Чу виси дилбари озинро гасӣ кард

چو ویس دلبر آذین را گسی کرد

Ба дарду доғи дили мӯя басӣ кард

به درد و داغ دل مویه بسی کرد

Мари он мардӣ ки ин мӯя бихонад

مر آن مردی که این مویه بخواند

Агар бо дил буд бедил бимонад

اگر با دل بود بی دل بماند

Куҷо шуд он хуҷастаи рӯзгорам

کجا شد آن خجسته روزگارم

Ки будӣ офтоби андари канорам

که بودی آفتاب اندر کنارم

Маро каз офтоб омад ҷудоӣ

مرا کز آفتاب آمد جدایی

Чигуна пешам ояд равшаноӣ

چگونه پیشم آید روشنایی

Баронам зини ду чашми тира ду равад

برانم زین دو چشم تیره دو رود

Ки моҳ ва офтобам кард падрӯд

که ماه و آفتابم کرد پدرود

Агар на офтоб аз ман ҷудо шуд

اگر نه آفتاب از من جدا شد

Ҷаҳон бар чашми ман тира чаро шуд

جهان بر چشم من تیره چرا شد

Манам бемору нолон дар шаби тор

منم بیمار و نالان در شب تار

Ки дар шаб беш бошад дарди бемор

که در شب بیش باشد درد بیمار

Накардам бад ба кас то набинам

نکردم بد به کس تا نبینم

Чаро акнӯн зи бади рӯзии чунинам

چرا اکنون ز بد روزی چنینم

зи бахти бади диламро ҳар замонӣ

ز بخت بد دلم را هر زمانی

Ту пиндорӣ дар ояд корвонӣ

تو پنداری در آید کاروانی

Бадаради ин дил аз баси ғам ки дар ӯст

بدرّد این دل از بس غم که در اوست

Бадаради нор чун пар гардадаш пӯст

بدرّد نار چون پر گرددش پوست

Дилии баста ба чандини гӯнаи бедод

دلی بسته به چندین گونه بیداد

На тобади хури дарав ва на вазади бод

نه تابد خور درو و نه وزد باد

Ҳамеша дар дили ман абр дорад

همیشه در دل من ابر دارد

Азирои зини ду чашмами сайли борад

ازیرا زین دو چشمم سیل بارد

Бибандади абр ва онгаҳ бргшоид

ببندد ابر و آنگه برگشاید

Чаро абри дилами чандини бпоид

چرا ابر دلم چندین بپاید

Азиро шуд рухами ҳамранги динор

ازیرا شد رخم همرنگ دینار

Ки гардад кишти зард аз абр бисёр

که گردد کشت زرد از ابر بسیار

Бёмхтаҳи сети ишқи ман дабирӣ

بیامخته‌ست عشق من دبیری

Бад-ӣни пажмурдаи рухсори зрирӣ

بدین پژمرده رخسار زریری

Ба хӯн ман нависад гӯнаи гӯна

به خون من نویسد گونه گونه

Ҳуруфи ғам ба хатҳои намӯна

حروف غم به خطهای نمونه

Чаҳ рӯйаст ин ки рангаш чун зрирст

چه رویست این که رنگش چون زریرست

Чаҳ бахтаст ин ки ишқ ӯро дабираст

چه بختست این که عشق او را دبیرست

Марои ишқи оташӣ дар дил барафрӯхт

مرا عشق آتشی در دل برافروخت

Дилам бо ҳар чаҳ дар дили бади ҳамаи сӯхт

دلم با هر چه در دل بد همه سوخت

Маро бар дил ҳамеша раҳмат ояд

مرا بر دل همیشه رحمت آید

зи бас каз ишқи вайро меҳнат ояд

ز بس کز عشق وی را محنت آید

Агар бедонишӣ кард ин дили риш

اگر بی دانشی کرد این دل ریش

Чунин шуд лоҷарам аз карда хеш

چنین شد لاجرم از کردهٔ خویش

Бдои коро ки буд ин меҳрбонӣ

بدا کارا که بود این مهربانی

Бабрад аз ман дилу ҷону ҷавонӣ

ببرد از من دل و جان و جوانی

Гар ӯро худ ман оварадам ба гиҳон

گر او را خود من آوردم به گیهان

Ҷазоӣ ман басаст ин доғи ҳиҷрон

جزای من بسست این داغ هجران

Чунин доғӣ казу то ҷовдонӣ

چنین داغی کزو تا جاودانی

Бимонад бар равони ман нишоне

بماند بر روان من نشانی

Куҷое эйнигор тири боло

کجایی ای نگار تیر بالا

Марои байн чун камоне гашта ду то

مرا بین چون کمانی گشته دو تا

Ту тирии ман камонам дар ҷудоӣ

تو تیری من کمانم در جدایی

Чу рафтӣ низ бо зии ман ниёе

