Дигар бораи смнбри виси мҳрўӣ

دگر باره سمنبر ویس مهروی

Кушоди овози машк аз анбарин мӯӣ

گشاد آواز مشک از عنبرین موی

Ҷавобаш дод виси моҳи рухсор

جوابش داد ویس ماه رخسار

Бути занҷири зулфи нӯши гуфтор

بت زنجیر زلف نوش گفتار

Бирав ромоу дил хуш кун ба даврӣ

برو راما و دل خوش کن به دوری

Барин оташ фишон оби сабурӣ

برین آتش فشان آب صبوری

Сухан ҳар чанд кам гӯйии туро ба

سخن هر چند کم گویی ترا به

Туро ҳар чанд кам байнами маро ба

ترا هر چند کم بینم مرا به

Равонро ранҷи беҳудаи намое

روان را رنج بیهوده نمایی

Ҳар онгаҳ козмўдаҳи озмоиӣ

هر آنگه کازموده آزمایی

На ман ошуфтаи ҳуш ва суст роем

نه من آشفته هوش و سست رایم

Ки чандини озмудаи озмоим

که چندین آزموده آزمایم

Басаст ин доғ кам бар дил наҳодӣ

بس است این داغ کم بر دل نهادی

Басаст ин чашма каз чашмами кушодӣ

بس است این چشمه کز چشمم گشادی

Агар сад соли габр оташ фурӯзад

اگر صد سال گبر آتش فروزد

Саранҷомаши ҳамон оташ бисӯзад

سرانجامش همان آتش بسوزد

Чаҳ нокаспарвар ва чаҳ гург парвар

چه ناکس پرور و چه گرگ پرور

Ба кӯшиш ба нагардад ҳеҷ гавҳар

به کوشش به نگردد هیچ گوهر

Турои зини пеш бисёр озмудам

ترا زین پیش بسیار آزمودم

Ту гӯйии кздм ва мор озмудам

تو گویی کزدم و مار آزمودم

Агар ту ром будӣ аз намоиш

اگر تو رام بودی از نمایش

Намӯдӣ гавҳари андари озмоиш

نمودی گوهر اندر آزمایش

Яке нимаи з ман шуд зиндагонӣ

یکی نیمه ز من شد زندگانی

Миёни дарду нанги ҷовдонӣ

میان درد و ننگ جاودانی

Ба дигар нима хоҳам буд дилшод

به دیگر نیمه خواهم بود دلشاد

Нахоҳам дод ӯро низ бар бод

نخواهم داد او را نیز بر باد

Аз он пешини вафои куштан чаҳ дорам

از آن پیشین وفا کِشتن چه دارم

Ки то зини пас вафоят низ корам

که تا زین پس وفایت نیز کارم

Наварзам меҳр бе Меҳрони азин беш

نورزم مهر بی مهران ازین بیش

Ки на душман шудаи ситам бо тани хеш

که نه دشمن شده‌ستم با تن خویش

Ки на модари маро аз баҳри ту зод

که نه مادر مرا از بهر تو زاد

Ваёи эзади маро яксар ба ту дод

ویا ایزد مرا یکسر به تو داد

На баси тимори дҳсолаҳ ки барадам

نه بس تیمار دهساله که بردم

Ваёи андӯҳи беҳуда ки хӯрдам

ویا اندوه بیهوده که خوردم

Вафо зон беш чун бошад ки ҷустам

وفا زان بیش چون باشد که جستم

Чаҳ дорам зон вафо ҷустан ба дастам

چه دارم زان وفا جستن به دستم

Вафо кардам зи пеш ва ба накардам

وفا کردم ز پیش و به نکردم

Азиро бо дилии пари доғу дардам

ازیرا با دلی پر داغ و دردم

Ҳамаи кас аз ҷафо гардад пушаймон

همه کس از جفا گردد پشیمان

Ман онам каз вафои гаштами бад-ӣни сон

من آنم کز وفا گشتم بدین سان

Вафо оварад чандини ранҷ бар ман

وفا آورد چندین رنج بر من

Ки нӯшами заҳри гашту дӯсти душман

که نوشم زهر گشت و دوست دشمن

Дилии худ чанд бошад тоаш чандин

دلی خود چند باشد تاش چندین

Расад осебу ранҷ аз меҳр ва аз кин

رسد آسیب و رنج از مهر و از کین

Агар кӯҳии бадӣ аз сангу оҳан

اگر کوهی بُدی از سنگ و آهن

Намонда сетӣ кунун як зарра дар тан

نمانده‌ستی کنون یک ذره در تن

Агар худ рой дорам меҳри ҷӯӣ

اگر خود رای دارم مهر جویی

Бад-ӣни дили меҳр чун варзам нагӯйӣ

بدین دل مهر چون ورزم نگویی

Дилии рустаи зи биму ҷуста аз дом

دلی رسته ز بیم و جسته از دام

Дигар раҳ кӣ наад дар доми ту гом

دگر ره کی نهد در دام تو گام