Нависанда чу аз нома бипардохт

نویسنده چو از نامه بپرداخت

Ба ҷой оварад ҳар чорӣ ки бишнохт

به جای آورد هر چاری که بشناخت

Чу мишкӣн кард мишкӣни нӯки хома

چو مشکین کرد مشکین نوک خامه

Ба нӯки хома мишкӣн кард нома

به نوک خامه مشکین کرد نامه

Гирифт он номаро висаи зи мишкӣн

گرفت آن نامه را ویسه ز مشکین

Бимолидаш бидон ду зулфи мишкӣн

بمالیدش بدان دو زلف مشکین

Ба як фарсанги буии номаи вис

به یک فرسنگ بوی نامهٔ ویس

Ҳаме шуд ҳамчуи буии ҷомаи вис

همی شد همچو بوی جامهٔ ویس

Пас онгаҳ хонд озинро бар хеш

پس آنگه خواند آذین را بر خویش

Бадв гуфт эй ба ман шоиста чун хеш

بدو گفت ای به من شایسته چون خویش

Агар будӣ ту то имрӯзи чокар

اگر بودی تو تا امروز چاکر

Азин пас бошӣ озодаи бародар

ازین پس باشی آزاده برادر

Ба ҷоҳи андари туро анбоз дорам

به جاه اندر ترا انباز دارم

Ба меҳри андари туро ҳамроз дорам

به مهر اندر ترا همراز دارم

Туро хоҳам фиристода ба ромин

ترا خواهم فرستاده به رامین

Марои дархуртар аз ҷону ҷаҳони байн

مرا درخورتر از جان و جهان‌بین

Ту фарзандии марои ромини худованд

تو فرزندی مرا رامین خداوند

Азиз дил худовандасту фарзанд

عزیز دل خداوندست و فرزند

Макун дар раҳи диранг ва зуд башитоб

مکن در ره درنگ و زود بشتاب

Чу боди даии маӣу тири партоб

چو باد دی مهی و تیر پرتاب

Ки ман зини пас ба роҳат чашм дорам

که من زین پس به راهت چشم دارم

Гуҳии рӯзу гуҳии соъати шуморам

گهی روز و گهی ساعت شمارم

Чунон кун кат набинад дӯсту душман

چنان کن کت نبیند دوست و دشمن

Ба ромин бар паёму номаи ман

به رامین بر پیام و نامهٔ من

Дурудаши даҳ зи ман беш аз ситора

درودش ده ز من بیش از ستاره

Бигӯ эй нокаси зинҳори хора

بگو ای ناکس زنهار خواره

Ман аз ту бади куниши он ранҷ дидам

من از تو بد کنش آن رنج دیدم

Ки дарди маргро сад раҳ чашидам

که درد مرگ را صد ره چشیدم

Фромш кардӣ он савганду зинҳор

فرامش کردی آن سوگند و زنهار

Ки хӯрдӣ бо ман ва кардӣ ду сад бор

که خوردی با من و کردی دو صد بار

Чаҳ он савганд ва чаҳ бод гузорӣ

چه آن سوگند و چه باد گذاری

Чаҳ он зинҳор ва чаҳ абри баҳорӣ

چه آن زنهار و چه ابر بهاری

Ту он кардӣ бад-ӣни мискини дили ман

تو آن کردی بدین مسکین دل من

Ки ҳаргиз накунад душман ба душман

که هرگز نکند دشمن به دشمن

Якояк ончӣ кардӣ пешат оёад

یکایک آنچه کردی پیشت آیاد

Ба ҷобӣ кат наёяд кас ба фарёд

به جابی کت نیاید کس به فریاد

Ту пиндорӣ ки бо ман кардӣ ин бад

تو پنداری که با من کردی این بد

Ба ҷони ман ки кардӣ бо тани худ

به جان من که کردی با تن خود

Нишона шуд равонати сарзаниш ро

نشانه شد روانت سرزنش را

Ки багазед аз кунишҳо ин куниш ро

که بگزید از کنشها این کنش را

Куҷои инро ба нукта баршуморанд

کجا این را به نکته برشمارند

Пас аз мо бар нгорстон нигоранд

پس از ما بر نگارستان نگارند

Чаро аз дӯстон дил барграфтӣ

چرا از دوستان دل برگرفتی

Чаро аз душманон дилбар гирифтӣ

چرا از دشمنان دلبر گرفتی

Маро чун аждаҳо бар ҷон гузидӣ

مرا چون اژدها بر جان گزیدی

Чу дар шаҳри касон ҷонон гузидӣ

چو در شهر کسان جانان گزیدی

Куҷои ёбии ту чун ман дӯстдорӣ

کجا یابی تو چون من دوستداری

Чу шоҳаншоҳи мӯбади шаҳриёрӣ

چو شاهنشاه موبد شهریاری

Ба хушӣ чун хуросони ҷойгоҳӣ

به خوشی چون خراسان جایگاهی

Чу Марви шоягони муҳками паноҳӣ

چو مرو شایگان محکم پناهی

Фромш кардӣ он некӣ ки дидӣ

فرامش کردی آن نیکی که دیدی

зи ман вази шаҳ ба ҳар комӣ раседӣ

ز من وز شه به هر کامی رسیدی

зи шоҳӣ буд мӯбадро яке ном

ز شاهی بود موبد را یکی نام

