Ҷавобӣ дод ромини длозор

جوابی داد رامین دلازار

Чунон чун ҳоли эшонро сазовор

چنان چون حال ایشان را سزاوار

Нигоро ҳарчӣ ту кардӣ бидидам

نگارا هرچه تو کردی بدیدم

Ҳмидўн ҳарчӣ ту гуфтӣ шунидам

همیدون هرچه تو گفتی شنیدم

Мабодои онкӣ дар хорӣ надонад

مبادا آنکه در خواری نداند

зи нодонӣ дар он хорӣ бимонад

ز نادانی در آن خواری بماند

На онам ман ки хориро надонам

نه آنم من که خواری را ندانم

Тани осӯдаи дарин хории бимонам

تن آسوده درین خواری بمانم

Марои ин роҳи бади ҷуз дев нанамуд

مرا این راه بد جز دیو ننمود

Пушаймонам бар он кам дев фармуд

پشیمانم بر آن کم دیو فرمود

Бпимўдм ба гуфт деви роҳӣ

بپیمودم به گفت دیو راهی

Кашидам ранҷу хорӣ чанд гоҳе

کشیدم رنج و خواری چند گاهی

Гумони барадами казин раҳ ганҷ ёбам

گمان بردم کزین ره گنج یابم

Надонистам ки бе бар ранҷ ёбам

ندانستم که بی بر رنج یابم

Ба кӯҳистон нишаста хурраму шод

به کوهستان نشسته خرم و شاد

Тан аз ранҷу дил аз андешаи озод

تن از رنج و دل از اندیشه آزاد

зи чандон хуррамӣ дил барграфтам

ز چندان خرمی دل برگرفتم

Чунин роҳии гарон дар бар гирифтам

چنین راهی گران در بر گرفتم

Сазоворами бад-ӣни хорӣ ки дидам

سزاوارم بدین خواری که دیدم

Чаро дил зон ҳама шодӣ буридам

چرا دل زان همه شادی بریدم

Дили нодон ба ҳуш хеш нозад

دل نادان به هوش خویش نازد

Бадисозӣ кро некӣ насозад

بدی سازی کرا نیکی نسازد

Касеро козмоиии гавҳарии даҳ

کسی را کازمایی گوهری ده

Вагар гавҳар нахоҳад ахгарии даҳ

و گر گوهر نخواهد اخگری ده

Марои дасти замона гавҳарӣ дод

مرا دست زمانه گوهری داد

Чу бФгндм ба ҷояш ахгарӣ дод

چو بفگندم به جایش اخگری داد

Ду моҳаи роҳи паймӯдам ба сахтӣ

دو ماهه راه پیمودم به سختی

Ба фарҷомаш чаҳ дидам шӯри бахтӣ

به فرجامش چه دیدم شور بختی

Марои фарҷоми ҷуз чунин набоист

مرا فرجام جز چونین نبایست

Вагар чунин набӯдӣ худ ншоист

وگر چونین نبودی خود نشایست

Чу кардам бо замонаи носипосӣ

چو کردم با زمانه ناسپاسی

Замона кард бо ман ношиносӣ

زمانه کرد با من ناشناسی

Чу ман гуфтам ки нспосм ба ҳар чиз

چو من گفتم که نسپاسم به هر چیز

Замона гуфт нашиносам туро низ

زمانه گفت نشناسم ترا نیز

Накӯ кардӣ ки аз пешами брондӣ

نکو کردی که از پیشم براندی

Биҷузи таррор ва нодонам нхўондӣ

بجز طرار و نادانم نخواندی

Дили мангар чунин нодон набӯдӣ

دل من گر چنین نادان نبودی

Ба меҳр нокасе печон набӯдӣ

به مهر ناکسی پیچان نبودی

Кунун баргарду андари ман мёўиз

کنون برگرد و اندر من میاویز

Чунон чун гуфтӣ аз меҳрам бипарҳез

چنان چون گفتی از مهرم بپرهیز

Ки ман борӣ шудам то рӯзи маҳшар

که من باری شدم تا روز محشر

Нпиўндими ҳаргизи як ба дигар

نپیوندیم هرگز یک به دیگر

На ман гуфтам ки ту на моҳрӯе

نه من گفتم که تو نه ماهرویی

На симини соидӣ на машки мӯе

نه سیمین ساعدی نه مشک مویی

Ту хубонро худовандӣу солор

تو خوبان را خداوندی و سالار

Накӯёнро тӯии ганҷури бедор