چو رفتی نیز با زی من نیایی

Бипечам чун ба ёди орми ҷафоят

بپیچم چون به یاد آرم جفایت

Чу он шмшодгўни зулфи ду тоят

چو آن شمشادگون زلف دو تایت

Билразам чун биандешам зи ҳиҷрон

بلرزم چون بیندیشم ز هجران

Чу гнҷшгӣ ки тар гардад зи борон

چو گنجشگی که تر گردد ز باران

Дилӣ дорам ба дастат зинҳорӣ

دلی دارم به دستت زینهاری

Надид аз ту магари знҳорхўорӣ

ندید از تو مگر زنهارخواری

Дилат чун дод озораш фузудан

دلت چون داد آزارش فزودن

Қарораши бурдану дардаши намӯдан

قرارش بردن و دردش نمودن

На бар ту ҳамчуи модари меҳрбон буд

نه بر تو همچو مادر مهربان بود

На меҳратро ҳамеша доягон буд

نه مهرت را همیشه دایگان بود

На гетиро ба чашми ту ҳаме дид

نه گیتی را به چشم تو همی دید

зи чашми бади ҳаме бар ту битарсед

ز چشم بد همی بر تو بترسید

На дидори ту будаш кому умед

نه دیدار تو بودش کام و امید

На рухсори ту будаш моҳу хуршед

نه رخسار تو بودش ماه و خورشید

На болои ту будаш сарву шамшод

نه بالای تو بودش سرو و شمشاد

На зини шамшод будӣ ҷон ӯ шод

نه زین شمشاد بودی جان او شاد

Бунафша бар ду зулфат кӣ гузидӣ

بنفشه بر دو زلفت کی گزیدی

Тбрзд бо лбонти каси мазидӣ

طبرزد با لبانت کس مزیدی

Чаро бо ҷони ман чандини ситезӣ

چرا با جان من چندین ستیزی

Чаро беҳудаи хӯн ман бирезӣ

چرا بیهوده خون من بریزی

На ман онам ки будам длФрўзт

نه من آنم که بودم دلفروزت

Рухами моҳи шабу хуршеди рӯзат

رخم ماه شب و خورشید روزت

На меҳрат буд ҳмўроаҳи надимам

نه مهرت بود هموراه ندیمم

На бӯят буд ҳамвора насимам

نه بویت بود همواره نسیمم

На рӯй ман зи ишқат буд заррин

نه روی من ز عشقت بود زرین

На ашки ман зи ҷаврат буд хунин

نه اشک من ز جورت بود خونین

На равад аз ҳиҷри ту бар рухи кушодам

نه رود از هجر تو بر رخ گشادم

На санг аз меҳри ту бар дили ниҳодам

نه سنگ از مهر تو بر دل نهادم

На ҷуз ту нест дар гетии марои кас

نه جز تو نیست در گیتی مرا کس

Дарин гетии ҳавои ман тӯии бас

درین گیتی هوای من توی بس

Маро дидӣ зи пеши меҳрбонӣ

مرا دیدی ز پیش مهربانی

Кунун гар байнем гӯйӣ на онӣ

کنون گر بینیم گویی نه آنی

На онам ки ту дидаи сетӣ на онам

نه آنم که تو دیده‌ستی نه آنم

Дар онгаҳ тир ва акнӯн чун камонам

در آنگه تیر و اکنون چون کمانم

Задам бар рухи ду дасти хеши чандон

زدم بر رخ دو دست خویش چندان

Ки нилӯфар шуд он гулнори хандон

که نیلوفر شد آن گلنار خندان

Даҳуми обаши ҳамеи зини чашм бе хоб

دهم آبش همی زین چشم بی خواب

Ки нилӯфар набошад тоза бе об

که نیلوفر نباشد تازه بی آب

Баном то бинолад зер бар мл

بنام تا بنالد زیر بر مل

Баборам то баборади абр бар гул

ببارم تا ببارد ابر بر گل

Ду чашми ман зи сурхӣ мисли лолаи сет

دو چشم من ز سرخی مثل لاله ست

Бирав бар ашки ман монанди жолаи сет

برو بر اشک من مانند ژاله ست

Дарахти ранҷи ман гшст бе бар

درخت رنج من گشست بی بر

Тани умед ман монадаст бе сар

تن امید من ماندست بی سر

Маро дил душманаст эй вой бар ман

مرا دل دشمنست ای وای بر من

Чаро чора ҳаме ҷӯям зи душман

چرا چاره همی جویم ز دشمن

Чаҳ нодонам ки аз дил чора ҷӯям

چه نادانم که از دل چاره جویم

Ки худякбораи дили барад об рӯем

که خودیکباره دل برد آب رویم

Дили ман гар набӯдӣ душмани ман

دل من گر نبودی دشمن من

Чунин осӣ набӯдӣ дар тани ман

