Ки он ҷойро ромнии ном буд

که آن جای را رامنی نام بود

Яке хуши биҳишти длором буд

یکی خوش بهشت دلارام بود

Киу дашт ӯ буд бар ҳар канор

کُه و دشت او بود بر هر کنار

Дарахтони кофури сесад ҳазор

درختان کافور سیصد هزار

Ҳама чун бар ангушти бФсрдаҳи шер

همه چون بر انگشت بفسرده شیر

Взўи шохҳо чун сарафкандаи пер

وزو شاخها چون سرافکنده پیر

Ту гуфтӣ ки абрии баромади шигарф

تو گفتی که ابری برآمد شگرف

Барон бешимур жола бориду барф

برآن بی شُمر ژاله بارید و برف

Чу дасти кмндоФкнони рӯзи кор

چو دست کمندافکنان روزِ کار

Ҳамаи шохҳо пари зи печидаи мор

همه شاخها پُر ز پیچیده مار

Замини сар ба сар гуфтӣ аз пеш шед

زمین سر به سر گفتی از پیش شید

зи кофур дар чодари бади сипед

ز کافور در چادری بُد سپید

Бирав роҳи морони шикан дар шикан

برو راه ماران شکن در شکن

Чу оҳхтаҳ бар барфи печони расан

چو آهخته بر برف پیچان رسن

Ҳаме ях шуд аз буии кофури хуй

همی یخ شد از بوی کافور خوی

Барангехт аз мғри сармои дай

برانگیخت از مغر سرمای دی

Ба ҳар шохи кофур бар ҷои ҷой

به هر شاخ کافور بر جای جای

Басии мурғи диданди дастони сарой

بسی مرغ دیدند دستان سرای

Аз он мурғ ҳар кас чунин кард ёд

از آن مرغ هر کس چنین کرد یاد

Ки чун ошён карду хояи ниҳод

که چون آشیان کرد و خایه نهاد

Шавад мор то бачааш зошён

شود مار تا بچه اش زآشیان

Биорад ҷаҳди хояи тунд аз миён

بیارد جهد خایه تُند از میان

Занад бар сару чашми мор аз ситез

زند بر سر و چشم مار از ستیز

Тани хеш то мор гирад гурез

تن خویش تا مار گیرد گریز

Пас он мурғ то бачаи оради бурун

پس آن مرغ تا بچه آرد برون

Наад хоя аз гирди хонаи дарун

نهد خایه از گرد خانه درون

Ки тогар дигар раҳ шавад мори боз

که تا گر دگر ره شود مار باز

Наёрад бидон ошён шуд фароз

نیارد بدان آشیان شد فراز

Ҳамон ҷои диданди кӯҳии сиёҳ

همان جای دیدند کوهی سیاه

Гирифтаи сараши роҳ бар чархи моҳ

گرفته سرش راه بر چرخ ماه

Дарахтии гшни шох бар шхи кӯҳ

درختی گشن شاخ بر شخ کوه

Аз анбӯҳи шохаши ситораи сутӯҳ

از انبوه شاخش ستاره ستوه

Баландяш бо чархи ҳамбоз буд

بلندیش با چرخ همباز بود

Ситабряш беш аз чиҳил боз буд

ستبریش بیش از چهل باز بود

Зъўду зи сандал ба ҳам сохта

زعود و ز صندل به هم ساخته

Ба сари буриши айвонии афрохта

به سر برش ایوانی افراخته

Дигар раҳи сипаҳдори пирўзбхт

دگر ره سپهدار پیروزبخت

з млоҳ пурсед кори дарахт

ز ملاح پرسید کار درخت

Ки бар шохаши он кох бар пой чист

که بر شاخش آن کاخ بر پای چیست

Чунин аз бар осмон ҷой кист

چنین از بَِر آسمان جای کیست

Чунин гуфт кони ҷои симурғи рост

چنین گفت کآن جای سیمرغ راست

Ки бар хайли мурғони ҳамаи подшост

که بر خیل مرغان همه پادشاست

Ҳар он мурғи коинҷост аз бими ӯй

هر آن مرغ کاینجاست از بیم اوی

Наёрад бади ин зи он дигар кӣнаи ҷӯй

نیارد بُد این ز آن دگر کینه جوی

Ба кӯҳи аждаҳо ва ба дарёи наҳанг

به کوه اژدها و به دریا نهنگ

Ҳар онҷо ки ёбад бадарад ба чанг

هر آنجا که یابد بدرد به چنگ

Чу гумроҳ бинад касе рӯзу шаб

چو گمراه بیند کسی روز و شب

з бе тӯшагии ҷони расида ба лаб

ز بی توشگی جان رسیده به لب

Аз эдар барад наздаш андари шитоб

