Чу ромин дид бонӯро длозор

چو رامین دید بانو را دلازار

зи лаби боранда заҳр олуд гуфтор

ز لب بارنده زهر آلود گفتار

Ҳазорон гӯна лоба карду пӯзиш

هزاران گونه لابه کرد و پوزش

зи ҷони пари наҳиф аз дарду сӯзиш

ز جان پر نهیب از درد و سوزش

Бадв гуфт эй баҳори меҳрбонон

بدو گفت ای بهار مهربانان

Ба чеҳраи офтоби дили ситонон

به چهره آفتاب دل‌ستانان

Биҳишти дилбарони авранги шоҳон

بهشت دلبران اورنگ شاهان

Тарози некӯони солори моҳон

طراز نیکوان سالار ماهان

Ситораи бомдоду моҳи равшан

ستاره بامداد و ماه روشن

Чароғи кишвару хуршеди барзан

چراغ کشور و خورشید برزن

Гули сад гунбаду озодаи сӯсан

گل صد گنبد و آزاده سوسن

Худованди ману коми дили ман

خداوند من و کام دل من

Чаро чандин ба хӯни ман шитобӣ

چرا چندین به خون من شتابی

Чаро рӯяти ҳаме аз ман битобӣ

چرا رویت همی از من بتابی

Манам ромини туро бо ҷони баробар

منم رامین ترا با جان برابر

Тӯии висаи маро аз ҷони фузунтар

توی ویسه مرا از جان فزونتر

Манам ромини турои шоистаи кеҳтар

منم رامین ترا شایسته کهتر

Туе виса маро боиста меҳтар

تویی ویسه مرا بایستهٔ مهتر

Манам ромин ки шоҳ бе длонм

منم رامین که شاه بی دلانم

зи меҳри ту ба гетии достонам

ز مهر تو به گیتی داستانم

Тӯии виса ки моҳи некӯоне

توی ویسه که ماه نیکوانی

Ба чашму зулфи шоҳи ҷодӯоне

به چشم و زلف شاه جادوانی

Ҳамонам ман ки ту дидӣ ҳамонам

همانم من که تو دیدی همانم

Ҳамон шоистаи ёри меҳрбонам

همان شایسته یار مهربانم

Ҳамонам ман ки будам ту на онӣ

همانم من که بودم تو نه آنی

Чаро бар ман намоеи дили гаронӣ

چرا بر من نمایی دل گرانی

Магар кардӣ ба гуфт душманони гӯш

مگر کردی به گفت دشمنان گوش

Ки зӣ талх шуд он меҳр чун нӯш

که زی تلخ شد آن مهر چون نوش

Магари савгандҳо ба дурӯғ кардӣ

مگر سوگندها به دروغ کردی

Магари зинҳор бо ҷонам бихӯрадӣ

مگر زنهار با جانم بخوردی

Магар икдл шудӣ бо душмани ман

مگر یکدل شدی با دشمن من

Магар оташ задӣ дар хирмани ман

مگر آتش زدی در خرمن من

Дареғи он меҳр ва он умедворӣ

دریغ آن مهر و آن امیدواری

Ки ҷонамро бади андари мҳркорӣ

که جانم را بُد اندر مهرکاری

Бикуштам ишқ дар боғи ҷавонӣ

بکشتم عشق در باغ جوانی

Ба ҷон хеш кардам боғбонӣ

به جان خویش کردم باغبانی

Ҳамеи варзеди боғам бо дили шод

همی ورزید باغم با دل شاد

Чунон каз дидагони обаш ҳаме дод

چنان کز دیدگان آبش همی داد

На як шаб хуфт ва на як рӯз осуд

نه یک شب خفت و نه یک روز آسود

Ба ранҷи боғбонӣ дар , бФрсўд

به رنج باغبانی در، بفرسود

Чу омад навбаҳори васли равшан

چو آمد نوبهار وصل روشن

Баромади лолау хайрӣу сӯсан

برآمد لاله و خیری و سوسن

зи гул буд андрўи сад ҷои тӯда

ز گل بود اندرو صد جای توده

Дмони бӯяш чу буии машки суда

دمان بویش چو بوی مشک سوده

Чанору бед ӯ шуд сояи густар

چنار و بید او شد سایه گستر

Чунон чун мавриду сурӯши шох парвар