چنین عاصی نبودی در تن من

Пар оташ шуд дилам чун гашти саркаш

پر آتش شد دلم چون گشت سرکش

Балӣ бошад сазои саркаши оташ

بلی باشد سزای سرکش آتش

Бинол эй дил ки арзонии бад-ӣнӣ

بنال ای دل که ارزانی بدینی

Ки ҳам дар ин ҷаҳон дӯзах бибинӣ

که هم در این جهان دوزخ ببینی

Қазои моро чунин карда сети рӯзӣ

قضا ما را چنین کرده‌ست روزی

Ки ман гарем ҳамаи солаи ту сӯзӣ

که من گریم همه ساله تو سوزی

Бад-ӣни сони зиндагонӣ чун буд хуш

بدین سان زندگانی چون بود خوش

Ки ман бошад дар об ва ту дар оташ

که من باشد در آب و تو در آتش

Ҷаҳон дарё кунам аз дидагонам

جهان دریا کنم از دیدگانم

Пас онгаҳ киштии андар вай баронам

پس آنگه کشتی اندر وی برانم

зи хунини ҷомаи созами бодбонам

ز خونین جامه سازم بادبانم

Ба боди сарди худ киштӣ баронам

به باد سرد خود کشتی برانم

Чу бод аз ман буд дарёи ҳам аз ман

چو باد از من بود دریا هم از من

Набошад киштемро мавҷи душман

نباشد کشتیم را موج دشمن

Ъдил моҳён бошам ба дарёб

عدیل ماهیان باشم به دریاب

Ки худ чун моҳем ҳамвора дар об

که خود چون ماهیم همواره در آب

Фиристодам ба назд дӯсти нома

فرستادم به نزد دوست نامه

Бирав печидаи хӯни олӯдаи ҷома

برو پیچیده خون آلوده جامه

Бихонад номаи ман ё нахонд

بخواند نامهٔ من یا نخواند

Бидонади зории ман ё надонад

بداند زاری من یا نداند

Бибахшоед маро аз меҳри гӯйӣ

ببخشاید مرا از مهر گویی

Кунад бо ман ба посухи меҳри ҷӯӣ

کند با من به پاسخ مهر جویی

Набошад ошиқонро зини бтар рӯз

نباشد عاشقان را زین بتر روز

Ки чашми нома Эй доранд ҳар рӯз

که چشم نامه‌ای دارند هر روز

Бишуд рӯзи висолу рӯзи хушӣ

بشد روز وصال و روز خوشی

Ки ман бо дӯст кардам нозу гшӣ

که من با دوست کردم ناز و گشّی

Кунун бо ӯ ба номаи гашти гуфтор

کنون با او به نامه گشت گفتار

Вагар хспм буд дар хоби дидор

و گر خسپم بود در خواب دیدار

Бимонадам то чунин рӯзӣ бидидам

بماندم تا چنین روزی بدیدم

Вазони пояи бад-ӣни пояи расидам

وزان پایه بدین پایه رسیدم

Чаро заҳр гзоиндаҳ нахурдам

چرا زهر گزاینده نخوردم

Чаро рӯзӣ ба беҳрузии набардам

چرا روزی به بهروزی نبردم

Агар марги ман онгаҳ дар раседӣ

اگر مرگ من آنگه در رسیدی

Магари чашмами чунин рӯзӣ надидӣ

مگر چشمم چنین روزی ندیدی

Равонро марги рӯзи Комронӣ

روان را مرگ روز کامرانی

Басии хуштар зи чунин зиндагонӣ

بسی خوشتر ز چونین زندگانی

Ҷаҳонои худ туро инаст пеша

جهانا خود ترا اینست پیشه

Ки бо бедил кунӣ хорӣ ҳамеша

که با بی دل کنی خواری همیشه

Ҳамон абрӣ ки бории дарду зорӣ

همان ابری که باری درد و زاری

Азу бар бидлонти санги борӣ

ازو بر بیدلانت سنگ باری

Ҳамон бодӣ ки орад буд гулзор

همان بادی که آرد بود گلزار

Ҳамеи нодир ба ман буии тани ёр

همی نادر به من بوی تن یار

Чаҳ бад кардам ки ӯ бо ман чунинаст

چه بد کردم که او با من چنینست

Мгрбоди ту бо ман ҳам ба кинаст

مگرباد تو با من هم به کینست

Баҳори хокро байнами шукуфта

بهار خاک را بینم شکفته

Заминро дар гулу дебои гирифта

زمین را در گل و دیبا گرفته

Баҳори ман зи ман маҳҷӯри монда

بهار من ز من مهجور مانده

Чу ҷони пок аз тани даври монда

چو جان پاک از تن دور مانده

Ҳамоно хок дар гетии зи ман ба

همانا خاک در گیتی ز من به

Ки ӯро навбаҳорасту маро на

که او را نوبهارست و مرا نه