از ایدر برد نزدش اندر شتاب

Ба чанголи мива ба минқори об

به چنگال میوه به منقار آب

Ба сӯии раҳи рости бози орадаш

به سوی رَهِ راست باز آردش

зи мардум кро дид нози орадаш

ز مردم کرا دید ناز آردش

Падед омад он мурғи ҳам дар замон

پدید آمد آن مرغ هم در زمان

Азу шуд чу сад ранги фарши осмон

ازو شد چو صد رنگ فرش آسمان

Чу боғии равон дар ҳавои сари нигун

چو باغی روان در هوا سر نگون

Шукуфтаи дарахтони дарави гӯнаи гаван

شکفته درختان درو گونه گون

Чу тозон киӣ пари гулу лолаи зор

چو تازان کُهی پر گل و لاله زار

Зболоши қавси қзҳи сад ҳазор

زبالاش قوس قزح صد هزار

зи боди париши мавҷи дарёи сутӯҳ

ز باد پرش موج دریا ستوه

зи бонгаши гурезони дад аз дашту кӯҳ

ز بانگش گریزان دد از دشت و کوه

Ба минқор бигрифта яке наҳанг

به منقار بگرفته یکی نهنگ

Чиҳил раши фузуни аждаҳое ба чанг

چهل رش فزون اژدهایی به چنگ

Бар он ошён рафту сар бар фарохат

بر آن آشیان رفت و سر بر فراخت

Ту гуфтӣ зи дебои яке каллаи сохт

تو گفتی ز دیبا یکی کِلّه ساخت

Сипаҳбад форуманд хира ба ҷой

سپهبد فروماند خیره به جای

Ҳаме гуфт эй поку бартари худоӣ

همی گفت ای پاک و برتر خدای

Ба ҳар кори биноу донои туе

به هر کار بینا و دانا تویی

Ба ҳар офариниши тавонои туе

به هر آفرینش توانا تویی

Ту созидии ин ҳафт чархи равон

تو سازیدی این هفت چرخ روان

Ситораи муъаллақи замин дар миён

ستاره معلق زمین در میان

Ҷаҳонро гуҳар моя кардӣ чаҳор

جهان را گهر مایه کردی چهار

Взоишони тани ҷонвари сад ҳазор

وزایشان تن جانور صد هزار

Ба ҳар пайкарии нави барории ҳаме

به هر پیکری نو برآری همی

Бар онсон ки хоҳии нигории ҳаме

بر آنسان که خواهی نگاری همی

Кунӣ ҳар чаҳ хоҳӣу каси роҳи рост

کنی هر چه خواهی و کس راه راست

Ҷуз аз ту надонад ки чунон чарост

جز از تو نداند که چونان چراست

Ба кори андарати ранҷ ва ҳамбоз нест

به کار اندرت رنج و همباز نیست

Схнҳотро ҳарф ва овоз нест

سخنهات را حرف و آواز نیست

зи мурдаи тани зиндаи ореи фароз

ز مرده تن زنده آری فراز

Падедоварӣ мурда аз зиндаи боз

پدید آوری مرده از زنده باز

Ту донеи яке қатраи оби офарид

تو دانی یکی قطره آب آفرید

Ки бошад дарав ҳар ду гетии падед

که باشد درو هر دو گیتی پدید

зи хоки он ҳунари ҳам ту пайдо кунӣ

ز خاک آن هنر هم تو پیدا کنی

Каз он ҷой гуё ва бино кунӣ

کز آن جای گویا و بینا کنی

Гумаст он ки сӯии тўош роҳ нест

گمست آن که سوی تواش راه نیست

Ба дили кӯр ҳар каз ту огоҳ нест

به دل کور هر کز تو آگاه نیست

Бринсон ба парвози парандаи кӯҳ

برینسان به پرواز پرنده کوه

Ту кардӣ казу хушк ватарро сутӯҳ

تو کردی کزو خشک و تر را ستوه

Нишеманашро зобри бгзоштӣ

نشیمنش را زابر بگذاشتی

Ба сад ранги пайкараши бнгоштӣ

به صد رنگ پیکرش بنگاشتی

Ҳмидўни ниёйиши кунони гашти боз

همیدون نیایش کنان گشت باز

Ҳамеи гашт бо ҳар ки бади сарфароз

همی گشت با هر که بُد سرفراز

зи кофуру анбар куҷо ёфтанд

ز کافور و عنبر کجا یافتند

Ббрднд ҳар чанд бартофтанд

ببردند هر چند برتافتند

Вази он ҷои рафтанди зӣ ҳар ду зӯр

وز آن جای رفتند زی هر دو زور

Ҷзирии сазовори шодӣу сур

جزیری سزاوار شادی و سور