Агарчӣ ишқи сар то сар зиёнаст

اگرچه عشق سر تا سر زیانست

Ҳамаи ранҷи тан ва дард равонаст

همه رنج تن و درد روانست

Ду шодӣ ҳаст ӯро дар ду ҳангом

دو شادی هست او را در دو هنگام

Яке шодии гуҳи номаи сету пайғом

یکی شادی گه نامه‌ست و پیغام

Дигар шодии дами дидори дилбар

دگر شادی دم دیدار دلبر

Ду шодии баста бо тимор бе мар

دو شادی بسته با تیمار بی‌مر

Набошад ҳамчуи ошиқи ҳеҷ ранҷур

نباشد همچو عاشق هیچ رنجور

Ба хосса каз бар ҷонон буд давр

به خاصه کز بر جانان بود دور

Нишаста рӯзу шаб чун дидбонон

نشسته روز و شب چون دیدبانان

Ба роҳи номау пайғоми ҷонон

به راه نامه و پیغام جانان

Саман бар вис бедил буд чунин

سمن‌بر ویس بی دل بود چونین

Нишаста рӯзу шаб бар роҳи озин

نشسته روز و شب بر راه آذین

Чу кишти ташна бар аўмиди борон

چو کشت تشنه بر اومید باران

Ва ё бемор бар аўмиди дармон

و یا بیمار بر اومید درمان

Чу озинро бидид аз давр тозон

چو آذین را بدید از دور تازان

Чу боғ аз боди Нитсаон гашти нозон

چو باغ از باد نیسان گشت نازان

Чунон хуррам шуд аз дидори озин

چنان خرم شد از دیدار آذین

Ки гуфтӣ ёфт малики Миср ё чин

که گفتی یافت ملک مصر یا چین

Якояк ёд кард озин ки чун дид

یکایک یاد کرد آذین که چون دید

Наҳифи ишқи роминро фузун дид

نهیب عشق رامین را فزون دید

Бигуфт он ғам ки ӯро аз ҳаво буд

بگفت آن غم که او را از هوا بود

Бар он гуфтор ӯ номаи гўо буд

بر آن گفتار او نامه گوا بود

Ҳамон кард эй аҷаби виси самани буи

همان کرد ای عجب ویس سمن‌بوی

Ки ромин карда бад бо номаи ӯй

که رامین کرده بُد با نامهٔ اوی

Чу зу бастади ҳазорон бӯса додаш

چو زو بستد هزاران بوسه دادش

Гуҳӣ бар чашму гуҳ бар дили ниҳодаш

گهی بر چشم و گه بر دل نهادش

Ба ширин бўсгонш кард ширин

به شیرین بوسگانش کرد شیرین

Ба мишкӣн зулфаконаш кард мишкӣн

به مشکین زلفکانش کرد مشکین

Пас онгаҳ номаро бикшод ва бархонад

پس آنگه نامه را بگشاد و برخواند

Ту гуфтӣ кӯи зи шодӣ ҷон барафшонад

تو گفتی کو ز شادی جان برافشاند

Ду рӯзи он номаро аз даст наниҳод

دو روز آن نامه را از دست ننهاد

Гуҳӣ хонду гуҳии бӯса ҳаме дод

گهی خواند و گهی بوسه همی داد

Ҳаме то дррсид аз роҳи ромин

همی تا دررسید از راه رامین

Надиму ғмгсорш буд озин

ندیم و غمگسارش بود آذین

Пас онгаҳ рӯй ма пайкар биораст

پس آنگه روی مه پیکر بیارست

Сари мишкӣни гила бар гули бпирост

سر مشکین گُلِه بر گل بپیراست

Ниҳод аз зару гавҳари тоҷ бар сар

نهاد از زر و گوهر تاج بر سر

Чу хуршедӣ аз ма дорад афсар

چو خورشیدی از مه دارد افسر

