Шигифтои пари фиребои рўзгоро

شگفتا پر فریبا روزگارا

Ки чун дорад забуни хеши мо ро

که چون دارد زبون خویش ما را

Ба мо бозии намояд ин набаҳра

به ما بازی نماید این نبهره

Чунон чун мард бозӣ кун ба муҳра

چنان چون مرد بازی کن به مهره

Гуҳӣ дилшод дорад гоҳи ғамгин

گهی دلشاد دارد گاه غمگین

Гуҳӣ бо меҳр дорад гоҳ бо кин

گهی با مهر دارد گاه با کین

Магари моро ҷузин баҳра набоист

مگر ما را جزین بهره نبایست

Вагар чунин набӯдӣ худ ншоист

وگر چونین نبودی خود نشایست

Тани мо гар набӯдӣ бастаи оз

تن ما گر نبودی بستهٔ آز

Нагуфтӣ аз гшӣ бо ҳеҷ каси роз

نگفتی از گشی با هیچ کس راز

На касро дар ҷаҳон гардан наҳодӣ

نه کس را در جهان گردن نهادی

На бории зини ҷаҳон бар тан наҳодӣ

نه باری زین جهان بر تن نهادی

зи банди мардумии ҷустии раҳоӣ

ز بند مردمی جُستی رهایی

Нҷстӣ аз бузургии ҷузи ҷудоӣ

نجستی از بزرگی جز جدایی

Чу будӣ дар гуҳармон бе ниёзӣ

چو بودی در گهرمان بی نیازی

Ба ки кардӣ ҷаҳони афсӯсу бозӣ

به که کردی جهان افسوس و بازی

Чунон кандар миёни вису ромин

چنان کاندر میان ویس و رامین

Бгстрд аз пас меҳри он ҳамаи кин

بگسترد از پس مهر آن همه کین

Чу ромини бози гашт аз виси навмед

چو رامین باز گشت از ویس نومید

зи меҳр ҳар ду гашти Иблиси навмед

ز مهر هر دو گشت ابلیس نومید

Пушаймони гашти вис аз карда хеш

پشیمان گشت ویس از کردهٔ خویش

Дили нолонаши гашти озурдаи хеш

دل نالانش گشت آزردهٔ خویش

з гиря кард чашми хеши пари об

ز گریه کرد چشم خویش پر آب

Ба рух бар , ашк ӯ чун дар хўшоб

به رخ بر، اشک او چون دُرّ خوشاب

Ҳаме борид чун абри баҳорӣ

همی بارید چون ابر بهاری

Ба оби андари равон ҳамчун сморӣ

به آب اندر روان همچون سماری

Гули рӯйиш ба гӯнаи гашт чун гул

گل رویش به گونه گشت چون گل

зи дарди дил ҳаме зад санг бар дил

ز درد دل همی زد سنگ بر دل

На бар дил ки мезад санг бар санг

نه بر دل که میزد سنگ بر سنگ

зи нолаи ҳамчуи зери чанг бар чанг

ز ناله همچو زیر چنگ بر چنگ

Ҳаме гуфт оҳи азин ворунаи бахтам

همی گفت آه ازین وارونه بختم

Ту гӯйии шохи меҳнатро дарахтам

تو گویی شاخ محنت را درختم

Чаро тимори ҷони худ харидам

چرا تیمار جان خود خریدم

Ба дасти худ гулӯӣ худ буридам

به دست خود گلوی خود بریدم

Чаҳ бад буд ин ки кардам бо тани хеш

چه بد بود این که کردم با تن خویش

Чаро гаштами бад-ӣни сони душмани хеш

چرا گشتم بدین سان دشمن خویش

Кунун оташи зи ҷонам ки нишонд

کنون آتش ز جانم که نشاند

Кунун худ кардаро дармон ки донад

کنون خود کرده را درمان که داند

Ба доя гуфт дояи хез ва манишин

به دایه گفت دایه خیز و منشین

Намӯнаи кори хастаи ҷони ман байн

نمونه کار خسته جان من بین

Нигар то ҳеҷ касро ин фитодаи сет

نگر تا هیچ کس را این فتاده‌ست

Ба бахти ман зи модари духти зодаи сет

به بخت من ز مادر دخت زاده‌ست

Маро омад ба дар бахти вафогар

مرا آمد به در بخت وفاگر

Ба зӯраш бозгардонедам аз дар

به زورش بازگردانیدم از در

Маро бар дасти ҷоми нӯш ва ман маст

مرا بر دست جام نوش و من مست

Ба мастии ҷомро бФгндми аздст

به مستی جام را بفگندم ازدست

Сияҳи бод ҷафо ангехт гирдам

سیه باد جفا انگیخت گردم

Кабӯди абр бало борид дардам

کبود ابر بلا بارید دردم

Се чандон каз ҳавои боради ҳамеи нам

سه چندان کز هوا بارد همی نم

Дарин шаб бар дилами боради ҳамеи ғам

درین شب بر دلم بارد همی غم

Манам аз хуррамӣ дарвеш гашта

منم از خرمی درویش گشته

Чароғи худ ба дасти хеши кушта

چراغ خود به دست خویش کشته

Ало эй доя ҳамчун бод башитоб

الا ای دایه همچون باد بشتاب

Нигорин дилбарамро зуд дарёб

نگارین دلبرم را زود دریاب

Аннани борааш гиру фурӯди ор

عنان باره‌اش گیر و فرود آر

Бигӯ эй рафта аз пешам ба озор

بگو ای رفته از پیشم به آزار

Набошад ҳеҷ комӣ бе наҳифӣ

نباشد هیچ کامی بی نهیبی

Набошад ҳеҷ ишқӣ бе ътибӣ

نباشد هیچ عشقی بی عتیبی

Ба ҷони андари умед ва оз бошад

به جان اندر امید و آز باشد

Ба ишқи андари итоб ва ноз бошад

به عشق اندر عتاب و ناز باشد

Ҷафои ту ҳақиқати бад ба кирдор

جفای تو حقیقت بُد به کردار

Ҷафои ман маҷозии бад ба гуфтор

جفای من مجازی بُد به گفتار

Набинӣ ҳеҷ меҳру меҳри ҷӯӣ

نبینی هیچ مهر و مهر جویی

Ки худ дар вай набошад гуфту гӯйӣ

که خود در وی نباشد گفت و گویی

Бидон дилбар чаро бошад ниёзӣ

بدان دلبر چرا باشد نیازی

Ки худ бо ӯ нишоед кард нозӣ

که خود با او نشاید کرد نازی

Ту озурда шудӣ аз ман ба гуфтор

تو آزرده شدی از من به گفتار

Ман озурда шудам аз ту ба кирдор

من آزرده شدم از تو به کردار

Агар буд аз ту он кирдори некӯ

اگر بود از تو آن کردار نیکو

Чаро буд аз ман ин гуфтори оҳӯ

چرا بود از من این گفتار آهو

Чу аз ту ончунон кирдори шоист

چو از تو آنچنان کردار شایست

Марои худ беш ва кам гуфтан набоист

مرا خود بیش و کم گفتن نبایست

Бидор эй доя ӯро то ман оем

بدار ای دایه او را تا من آیم

Ки пӯзиши ончӣ бояд ман намоям

که پوزش آنچه باید من نمایم