Бар ошуфт ва фармуд тобри ҳарир
بر آشفت و فرمود تابر حریر
Ба асрти яке нома созад дабир
به اثرط یکی نامه سازد دبیر
Чу чашм қалам кард серумаи зи қор
چو چشم قلم کرد سرمه ز قار
Ббд диданаши равшану дидаи тор
ببد دیدنش روشن و دیده تار
Шуд он хома аз хат гетӣ фурӯз
شد آن خامه از خطّ گیتی فروز
Дили шаби нигоранда бар рӯй рӯз
دل شب نگارنده بر روی روز
Басони яке хиради гирёни писар
بسان یکی خرد گریان پسر
Хурушону пӯёну ҷӯёни падар
خروشان و پویان و جویان پدر
Ба даштӣ дар аз шӯра гум карда роҳ
به دشتی در از شوره گم کرده راه
зи гармои забони кФтаҳу рухи сиёҳ
ز گرما زبان کفته و رخ سیاه
Сари номаи ном ҷҳонбон навишт
سَرِ نامه نام جهانبان نوشت
Худоӣ ки ӯ сохт ҳар хубу зишт
خدایی که او ساخت هر خوب و زشت
Сароеи чунинпурнигор офарид
سرایی چنین پرنگار آفرید
Тану рӯзӣу рӯзгори офарид
تن و روزی و روزگار آفرید
Ба як банди ҳафт осмон баста кард
به یک بند هفت آسمان بسته کرد
Бад-ӣни гавҳарони кор пайваста кард
بدین گوهران کار پیوسته کرد
Замини истода ба боди сипеҳр
زمین ایستاده به باد سپهر
Ҳамеи гирди гардон шудаи моҳу меҳр
همی گرد گردان شده ماه و مهر
Дигар гуфт каз гашт чархем шод
دگر گفت کز گشت چرخیم شاد
Ки бар мо дар шодкомии кушод
که بر ما در شادکامی گشاد
Ба фармони мо гашти тоҷу нигин
به فرمان ما گشت تاج و نگین
Ҳамон шоҳии ҳафт кишвари замин
همان شاهی هفت کشور زمین
Чунон кеҳтарӣ додмон некбахт
چُنان کهتری دادمان نیکبخت
Сипар карда тани пеш ҳар кори сахт
سپر کرده تن پیش هر کار سخت
Кунун хост дар ҳинди кории табоҳ
کنون خاست در هند کاری تباه
Ки онҷои ҳамеи барад бояд сипоҳ
که آنجا همی برد باید سپاه
Бад-ӣни чораи Гаршосб бояд ҳаме
بدین چاره گرشاسب باید همی
Вагар зуд ноед нишоед ҳаме
وگر زود ناید نشاید همی
Ба гоҳ фиристаш басӣчии мсоз
به گاه فرستش بسیچی مساز
Ки ҳаст ончӣ бояд чу ояд фароз
که هست آنچه باید چو آید فراز
зи мо лашкару созу ёрӣу ганҷ
ز ما لشکر و ساز و یاری و گنج
Взўи мардӣу кини гузорӣу ранҷ
وزو مردی و کین گزاری و رنج
Чунон кун казин номаи як нима беш
چنان کن کزین نامه یک نیمه بیش
Нахонда ба ваии кӯи гирди роҳи пеш
نخوانده به وی کو گِرَد راه پیش
Чунон бози посухи расон бе диранг
چنان باز پاسخ رسان بی درنگ
Ки овоз бозояд аз кӯҳи санг
که آواز بازآید از کوه سنگ
Чу нома ба номовар асрт расед
چو نامه به نام آور اثرط رسید
Замонӣ ба андешаи дами дркшид
زمانی به اندیشه دَم درکشید
Ба Гаршосб гуфт эй ҳужабри замон
به گرشاسب گفت ای هژبر زمان
Чаҳ гӯйии бад-ӣни ҷанги бандии миён
چه گویی بدین جنگ بندی میان
Битарсам ки ҷое бипечӣ зи бахт
بترسم که جایی بپیچی ز بخت
Ки ҳам роҳ давраст ва ҳам кори сахт
که هم راه دورست و هم کار سخت
Ҷаҳон паҳлавон гуфт к-эии пурҳунар
جهان پهلوان گفت کای پرهنر
Ба ҷузи ҷангу кини ман чаҳ хоҳам дигар
به جز جنگ و کین من چه خواهم دگر
Марои эзад аз баҳри ҷанги офарид
مرا ایزد از بهر جنگ آفرید
Чаҳ бокам ки ҷанг омад акнӯн падед
چه باکم که جنگ آمد اکنون پدید
Чунин ёлу бозуӣ ва ин зӯру брз
چنین یال و بازوی و این زور و برز
Нишоед ки осоед аз теғу гурз
نشاید که آساید از تیغ و گرز
Сипоҳӣ ки ҷонаши гиромӣ буд
سپاهی که جانش گرامی بود
Азуи нанги хезад , на номӣ буд
ازو ننگ خیزد، نه نامی بود
Кас ар дидамӣ ман сазои шаҳӣ
کس ار دیدمی من سزای شهی
Азин морФш кардамӣ ҷои тиҳӣ
ازین مارفش کردمی جا تهی
Валикин чу кас менаёяд ба даст
ولیکن چو کس می نیاید به دست
Битарсам ки бошад бтар зин ки ҳаст
بترسم که باشد بتر زین که هست
Саранҷом бо подшо ба ҷаҳон
سرانجام با پادشا به جهان
Агар чанд бад бошаду баданаон
اگر چند بد باشد و بدنهان
зи фармони шаҳи нанг ва биғораҳ нест
ز فرمان شه ننگ و بیغاره نیست
Ба ҳар рӯй киро зи ма чора нест
به هر روی کُه را ز مِه چاره نیست
Буд подшои сояи кирдигор
بود پادشا سایه کردگار
Бе ӯ подшоҳӣ наёяд ба кор
بی او پادشاهی نیاید به کار