Хазу дебоӣ гӯногӯн бапушед

خز و دیبای گوناگون بپوشید

Фурӯғи меҳр бар гардун бапушед

فروغ مهر بر گردون بپوشید

Рахш гуфтинигор андар нигораст

رخش گفتی نگار اندر نگارست

Таниш гуфтӣ баҳор андар баҳораст

تنش گفتی بهار اندر بهارست

Ду зулфаши мояи сад шаҳри аттор

دو زلفش مایهٔ صد شهر عطار

Лабонаши доруии сад шаҳри бемор

لبانش داروی صد شهر بیمار

Ба рӯй ошӯби дилҳои ҷавонон

به روی آشوب دلهای جوانان

Ба зулфи осеби ҷони меҳрбонон

به زلف آسیب جان مهربانان

Ба сарин бршкстаҳи зулфи пари чин

به سرین برشکسته زلف پُر چین

Шикаста сетанд гӯйии занг бар чин

شکسته‌ستند گویی زنگ بر چین

Нигорӣ буд карда сахти зебо

نگاری بود کرده سخت زیبا

зи машку шукру гулбаргу дебо

ز مشک و شکر و گلبرگ و دیبا

Биҳиштӣ буд гули буиу вшии ранг

بهشتی بود گل‌بوی و وشی‌رنگ

зи кому роҳату гшӣу фарҳанг

ز کام و راحت و گشّی و فرهنگ

Ду зулф аз буиу хам чун анбару ҷим

دو زلف از بوی و خم چون عنبر و جیم

Даҳоне ҳамчуи танги шукр ва мем

دهانی همچو تنگ شکر و میم

Шукуфта бар канори ҷими насрин

شکفته بر کنار جیم نسرین

Наҳуфта дар миён мем парвин

نهفته در میان میم پروین

Чунин моҳии асир меҳр гашта

چنین ماهی اسیر مهر گشته

Тани симинаши заррин чеҳр гашта

تن سیمینش زرین چهر گشته

Нигорӣ буд гуфтӣ нағзу дилкаш

نگاری بود گفتی نغز و دلکش

Ниҳодаи дасти меҳр ӯро бар оташ

نهاده دست مهر او را بر آتش

Шитобашро таби андари дили фитода

شتابش را تب اندر دل فتاده

Нишоташро хари андари гули фитода

نشاطش را خر اندر گل فتاده

Расидаи корди ҳиҷрон ба стхўонш

رسیده کارد هجران به ستخوانش

Фитодаи лашкари ғам бар рӯонаш

فتاده لشکر غم بر روانش

Ба боми гўшки мӯбад бар , бимонада

به بام گوشک موبد بر، بمانده

Ба ҳар роҳии яке дидаи нишонда

به هر راهی یکی دیده نشانده

Ба сони дона бар тоба бе ором

به سان دانه بر تابه بی آرام

Бимонада чашм бар роҳи длором

بمانده چشم بر راه دلارام

Шаб омад моҳтоб ӯ наомад

شب آمد ماهتاب او نیامد

Ба шаби орому хоб ӯ наомад

به شب آرام و خواب او نیامد

Ту гуфтӣ бистари дебоаши ҳамвор

تو گفتی بستر دیباش هموار

Ба зераши ҳамчуи гулбун буд пурхор

به زیرش همچو گلبن بود پرخار

Саҳаргаҳи соъатии ҷонаши бросўд

سحرگه ساعتی جانش برآسود

Дилаши биҳуши гашту чашми бғнўд

دلش بیهوش گشت و چشم بغنود

Биҷуст аз хоб ҳамчун дев зад мард

بجست از خواب همچون دیو زد مرد

Яке оҳ аз дил нодон баровард

یکی آه از دل نادان برآورد

Гирифташ доя ва гуфташ чаҳ будат

گرفتش دایه و گفتش چه بودت

Стнбаҳи деви бади ху чаҳ намаваддат

