Дигар бора ҷавобаш дод ромин
دگر باره جوابش داد رامین
Сар аз чанбари макаш эй моҳи чандин
سر از چنبر مکش ای ماه چندین
Ту ин гуфторро ҳосили надорӣ
تو این گفتار را حاصل نداری
Ба бели сабри тарсами гули надорӣ
به بیل صبر ترسم گل نداری
Забон бо дилат ҳамроҳӣ надорад
زبان با دلت همراهی ندارد
Дилат зин гуфта огоҳӣ надорад
دلت زین گفته آگاهی ندارد
Дилатро дар шикебе ҳунар нест
دلت را در شکیبایی هنر نیست
Марвро зин ки май гӯйӣ хабар нест
مرو را زین که میگویی خبر نیست
Ту чун таблӣ ки бонгати сҳмнокст
تو چون طبلی که بانگت سهمناکست
Ва лекин дар миёнат бод покаст
و لیکن در میانت باد پاکست
Забонат май намояди зуди сирӣ
زبانت مینماید زود سیری
Ва лекин нест дилро ин далерӣ
و لیکن نیست دل را این دلیری
Забонат дигарасту дилати дигар
زبانت دیگرست و دلت دیگر
Ки ин аз ҳанзаласт ва он зи шукр
که این از حنظلست و آن ز شکر
Худои ман бета бар осмон нест
خدای من بتا بر آسمان نیست
Агар бар ман дили ту меҳрбон нест
اگر بر من دل تو مهربان نیست
Ва лекини бахти ман имшаб чунинаст
و لیکن بخت من امشب چنینست
Ки чун бадхоҳи ман бо ман ба кинаст
که چون بدخواه من با من به کینست
Маро дар барф чун гумроҳи мондаи сет
مرا در برف چون گمراه ماندهست
Змн то марги як бироаҳи мондаи сет
زمن تا مرگ یک بیراه ماندهست
Наёрам беш азин бар ҷой бӯдан
نیارم بیش ازین بر جای بودن
Наҳифи барфу сармо озмудан
نهیب برف و سرما آزمودن
Ту нодонӣу ншнўдии магари он
تو نادانی و نشنودی مگر آن
Ки аз бадхоҳи бадтари дӯсти нодон
که از بدخواه بدتر دوست نادان
Агар нодон буд боиста фарзанд
اگر نادان بود بایسته فرزند
Азу бибаред бояд меҳру пайванд
ازو ببرید باید مهر و پیوند
Ман эдар дар миёни барфу сармо
من ایدر در میان برف و سرما
Ту дар хона миён хазу дебо
تو در خانه میان خز و دیبا
Ҳамеи бинии маро дар ҳоли чунин
همی بینی مرا در حال چونین
Ҳамеи гӯйии суханҳои нигорин
همی گویی سخنهای نگارین
Чаҳ ҷои ин суханҳои дарозаст
چه جای این سخنهای درازست
Чаҳ вақти ин ҳамаи гшӣ ва нозаст
چه وقت این همه گشّی و نازست
Ту аз гшии сухани нокардаи кӯтоҳ
تو از گشّی سخن ناکرده کوتاه
Гулӯӣ ман бигирад марг ногоҳ
گلوی من بگیرد مرگ ناگاه
Марои мурдан буд дар размгоҳӣ
مرا مردن بود در رزمگاهی
Ки гирди ман буд куштаи сипоҳӣ
که گرد من بود کشته سپاهی
Чаро ба фусӯс дар сармои бимирам
چرا بهفسوس در سرما بمیرم
Чаро роҳ саломат брнагирам
چرا راه سلامت برنگیرم
Нахоҳӣ мари маро бар ту ситам нест
نخواهی مر مرا بر تو ستم نیست
Чу ман бошам марои дилдор кам нест
چو من باشم مرا دلدار کم نیست
Турои мӯбади ҳмидўни бод дар бар
ترا موبد همیدون باد در بر
Маро чун ту яке дилдори дигар
مرا چون تو یکی دلدار دیگر
Чу ман баргардам аз пешати бадоне
چو من برگردم از پیشت بدانی
Казин тундӣ кро дорад зӣоне
کزین تندی کرا دارد زیانی
Кунун рафтам ту аз ман бош падрӯд
کنون رفتم تو از من باش پدرود
Ҳамеи зани ин навогар нгслд равад
همی زن این نوا گر نگسلد رود
Ман он хоҳам ки ту бошӣ шикеб
من آن خواهم که تو باشی شکیبا
Чаҳ хоҳад кӯри ҷузи ду чашми бино
چه خواهد کور جز دو چشم بینا
Ту мӯбадроу мӯбади мари турои бод
تو موبد را و موبد مر ترا باد
Ба коми неки хоҳон ҳар давони шод
به کام نیک خواهان هر دوان شاد