چنان چون مورد و سروش شاخ پرور

Шукуфта шуд дигаргунаи дарахтон

شکفته شد دگرگونه درختان

зи хӯбии ҳамчуи коми некбахтон

ز خوبی همچو کام نیکبختان

Ба бонг омад дарави қамарӣу булбул

به بانگ آمد درو قمری و بلبل

Дигар мурғон бароварданд ғулғул

دگر مرغان برآوردند غلغل

Вафои пиромнши оҳихти девор

وفا پیرامُنَش آهیخت دیوار

На деворӣ ки кӯҳӣ ном бурдор

نه دیواری که کوهی نام بُردار

Ба пои кӯҳи нӯшин рӯдборӣ

به پای کوه نوشین رودباری

Ба гирд равад заррини марғзорӣ

به گرد رود زرین مرغزاری

зи ромиш буд кбги кӯҳсорӣ

ز رامش بود کبگ کوهساری

Чунон каз ранги шери марғзорӣ

چنان کز رنگ شیر مرغزاری

Кунун омад зимистони ҷудоӣ

کنون آمد زمستان جدایی

Бадв дар , абру бод бе вафое

بدو در، ابر و باد بی وفایی

з бадбахтӣ даромад солу моҳӣ

ز بدبختی درآمد سال و ماهی

Ки вайрон шуд дарав ҳар ҷойгоҳӣ

که ویران شد درو هر جایگاهی

з беобӣ даромад рӯзгорӣ

ز بی آبی درآمد روزگاری

Ки дар вай хушк шуд ҳар рӯдборӣ

که در وی خشک شد هر رودباری

На он девори мондаи сет ва на он боғ

نه آن دیوار مانده‌ست و نه آن باغ

На он кӯҳ ва на он равад ва на он роғ

نه آن کوه و نه آن رود و نه آن راغ

Бадандишон дар хтонш бикунаданд

بد اندیشان در ختانش بکندند

Дару девор ӯ бар ҳам Фгнднд

در و دیوار او بر هم فگندند

Рамеданд он ҳамаи мурғонаш акнӯн

رمیدند آن همه مرغانش اکنون

Чаҳ кбг аз кӯҳ ва чаҳ булбули зи ҳомӯн

چه کبگ از کوه و چه بلبل ز هامون

Дариғо он ҳамаи сарву гулу бед

دریغا آن همه سرو و گل و بید

Дариғо рӯзгори ранҷу аўмид

دریغا روزگار رنج و اومید

На аз зар буд меҳри мо зи гул буд

نه از زر بود مهر ما ز گل بود

Ки чун бишикаст бе бар гашт ва бе суд

که چون بشکست بی بر گشت و بی سود

Дил аз дили даври гашту ёр аз ёр

دل از دل دور گشت و یار از یار

Ғами андар ғам фузуду кор дар кор

غم اندر غم فزود و کار در کار

Ба ком дил расед аз мо бдомўз

به کام دل رسید از ما بدآموز

Ки чун мо боди бдФрҷому бдрўз

که چون ما باد بدفرجام و بدروز

Кунун бдгўии мо аз ранҷ мо раст

کنون بدگوی ما از رنج ما رست

Биёсуда ба ком хеш бинишаст

بیاسوده به کام خویش بنشست

На пайғомбар буд акнӯн на ҳамроз

نه پیغامبر بود اکنون نه همراز

На бдгўӣу бадхоҳ ва на ғаммоз

نه بدگوی و بدخواه و نه غماز

На доя ранҷ бинад на ту тимор

نه دایه رنج بیند نه تو تیمار

На ман дарди дил ва на мӯбади озор

نه من درد دل و نه موبد آزار

Биҷузи ман дар миёни касро гунаҳ нест

بجز من در میان کس را گنه نیست

Ки бахти каси чўбхти ман сияҳ нест

که بخت کس چوبخت من سیه نیست

Ба нолаи зини сияҳи бахти нигунам

به ناله زین سیه بخت نگونم

Ки бо ӯ ман ҳама ҷое забунам

که با او من همه جایی زبونم

Марои гавҳар чунон шуд пӯзиши орой

مرا گوهر چنان شد پوزش آرای

Ки озода забун бошад ба ҳар ҷой

که آزاده زبون باشد به هر جای

Агар на хостии бахтами сиёҳӣ