ستنبه دیو بد خو چه نمودت

Саман бар виси ларзони гашт чун бед

سمن‌بر ویس لرزان گشت چون بید

Чу дар оби равон дар , акси хуршед

چو در آب روان در، عکس خورشید

Ба доя гуфт ҳаргиз меҳр дидӣ

به دایه گفت هرگز مهر دیدی

Чу меҳри ман ба гетӣ ё шунидӣ

چو مهر من به گیتی یا شنیدی

Надидаи ситами шабии ҳаргиз чу имшаб

ندیده‌ستم شبی هرگز چو امشب

Ки омад ҷони ман сад бора бар лаб

که آمد جان من صد باره بر لب

Ту гӯйии зери ман мнсўҷи бистар

تو گویی زیر من منسوج بستر

Ба мору каждуми огндаҳи сет яксар

به مار و کژدم آگنده‌ست یکسر

Марои бахти дижам чун шаб сиёҳаст

مرا بخت دژم چون شب سیاهست

Шаби бахти марои ромин чу моҳаст

شب بخت مرا رامین چو ماهست

Сиёҳӣ аз шабам онгаҳ задойад

سیاهی از شبم آنگه زداید

Ки моҳи бахти ман чеҳраи намояд

که ماه بخت من چهره نماید

Кунун дар хоб дидам моҳи рӯйиш

کنون در خواب دیدم ماه رویش

Ҷаҳони пари машк ва анбар карда мӯяш

جهان پر مشک و عنبر کرده مویش

Чунон дидам ки даст ман гирифтӣ

چنان دیدم که دست من گرفتی

Бидон ёқӯт қанд олуд гуфтӣ

بدان یاقوت قند آلود گفتی

Ба хоби андар ба пурсиши омадаи ситам

به خواب اندر به پرسش آمده‌ستم

Ки аз бади хоҳи ту тарсон шудаи ситам

که از بد خواه تو ترسان شده‌ستم

Ба бедорӣ ниёем зонка душман

به بیداری نیایم زانکه دشمن

Нигаҳ дорад туро ҳамвора аз ман

نگه دارد ترا همواره از من

Туро аз ман нигаҳ доранд муҳкам

ترا از من نگه دارند محکم

Равонро чун нигаҳ доранд аз ҳам

روان را چون نگه دارند از هم

Маро бинмоӣ рӯят то бубинам

مرا بنمای رویت تا ببینم

Ки ман аз доғ рӯй ту чунинам

که من از داغ روی تو چنینم

Матарс акнӯну танги андар барам гир

مترس اکنون و تنگ اندر برم گیر

Ки бас хуш бошад андари ҳам майу шер

که بس خوش باشد اندر هم مِیْ و شیر

Барам аз злФконт анбарин кун

برم از زلفکانت عنبرین کن

Лабам аз бўсгонт шаккарин кун

لبم از بوسگانت شکرین کن

Ба сангини дили вафоу меҳри ман ҷӯй

به سنگین دل وفا و مهر من جوی

Ба нӯшин лаби навозишҳои ман гӯй

به نوشین لب نوازشهای من گوی

Макун тундӣ ки аз ту бошад оҳӯ

مکن تندی که از تو باشد آهو

Бааст аз рӯй некӯи хуии некӯ

بهست از روی نیکو خوی نیکو

Ман андари хоб рӯй дӯст дидам

من اندر خواب روی دوست دیدم

Суханҳои чунин аз вай шунидам

سخنهای چنین از وی شنیدم

Чаро бесабр ва бечора набошам

چرا بی صبر و بی چاره نباشم

Чаро ҳамвора ғмхўораҳ набошам

چرا همواره غمخواره نباشم

Маро то бахт аз он ма давр дорад

مرا تا بخت از آن مه دور دارد

Бад-ӣни ғам ҳар касе маъзӯр дорад

بدین غم هر کسی معذور دارد