Туро буд он дигаргунаи ҳамаи ком

ترا بود آن دگرگونه همه کام

Чу бар ганҷаши ҳамаи фармони маро буд

چو بر گنجش همه فرمان مرا بود

Ба ганҷи андари ҳамаи чизеи туро буд

به گنج اندر همه چیزی ترا بود

Ту бар хӯрдӣ зи ганҷи шоҳвораш

تو بر خوردی ز گنج شاهوارش

Чунон каз созу рахт бе шумориш

چنان کز ساز و رخت بی شمارش

Сутурони ҷузи гузидаи нншстӣ

ستوران جز گزیده ننشستی

Камарҳо ҷузи гиронмояи нбстӣ

کمرها جز گرانمایه نبستی

Нпўшидии магари дебои сад ранг

نپوشیدی مگر دیبای صد رنگ

з чин оварда некӯтар зи Аржанг

ز چین آورده نیکوتر ز ارژنگ

Нахурдӣ май ҷуз аз ёқӯти рахшон

نخوردی می جز از یاقوت رخشان

Чу миррӣх аз миёни меҳри тобон

چو مریخ از میان مهر تابان

зи бути рӯйони ситораи пешкорат

ز بت رویان ستاره پیشکارت

Чу висаи офтоби андари канорат

چو ویسه آفتاب اندر کنارت

Чунин ҳол ва чунин мол ва чунин ҷой

چنین حال و چنین مال و چنین جای

Диловезу дили афрӯзу длороӣ

دلاویز و دل افروز و دلارای

Бадал кардӣ марои охир чаҳ будат

بَدل کردی مرا آخر چه بودت

Ба ҷои ин зиён чандаст судат

به جای این زیان چندست سودت

Накардӣ суду моя бар фишондӣ

نکردی سود و مایه بر فشاندی

Набардии ҳиҷ ва бемоя бимонадӣ

نبردی هیچ و بی مایه بماندی

Қазои бардошт аз пеши ту сад ганҷ

قضا برداشت از پیش تو صد گنج

Кунун донагии ҳамеи ҷўбӣ ба сдрнҷ

کنون دانگی همی جوبی به صدرنج

Чаҳ нодонӣ ки ин моя ндонӣ

چه نادانی که این مایه ندانی

Ки аз бисёр некӣ бар зӣоне

که از بسیار نیکی بر زیانی

Бадали дории з ҳар чизеи яке чиз

بَدَل داری ز هر چیزی یکی چیز

Чунон каз зар бадал доранд арзиз

چنان کز زر بدل دارند ارزیز

Ба ҷои сими нобу зари худ рӯй

به جای سیم ناب و زر خود روی

Бадал додат замонаи оҳан ва рӯй

بدل دادت زمانه آهن و روی

Ба ҷои нозу меҳрати ранҷу кӣна

به جای ناز و مهرت رنج و کینه

Ба ҷой дар хўшоби обгина

به جای در خوشاب آبگینه

Ба ҷои оби рӯят об ҷӯйаст

به جای آب رویت آب جویست

Ба ҷои машки нобут хок кӯйаст

به جای مشک نابت خاک کویست

Аҷаб дорам агар ту ҳӯшмандӣ

عجب دارم اگر تو هوشمندی

Чунин бади хештанро чун писандӣ

چنین بد خویشتن را چون پسندی

Гулии ков бо ту бисёре напояд

گلی کاو با تو بسیاری نپاید

Бад-ӣни сони дили дарав бастан чаҳ бояд

بدین سان دل درو بستن چه باید

Гулӣ ба ё гулистонии шукуфта

گلی به یا گلستانی شکفته

Гулаши некӯтар аз моҳи ду ҳафта

گلش نیکوتر از ماه دو هفته

Чу озини сурбаи сар пайғом бишунид

چو آذین سربه سر پیغام بشنید

Ҳамон гуҳи боди пое хинг багазед

همان گه باد پایی خنگ بگزید

Ба боло ва ба паҳнои кӯҳи пайкар

به بالا و به پهنا کوه پیکر

Ба рафтор ва ба пўиаҳи боди сарсар

به رفتار و به پویه باد صرصر

Ба кӯҳи андар чу сайлоби раванда

به کوه اندر چو سیلاب رونده

Ба дашти андар чу ъФрити даванда

به دشت اندر چو عفریت دونده

Ба боло бар , шудӣ ҳамчун палангон

به بالا بر، شدی همچون پلنگان

Ба дарё дар , шудӣ мисли наҳангон

به دریا در، شدی مثل نهنگان

Ба пой ӯ чаҳ кҳсор ва чаҳ ҳомӯн

به پای او چه کهسار و چه هامون

Ба чашм ӯ чаҳ дарё ва чаҳ Ҷайҳун

به چشم او چه دریا و چه جیحون

Ба пушташ бар , савори осӯда дар роҳ

به پشتش بر، سوار آسوده در راه

Чунон будӣ ки марди хуфта бар гоҳ

چنان بودی که مرد خفته بر گاه

Биёбонро чу номаи дрнўштӣ

بیابان را چو نامه درنوشتی

Чу паранда ба гардун бар , гузаштӣ

چو پرنده به گردون بر، گذشتی

Ба роҳи андар на хӯрдаш буд ва на хоб

به راه اندر نه خوردش بود و نه خواب

Ба ду ҳафтаи з Марв омад ба гўроб

به دو هفته ز مرو آمد به گوراب