хуши буи

بدانم من چو باشد باد خوش بوی

Ки шоду тндрстсти он парӣ рӯй

که شاد و تندرستست آن پری روی

Маро аз зулфаши оради буии сунбул

مرا از زلفش آرد بوی سنبل

Чу зон рухсору лаби буи майу гул

چو زان رخسار و لب بوی می و گل

Бар орми сарди бодии зини дили риш

بر آرم سرد بادی زین دل ریش

Намоями бодро рози дили хеш

نمایم باد را راز دل خویش

Ало эй хуши насими навбаҳорӣ

الا ای خوش نسیم نوبهاری

Ту буии зулфи он бут рӯй дорӣ

تو بوی زلف آن بت روی داری

Бигӯ чун дидӣ он сарви сеӣ ро

بگو چون دیدی آن سرو سهی را

Ки дорад дар балои ҷони раҳе ро

که دارد در بلای جان رهی را

Ба буи зулф ӯем шод кардӣ

به بوی زلف اویم شاد کردی

Ва лекин бар дилам бедод кардӣ

و لیکن بر دلم بیداد کردی

Ҳаме гуяд дили мискини ман вой

همی گوید دل مسکین من وای

Ки буии зулф ӯ барадӣ дигар ҷой

که بوی زلف او بردی دگر جای

Хабар дорад ки чунам дар ҷудоӣ

خبر دارد که چونم در جدایی

Ҷудо аз хӯрду хобу ошноӣ

جدا از خورد و خواب و آشنایی

Танами зини оҳи сарду чашми гирён

تنم زین آه سرد و چشم گریان

Бимонада дар миёни боду борон

بمانده در میان باد و باران

Чу ман ҳаст оннигор мҳрпрўр

چو من هست آن نگار مهرپرور

Ва ё дил бар гирифт аз меҳр яксар

و یا دل بر گرفت از مهر یکسر

Чу номам башнавад шодӣ фазояд

چو نامم بشنود شادی فزاید

Ва ё аз бевФобӣ хашмаш ояд

و یا از بی وفابی خشمش آید

Бабри бодои паём ман бидон моҳ

ببر بادا پیام من بدان ماه

Ки бибаредаш қазо аз ман ба ногоҳ

که ببریدش قضا از من به ناگاه

Бигӯ эй рафтаи меҳри ман зи ёдат

بگو ای رفته مهر من ز یادت

Миёни меҳрбонони шарми бодат

میان مهربانان شرم بادت

Чунин бошад вафоу меҳрбонӣ

چنین باشد وفا و مهربانی

Ки ман бе ту бимирами ту Бамоне

که من بی تو بمیرم تو بمانی

Ҷавонмардии ҳамеи варзӣ ба гиҳон

جوانمردی همی ورزی به گیهان

Ҷавонмардон чунин доранд паймон

جوانمردان چنین دارند پیمان

Ҳазорон дил бидидам аз ҷафои риш

هزاران دل بدیدم از جفا ریش

Надидам ҳеҷ дил ҳамчун дили хеш

ندیدم هیچ دل همچون دل خویش

Ҷафо бошад ба ишқи андари бтар зин

جفا باشد به عشق اندر بتر زین

Ки подошни диҳии меҳри марои кин

که پاداشن دهی مهر مرا کین

На пурсӣ аз касе ному нишонам

نه پرسی از کسی نام و نشانم

На бахшойии барин хастаи равонам

نه بخشایی برین خسته روانم

На баргирӣ зи ман дарди ҷудоӣ

نه برگیری ز من درد جدایی

На ҳоли хеш дар номаи намое

نه حال خویش در نامه نمایی

Надонам то турои дил бар чаҳ сонаст

ندانم تا ترا دل بر چه سانست

Марои борӣ ба коми дшмнонст

مرا باری به کام دشمنانست

Чунон гӯшам ба дар чашмам ба роҳаст

چنان گوشم به در چشمم به راهست

Ки гӯйӣ хонаам зиндон ва чоҳаст

که گویی خانه‌ام زندان و چاهست

Агар мурғӣ биппарад эй длороӣ

اگر مرغی بپرد ای دلارای

Дили мискини ман брпрд аз ҷой

دل مسکین من برپرد از جای

Дили ман зон рухи товуси пайкар

دل من زان رخ طاووس پیکر

Кбўтрўор шуд ҳамчун кабӯтар

کبوتروار شد همچون کبوتر