Смнбр вис гуфт эй бе вафои ром
سمنبر ویس گفت ای بی وفا رام
Гирифтори балои гаштии саранҷом
گرفتار بلا گشتی سرانجام
Чунин бошад саранҷоми гунаҳгор
چنین باشد سرانجام گنهگار
Шавад рӯзӣ ба доми андари гирифтор
شود روزی به دام اندر گرفتار
Набед хӯрда ноед бози ҷомат
نبید خورده ناید باز جامت
Ҳмидўни мурғи ҷустаи бози домат
همیدون مرغ جسته باز دامت
Ба Марви андар кунун бехонае ту
به مرو اندر کنون بی خانهای تو
зи чандини дӯстони бегонае ту
ز چندین دوستان بیگانهای تو
На ҳаргизи ёбӣ аз ман хушӣу ком
نه هرگز یابی از من خوشی و کام
На андари Марви ёбии ҷои ором
نه اندر مرو یابی جای آرام
Пас он беҳтар ки беҳуда нагӯйӣ
پس آن بهتر که بیهوده نگویی
Ба шӯра дар , гул ва сӯсан наҷӯӣ
به شوره در، گل و سوسن نجویی
Чу аз даст ту шуд маъшӯқи пешин
چو از دست تو شد معشوق پیشین
Ба шодӣ бо пасин маъшӯқ биншин
به شادی با پسین معشوق بنشین
Туро чун гул длоро ме нишаста
ترا چون گل دلارا می نشسته
Чаро бошӣ бад-ӣни сони длшкстаҳ
چرا باشی بدین سان دلشکسته
Сарои мӯбаду айвони мӯбад
سرای موبد و ایوان موبد
Ҳумоюни бод бар меҳмони мӯбад
همایون باد بر مهمان موبد
Чунон меҳмон ки бо фарҳанг бошад
چنان مهمان که با فرهنگ باشد
На чун ту ҷовдонӣ нанг бошад
نه چون تو جاودانی ننگ باشد
Мабодо дар сароиш чун ту меҳмон
مبادا در سرایش چون تو مهمان
Ки наз ваии шарми дорӣ на зи яздон
که نز وی شرم داری نه ز یزدان
Маро аз ту дареғ ояд ҳамеи роҳ
مرا از تو دریغ آید همی راه
Туро чун оварад дар хонаи шоҳ
ترا چون آورد در خانهٔ شاه
Ту арзонии Не акнӯн ба кӯем
تو ارزانی نیی اکنون به کویم
Чигуна бошӣ арзонӣ ба рӯем
چگونه باشی ارزانی به رویم
Туро ҳарчанд каз хона баронам
ترا هرچند کز خانه برانم
Ҳамеи гӯйии ман ӣнҷои миҳмонам
همی گویی من اینجا میهمانم
Тӯии ронда чу аз даҳ рӯстоӣ
توی رانده چو از ده روستایی
Ки он даҳро сголди кадхудое
که آن ده را سگالد کدخدایی
Чу аз хона бирафтӣ дар зимистон
چو از خانه برفتی در زمستان
Надонистӣ ки бошад барфу борон
ندانستی که باشد برف و باران
Чаро ин роҳро бозӣ гирифтӣ
چرا این راه را بازی گرفتی
Наҳифи ишқ таннозӣ гирифтӣ
نهیب عشق طنازی گرفتی
На муруввати хонаи бад на висаи дмсоз
نه مروت خانه بُد نه ویسه دمساز
Чаро кардӣ зимистони роҳ бе соз
چرا کردی زمستان راه بی ساز
Турои нодони дили ту душман омад
ترا نادان دل تو دشمن آمد
Чаро аз ту маломат бар ман омад
چرا از تو ملامت بر من آمد
Чаҳ некӯ гуфт бо ҷамшеди дастур
چه نیکو گفت با جمشید دستور
Ба нодонони маи шевани боду маи сур
به نادانان مه شیون باد و مه سور
Чу на солор будӣ на сипаҳдор
چو نه سالار بودی نه سپهدار
Диламро рӯзу шаб будӣ нигаҳдор
دلم را روز و شب بودی نگهدار
Кунун то меҳтару солори гаштӣ
کنون تا مهتر و سالار گشتی
Ба якбораи зи ман безори гаштӣ
به یکباره ز من بیزار گشتی
Илм бар дар задӣ аз бе ниёзӣ
علم بر در زدی از بی نیازی
Ҳаме кардӣ ба ман афсӯсу бозӣ
همی کردی به من افسوس و بازی
Кунун аз ман ҳамеи ҷони бўзи хоҳӣ
کنون از من همی جان بوز خواهی
Ба даии ма дар , ҳамеи наврӯзи хоҳӣ
به دی مه در، همی نوروز خواهی
Чу ком ва ноз бошад на марое
چو کام و ناز باشد نه مرایی
Чу бод ва барф бошад зии ман ое
چو باد و برف باشد زی من آیی
Умед аз ман бабр эй шери мардон
امید از من ببر ای شیر مردان
Маро озод кун аз баҳри яздон
مرا آزاد کن از بهر یزدان