نکویان را توی گنجور بیدار

СлФ бошад ба чашмати ҷоўдӣ ро

صلف باشد به چشمت جاودی را

Тараб бошад ба рӯяти некӯӣ ро

طرب باشد به رویت نیکوی را

Ту дории ҳалқҳои машк бар оҷ

تو داری حلقهای مشک بر عاج

Ту дорӣ аз бунафшаи моҳро тоҷ

تو داری از بنفشه ماه را تاج

Ту аз дидор чун хуррами баҳорӣ

تو از دیدار چون خرم بهاری

Ту аз рухсор чун чинии нигорӣ

تو از رخسار چون چینی نگاری

Ва лекингар ту моҳу офтобӣ

و لیکن گر تو ماه و آفتابی

Нахоҳам каз буна бар ман битобӣ

نخواهم کز بنه بر من بتابی

Нигорои ту пизишки бедилоне

نگارا تو پزشک بیدلانی

Ба дарди бедилони дармони ту доне

به درد بیدلان درمان تو دانی

Азин пас гарчи бошад саъби дардам

ازین پس گرچه باشد صعب دردم

Бимирам низ гирд ту нигарадам

بمیرم نیز گرد تو نگردم

Ту дорӣ дар лаби оби зиндагонӣ

تو داری در لب آب زندگانی

Ки бози оре ба тани ҷону ҷавонӣ

که باز آری به تن جان و جوانی

Агар чаҳ тишнагӣ ояд ба рӯем

اگر چه تشنگی آید به رویم

Бимирами ташнаи об аз ту биҷӯем

بمیرم تشنه آب از تو بجویم

Вагар ишқи ман оташ буд сӯзон

و گر عشق من آتش بود سوزان

Набинӣ зин сипас ӯро фурӯзон

نبینی زین سپس او را فروزان

Чунин оташ ки бошад сурбаи сари дӯд

چنین آتش که باشد سربه سر دود

Ҳамон беҳтар ки хокистар шавад зуд

همان بهتر که خاکستر شود زود

Басӣ оҳӯ бигуфтӣ бар тани ман

بسی آهو بگفتی بر تن من

Ду сад чандон ки гуяд душмани ман

دو صد چندان که گوید دشمن من

Кунун он гуфтҳо кардӣ фаромӯш

کنون آن گفتها کردی فراموش

На дар дили ҷой он додӣ на дар гӯш

نه در دل جای آن دادی نه در گوش

Набинӣ онкӣ худ кардӣ зи хорӣ

نبینی آنکه خود کردی ز خواری

зи ман меҳру вафо май чашми дорӣ

ز من مهر و وفا می چشم داری

Бидон зани Монӣ эй моҳи смнбр

بدان زن مانی ای ماه سمنبر

Ки бошад дар канораши кӯри духтар

که باشد در کنارش کور دختر

Ба дидаи кӯрӣ духтар набинад

به دیده کوری دختر نبیند

Ҳамеи домод беоҳӯ гузинад

همی داماد بی آهو گزیند

Ту низ оҳӯии худро ме набинӣ

تو نیز آهوی خود را می‌نبینی

Ҳамеша ёр беоҳӯ гузинӣ

همیشه یار بی آهو گزینی

Сухани хоҳӣ ки яксар худ ту гӯйӣ

سخن خواهی که یکسر خود تو گویی

Ба ном ҳар касе оҳӯи ту ҷӯӣ

به نام هر کسی آهو تو جویی

Чаҳ оҳӯ дидӣ аз ман то ту будӣ

چه آهو دیدی از من تا تو بودی

Ки чандини хашм ва озорам намӯдӣ

که چندین خشم و آزارم نمودی

Турои дили сайри гашт аз меҳрбонӣ

ترا دل سیر گشت از مهربانی

Чаро чандини марои бади меҳри хуоне

چرا چندین مرا بد مهر خوانی

зи бади Меҳрии нишони ту беш дорӣ

ز بد مهری نشان تو بیش داری

Ки бераҳмӣу зафтии кеши дорӣ

که بی رحمی و زفتی کیش داری

Агар ҳаргизи ту рӯй ман надидӣ

اگر هرگز تو روی من ندیدی

На дар гетии нишон ман шунидӣ

نه در گیتی نشان من شنیدی

Набоистӣ чунин бераҳм бӯдан

نبایستی چنین بی رحم بودن

Ба гуфтори ин ҳамаи хории намӯдан

به گفتار این همه خواری نمودن

Агар ёрат набудам дайр гоҳе

اگر یارت نبودم دیر گاهی

