Расед аз пас ҳафтае шоду каш

رسید از پس هفته ای شاد و کش

Ба шаҳрии длорому пидрому хуш

به شهری دلارام و پدرام و خوش

Ҳамаи дашт ӯ навгулу хайзарон

همه دشت او نوگل و خیزران

Киӣ барсараши бешаи заъфарон

کهی برسرش بیشه زعفران

Бар он кӯҳ бар майлии афрохта

بر آن کوه بر میلی افراخته

зи миси воҳн ва рӯй бгдохтаҳ

ز مس وآهن و روی بگداخته

набиштаи зи гардиши хаттии порсӣ

نبشته ز گردش خطی پارسی

Ки бади умри ман шоҳи даҳ бори сӣ

که بد عمر من شاه ده بار سی

зи шоҳон касе бадсиголам набӯд

ز شاهان کسی بدسگالم نبود

Ба ганҷ ва ба лашкар ҳмолм набӯд

به گنج و به لشکر همالم نبود

Дар ин кӯҳи сад сол будам нишаст

در این کوه صد سال بودم نشست

Басии руста зар оваредам ба даст

بسی رسته زر آوریدم به دست

Ҳамаи зери ин майл кардам ниҳон

همه زیر این میل کردم نهان

Бирафтам саранҷоми кор аз ҷаҳон

برفتم سرانجام کار از جهان

На зу шод будам бад-ӣни сар ба низ

نه زو شاد بودم بدین سر به نیز

Нахоҳам бидон сари бадани шод низ

نخواهم بدان سر بدن شاد نیز

Надонам ки ёбад бадви дастрас

ندانم که یابد بدو دسترس

Марои баҳра борӣ шуморасту бас

مرا بهره باری شمارست و بس

Чу дастат ба чиз ту набӯд расон

چو دستت به چیز تو نبود رسان

Чаҳ чиз ту бошад чаҳ он касон

چه چیز تو باشد چه آن کسان

Ғаму ранҷи ман ҳар ки орад ба ёд

غم و رنج من هر که آرد به یاد

Набошад ба окндни ганҷи шод

نباشد به آکندن گنج شاد

Ба некии баради ранҷ ҳар рӯз беш

به نیکی برد رنج هر روز بیش

Ки фарҷоми ҳам некӣ оядаш пеш

که فرجام هم نیکی آیدش پیش

Гар аз кӯҳ дорем зар беш мо

گر از کوه داریم زر بیش ما

Тавонгари хдоисту дарвеши мо

توانگر خدایست و درویش ما

Аё онкии ин ганҷат ояд ба даст

ایا آنکه این گنجت آید به دست

з рӯй хирад бар ба кор ончӣ ҳаст

ز روی خرد بر به کار آنچه هست

Ҳамаи сола эдар тавонои Не

همه ساله ایدر توانا نیی

Ки имрӯзи ӣнҷоу фардои Не

که امروز اینجا و فردا نیی

Тан аз ганҷ дунё Маяфкан ба ранҷ

تن از گنج دنیا میفکن به رنج

зи некӣу номи нкўсози ганҷ

ز نیکی و نام نکوساز گنج

Ки бурдани тавон ганҷи зар гарчи бас

که بردن توان گنج زر گرچه بس

зи каси ганҷ некӣ набардаст кас

ز کس گنج نیکی نبردست کس

Ҷаҳони жарф чоҳӣаст пари биму оз

جهان ژرف چاهی است پر بیم و آز

Аз ӯ кӯш то тани кашӣ бар фароз

از او کوش تا تن کشی بر فراز

Фжаҳи гандаи пирсити шӯридаи ҳаш

فژه گنده پیرسیت شوریده هش

Бидонадяшу фарзанди хури шӯии каш

بداندیش و فرزند خور شوی کش

Ба ҳаргунаи фарзанд обистан аст

به هرگونه فرزند آبستن است

Ту фарзандро дӯст ва ӯ душман аст

تو فرزند را دوست و او دشمن است

Паноҳат бидод офарини боду бас

پناهت بداد آفرین باد و بس

Ки аз бади ҷуз ӯ нест фарёдрас

که از بد جز او نیست فریادرس

Дили паҳлавон хира шуд кон бихонад

دل پهلوان خیره شد کآن بخواند

Басӣ дар зи ду ҷазаъ равшан баранд

بسی در ز دو جزع روشن براند

Сипаҳро бифармуд тоҳмгрўаҳ

سپه را بفرمود تاهمگروه

Фиканданд он майл ва канданд кӯҳ

فکندند آن میل و کندند کوه

Чаҳӣ буд зераш чу тории муғок

چهی بود زیرش چو تاری مغاک

Пар аз зари рустаи бёкндаҳи пок

پر از زر رسته بیاکنده پاک

Саросари фароз чаҳ анбор кард

سراسر فراز چه انبار کرد

Сад ва бист уштури ҳама бор кард

صد و بیست اشتر همه بار کرد

Бе андозаи зони коса ва хону ҷом

بی اندازه زآن کاسه و خوان و جام

Бисозед вазин карду заррини стом

بسازید وزین کرد و زرین ستام

Яке даҳ манӣ ҷоми дигари бсохт

یکی ده منی جام دیگر بساخت

Бадви гӯнаи гавани гавҳари андари ншохт

بدو گونه گون گوهر اندر نشاخت

зи як рӯй он ҷоми ҷамшеди шоҳ

ز یک روی آن جام جمشید شاه

Нигоридаи дрбзми ботоҷ вагоҳ

نگاریده دربزم باتاج وگاه

з рӯй дигар пайкар хеш кард

ز روی دگر پیکر خویش کرد

Чу дар саф чаҳ бо аждаҳои набард

چو در صف چه با اژدهای نبرد

Ҳар онгаҳ ки базмӣ нав оростӣ

هر آنگه که بزمی نو آراستی

Бидон даҳ манӣ ҷом май хостӣ

بدان ده منی جام می خواستی

Чу бардошти он ганҷ аз он марзу бум

چو برداشت آن گنج از آن مرز و بوم

Ба назд хсў шуд ки бади шоҳи рӯм

به نزد خسو شد که بد شاه روم

Ба ъмўриаҳ буд шаҳро нишаст

به عموریه بود شه را نشست

Чўбшниди комди яли чири даст

چوبشنید کآمد یل چیر دست