Саман бар виси гирён бар лаби бом

سمن‌بر ویس گریان بر لب بام

Лаби бом аз Рахш гашта вшии фом

لب بام از رخش گشته وشی فام

Нашуд сангини дилаш бар роми хушнӯд

نشد سنگین دلش بر رام خشنود

Ки нақш аз санги хорои нстрди зуд

که نقش از سنگ خارا نسترد زود

Агарчӣ дилаш бар ромини ҳамеи сӯхт

اگرچه دلْش بر رامین همی سوخت

зи рашки рафтаи кини дили ҳамеи тўхт

ز رشک رفته کینِ دل همی توخت

Чу барзади оташи меҳр аз дилаши тоб

چو برزد آتش مهر از دلش تاب

Биёмад рашк ва бар оташ фишонд об

بیامد رشک و بر آتش فشاند آب

Бадв гуфт эй фарибандаи сухани гӯй

بدو گفت ای فریبنده سخن گوی

ДроФгндӣ ба майдони сухани гӯй

درافگندی به میدان سخن گوی

Ба хоҳиши бодро натавон гирифтан

به خواهش باد را نتوان گرفتن

Фурӯғи хур ба гул натавон нуҳуфтан

فروغ خور به گل نتوان نهفتن

Агар рафтӣ зи меҳри ман ба гўроб

اگر رفتی ز مهر من به گوراب

Ба сони ташнаи ҷӯён дар ҷаҳони об

به سان تشنه جویان در جهان آب

Бирафтӣ то набинӣ хашму нозам

برفتی تا نبینی خشم و نازم

Ббрдии кбги меҳр аз пеши бозам

ببردی کبگ مهر از پیش بازم

Гуҳии ҷустӣ з рӯем ёдгорӣ

گهی جستی ز رویم یادگاری

Гуҳии ҷустии зи ҳиҷрами ғмгсорӣ

گهی جستی ز هجرم غمگساری

Набӯдат чорае ҷузи ёри дигар

نبودت چاره‌ای جز یار دیگر

Гирифтӣ то шиддати андӯҳи камтар

گرفتی تا شدت اندوه کمتر

Гирифтам кин саросар рост гуфтӣ

گرفتم کاین سراسر راست گفتی

На хуш хӯрдӣ на бетимор хуфтӣ

نه خوش خوردی نه بی تیمار خفتی

Чаро он биҳдаҳи номаи нбштӣ

چرا آن بیهده نامه نبشتی

Чаро гуфтӣ маро дар номаи зиштӣ

چرا گفتی مرا در نامه زشتی

Чаро бар доя хашм олуд будӣ

چرا بر دایه خشم آلود بودی

Марвро он ҳама хорӣ намӯдӣ

مرو را آن همه خواری نمودی

Ки фармудат ки пеши душманонаш

که فرمودت که پیش دشمنانش

зи пеши хеш ҳамчун саг баронаш

ز پیش خویش همچون سگ برانش

Турои пандии даҳумгар гӯши дорӣ

ترا پندی دهم گر گوش داری

Ба дониш бишинавигар ҳуши дорӣ

به دانش بشنوی گر هوش داری

Чу бинмое зи дили пиндоштӣ ро

چو بنمایی ز دل پنداشتی را

Бамонеи ҷои лухтии оштӣ ро

بمانی جای لختی آشتی را

Ба ҷанги андари хирадманди накӯи рой

به جنگ اندر خردمند نکو رای

Бимонад оштиро лӯхтакии ҷой

بماند آشتی را لختکی جای

Турои деви ончунон кин дар дил афганд

ترا دیو آنچنان کین در دل افگند

Ки тухми оштӣ аз дилат барканд

که تخم آشتی از دلْت برکند

Ту нишнидӣ ки ду деви жённд

تو نشنیدی که دو دیو ژیانند

Ҳамеша дар тан мардум ниҳонанд

همیشه در تن مردم نهانند

Яке гуяд бикун ин кору мандяш

یکی گوید بکن این کار و مندیش

Казу судӣ бузург ояд турои пеш

کزو سودی بزرگ آید ترا پیش

Чу карда сад бияёд он дигар ёр

چو کرده سد بیاید آن دگر یار

Бадв гуяд чаро кардӣ чунин кор

بدو گوید چرا کردی چنین کار

Турои он дев пешин кард нодон

ترا آن دیو پیشین کرد نادان

Кунун дев пасин кардат пушаймон

کنون دیو پسین کردت پشیمان

Набоист аз бунаи озор ҷустан

نبایست از بنه آزار جستن

Кунун ин пӯзиш бисёр ҷустан

کنون این پوزش بسیار جستن

Гунаҳ нокардан ва бебок бӯдан

گنه ناکردن و بی باک بودن

Басии осонтар аз пӯзиши намӯдан

بسی آسان‌تر از پوزش نمودن

з хӯрд носазои парҳез кардан

ز خورد ناسزا پرهیز کردن

Ба аз пас доруӣ бисёр хӯрдан

به از پس داروی بسیار خوردن

Турогар ин хиради онгоҳ будӣ

ترا گر این خرد آنگاه بودی

Забонати лӯхтакии кӯтоҳ будӣ

زبانت لختکی کوتاه بودی

Маро низ ар хирад будӣ зи оғоз

مرا نیز ار خرد بودی ز آغاز

Набӯдӣ гоҳи меҳрам чун ту анбоз

نبودی گاه مهرم چون تو انباز

Чунон чун ту пушаймони гаштӣ акнӯн

چنان چون تو پشیمان گشتی اکنون

Пушаймони гашти ҷони ман ҳмидўн

پشیمان گشت جان من همیدون

Ҳаме гӯям чаро рӯй ту дидам

همی گویم چرا روی تو دیدم

Вагар дидам чаро меҳрат гузидам

وگر دیدم چرا مهرت گزیدم

Кунун ту ҳамчуи обии ман чу оташ

کنون تو همچو آبی من چو آتش

Ту баси ромӣ ва ман баси тунду саркаш

تو بس رامی و من بس تند و سرکش

Набошам зин сипас бо ту ҳам овоз

نباشم زین سپس با تو هم آواز

Набошад обу оташро ба ҳам соз

نباشد آب و آتش را به هم ساز