Бидам марди ғарибу даври роҳӣ

بدم مرد غریب و دور راهی

Шаби торик ва ман беҷой ва бе ёр

شب تاریک و من بی جای و بی یار

Ба дасти боду барфи андари гирифтор

به دست باد و برف اندر گرفتار

Гунаҳро пӯзиш бисёр кардам

گنه را پوزش بسیار کردم

Ҳазорон лоба ва зинҳор кардам

هزاران لابه و زنهار کردم

На аз хушии яке гуфтор будат

نه از خوشی یکی گفتار بودت

На аз хӯбии яке кирдор будат

نه از خوبی یکی کردار بودت

На бар даргоҳи хешам бор додӣ

نه بر درگاه خویشم بار دادی

На аз сахтии маро зинҳор додӣ

نه از سختی مرا زنهار دادی

Маро дар барф ва дар борон бимонадӣ

مرا در برف و در باران بماندی

Ба хории вонгаҳ аз пешами брондӣ

به خواری وانگه از پیشم براندی

з бераҳмӣ набӯдӣ дастгирам

ز بی رحمی نبودی دستگیرم

Бидон то ман ба барфи андари бимирам

بدان تا من به برف اندر بمیرم

Нбхшўдии зи рашки сахт бар ман

نبخشودی ز رشک سخت بر من

Ҳамеи маргами сголидӣ чу душман

همی مرگم سگالیدی چو دشمن

Агар рӯзии туро рашкӣ намудем

اگر روزی ترا رشکی نمودم

Ба рӯзи марг арзонӣ набудам

به روز مرگ ارزانی نبودم

Чаҳ бешармӣ ва чаҳ зинҳори хорӣ

چه بی شرمی و چه زنهار خواری

Ки марги дӯстонро хори дорӣ

که مرگ دوستان را خوار داری

Гар аз маргами дилати хушнӯд будӣ

گر از مرگم دلت خشنود بودی

зи марги ман туро чаҳ суд будӣ

ز مرگ من ترا چه سود بودی

Туро судӣ наомад зонка кардӣ

ترا سودی نیامد زانکه کردی

Бидидӣ он гумони бад ки барадӣ

بدیدی آن گمان بد که بردی

Марои судӣ бузург омад падедор

مرا سودی بزرگ آمد پدیدار

Ки пайдои гашти ғаддор аз вафодор

که پیدا گشت غدار از وفادار

Балоро худҳамини як ҳол некӯаст

بلا را خودهمین یک حال نیکوست

Ки бишносӣ бадв дар , душману дӯст

که بشناسی بدو در، دشمن و دوست

Кунун каз ҳоли ту огоҳи гаштам

کنون کز حال تو آگاه گشتم

Дили сангинатро бадхоҳи гаштам

دل سنگینت را بدخواه گشتم

Вафои ту чу симурғаст ноёб

وفای تو چو سیمرغست نایاب

Ки дил бе раҳми дории чашм бе об

که دل بی رحم داری چشم بی آب

Мабодои кас ки ӯ меҳри ту варзад

مبادا کس که او مهر تو ورزد

Куҷои меҳри ту як зарра наярзад

کجا مهر تو یک ذره نیرزد

Сипоси кирдигори додгари бод

سپاس کردگار دادگر باد

Ки ҷонамро зи банд меҳр бикшод

که جانم را ز بند مهر بگشاد

Шавам дигар наварзам меҳр бо кас

شوم دیگر نورزم مهر با کس

Гули глбўии зини гетии марои бас

گل گلبوی زین گیتی مرا بس

Шавам то марг бошам пеш ӯ шоҳ

شوم تا مرگ باشم پیش او شاه

Ки ӯ то марг бошад пеши ман моҳ

که او تا مرگ باشد پیش من ماه

Ҳар онгоҳӣ ки чун ӯ моҳ бошад

هر آنگاهی که چون او ماه باشد

Сазад ӯро ки чун ман шоҳ бошад

سزد او را که چون من شاه باشد

Агар гетӣ бипаймое ду сад роҳ

اگر گیتی بپیمایی دو صد راه

На чун ӯ моҳи ёбӣ на чу ман шоҳ

نه چون او ماه یابی نه چو من شاه

Чу моро дод бахти неки пайванд

چو ما را داد بخت نیک پیوند

Ба меҳр икдгр бошем хурсанд

به مهر یکدگر باشیم خرسند