اگر نه خواستی بختم سیاهی

Марои нФриФтии деви табоҳӣ

مرا نفریفتی دیو تباهی

Касе кони девро бошад ба фармон

کسی کان دیو را باشد به فرمان

Ба дил чун ман буд кӯру пушаймон

به دل چون من بود کور و پشیمان

Ба ҷои авди хому машки Соро

به جای عود خام و مشک سارا

Гирифтаи чӯби беду реги саҳро

گرفته چوب بید و ریگ صحرا

Ба ҷои зари ноб ва дар шҳўор

به جای زر ناب و در شهوار

Ба чанги ман суфолу санги кҳсор

به چنگ من سفال و سنگ کهسار

Ба ҷои боди рафтори аспи тозӣ

به جای باد رفتار اسپ تازی

Гирифта кам баҳои аспи тарозӣ

گرفته کم بها اسپ طرازی

Нигоро на ҳама пиндоштӣ кун

نگارا نه همه پنداشتی کن

Замонии дӯстӣ ва оштӣ кун

زمانی دوستی و آشتی کن

Агар кардам ҷафоу зишти корӣ

اگر کردم جفا و زشت کاری

Ту бо ман кун вафоу меҳру ёрӣ

تو با من کن وفا و مهر و یاری

Гуноҳ аз бен туро буд эй длором

گناه از بن ترا بود ای دلارام

Гирифторӣ маро омад ба фарҷом

گرفتاری مرا آمد به فرجام

Гуноҳиро ки ту кардӣ яке рӯз

گناهی را که تو کردی یکی روز

Ҳазорон узр хоҳам аз ту имрӯз

هزاران عذر خواهم از تو امروز

Кунам пеши ту чандон лобаи зор

کنم پیش تو چندان لابهٔ زار

Ки бизадойам зи ҷонати занги озор

که بزدایم ز جانت زنگ آزار

Гуноҳ аз хештани байнам ҳамеша

گناه از خویشتن بینم همیشه

Кунам то марг бо ту узри пеша

کنم تا مرگ با تو عذر پیشه

Гуҳӣ гӯям чу хоҳам аз ту зинҳор

گهی گویم چو خواهم از تو زنهار

Гунаҳгорами гунаҳгорами гунаҳгор

گنهگارم گنهگارم گنهگار

Гуҳӣ гӯям чу хоҳам аз ту дармон

گهی گویم چو خواهم از تو درمان

Пушаймонами пушаймонами пушаймон

پشیمانم پشیمانم پشیمان

Худовандӣ ва бар ман подшоиӣ

خداوندی و بر من پادشایی

Туоне кам уқубатҳо намое

توانی کم عقوبتها نمایی

Ва лекини пас куҷо бошад карӣмӣ

و لیکن پس کجا باشد کریمی

Худовандӣу родӣу раҳимӣ

خداوندی و رادی و رحیمی

Агар бахшоиш аз ман бозгирӣ

اگر بخشایش از من بازگیری

зи ман зорӣ впўзш напазирӣ

ز من زاری وپوزش نپذیری

Ҳминҷои банди даргоҳи ту гирам

همینجا بند درگاه تو گیرم

Ҳаме гарем ба зорӣ то бимирам

همی گریم به زاری تا بمیرم

Ба дигари ҷой рафтан чун тавонам

به دیگر جای رفتن چون توانم

Ки бахшояндае чун ту надонам

که بخشاینده‌ای چون تو ندانم

Макун моҳо ва бар ҷонам бибахшоӣ

مکن ماها و بر جانم ببخشای

Балои зин беш бар ҷонам мефизой

بلا زین بیش بر جانم میفزای

Чаҳ буд ар ман гунаҳ кардам яке бор

چه بود ار من گنه کردم یکی بار

На ҷуз ман нест дар гетии гунаҳгор

نه جز من نیست در گیتی گنهگار

Гуноҳ ояд зи гиҳони дидаи перон

گناه آید ز گیهان دیده پیران

Хато ояд зи донандаи дабирон

خطا آید ز داننده دبیران

Давандаи бораи ҳам дар сари даройад

دونده باره هم در سر درآید

Барандаи теғи ҳам кундии намояд

برنده تیغ هم کندی نماید

Гар омад ногаҳон аз ман хатое

گر آمد ناگهان از من خطایی

Маро манимоӣ доғ ҳар ҷафое

مرا منمای داغ هر جفایی

Манам бандаи тӯии зебои худованд

منم بنده توی زیبا خداوند

з безорӣ манеҳ бар пои ман банд

ز بیزاری منه بر پای من بند

Ҳамаи ҷӯрии тавонам бурдан аз ёр

همه جوری توانم بردن از یار

Ҷузи он каз ман шавад якбораи безор

جز آن کز من شود یکباره بیزار

Марои кӯрӣ ба аз ҳиҷри ту дидан

مرا کوری به از هجر تو دیدن

Марои карӣ ба аз таънати шунидан

مرا کرّی به از طعنت شنیدن

Марои ҳаргизи мабодо аз ту даврӣ

مرا هرگز مبادا از تو دوری

Туро ҳаргиз мабод аз ман сабурӣ

ترا هرگز مباد از من صبوری

Нигоро то ту бар ман дили гаронӣ

نگارا تا تو بر من دل گرانی

Ба чашми ман сабк шуд зиндагонӣ

به چشم من سبک شد زندگانی

Ҳамеша дил гарон бошӣ ба бедод

همیشه دل‌گران باشی به بیداد

Гарон бошад ҳамеша сангу пӯлод

گران باشد همیشه سنگ و پولاد

Набошад меҳрати андари дили гуҳи ҷанг

نباشد مهرت اندر دل گه جنگ

Набошад об дар пӯлод ва дар санг

نباشد آب در پولاد و در سنگ

Марои худ аз дилати оташи дарафтод

مرا خود از دلت آتش درافتاد

Ки худ оташ фитад аз сангу пӯлод

که خود آتش فتد از سنگ و پولاد

Бар оташи сӯз гирд ояд ҳамаи кас

بر آتش سوز گرد آید همه کس

Ту ҳам фарёди атши сӯзи ман рас

تو هم فریاد اتش سوز من رس

Агар дарёи барин оташ фишонӣ

اگر دریا برین آتش فشانی

Наёяд оташамро зу зӣоне

نیاید آتشم را زو زیانی

Ҷаҳони пари дӯди гашт аз дӯди ҷонам

جهان پر دود گشت از دود جانم

Чу бахтам шуд ба торикии ҷаҳонам

چو بختم شد به تاریکی جهانم

Ҷаҳон бар ман ҳаме гиряд бад-ӣни сон

جهان بر من همی گرید بدین سان

Азирои имшаб ин барфасту борон

ازیرا امشب این برفست و باران

Ба оташгоҳ мемонад дарунам

به آتشگاه می‌ماند درونم

Ба кӯҳ барф мемонад бурунам

به کوه برف می‌ماند برونم

Бад-ӣни гӯнаи танамро меҳр карда сет

بدین گونه تنم را مهر کرده‌ست

Ки нимӣ сӯхтаи нимӣ фусурдаи сет

که نیمی سوخته نیمی فسرده‌ست

Чу ман бар осмони худ як фириштаи сет

چو من بر آسمان خود یک فرشته‌ست

Ки эзади зи оташ ва барфаш сиришта сет

که ایزد ز آتش و برفش سرشته‌ست

Нашуд барфи ман аз оташи гудозон

نشد برف من از آتش گدازان

Ки дид оташи чунин бо барфи созон

که دید آتش چنین با برف سازان

Касе ковро вафо бо ҷон сиришта сет

کسی کاو را وفا با جان سرشته‌ست

Ба барфи андари бкштн сахт зиштаст

به برف اندر بِکُشتن سخت زشتست

Гумони барадам ки аз оташи раҳоне

گمان بردم که از آتش رهانی

Надонистам ки дар барфами нишоне

ندانستم که در برفم نشانی

Манам меҳмонат эй моҳи ду ҳафта

منم مهمانت ای ماه دو هفته

Ба ду ҳафтаи ду моҳаи роҳи рафта

به دو هفته دو ماهه راه رفته

Ба меҳмонони ҳама хӯбӣ писанданд

به مهمانان همه خوبی پسندند

На зини сон дар миён барф банданд

نه زین سان در میان برف بندند

Агар шуд куштанам бар чашмати осон

اگر شد کشتنم بر چشمت آسان

Ба барфи андари макаши бории бад-ӣни сон

به برف اندر مَکُش باری بدین سان