Ба дигар ҷзирӣ фиканданд рахт
به دیگر جزیری فکندند رخت
Пар аз кони симу пари обу дарахт
پر از کان سیم و پر آب و درخت
Бадв дар гёи доруии гӯнаи гаван
بدو در گیا داروی گونه گون
Гулу мива аз сад ҳазорон фузун
گل و میوه از صد هزاران فزون
Заминаши зи баси бешаи заъфарон
زمینش ز بس بیشه زعفران
Чу дебои зард аз карон то карон
چو دیبای زرد از کران تا کران
зи баси гул ки ҳар ҷои худрӯй буд
ز بس گل که هر جای خودروی بود
Гулаши хӯрдании поку хшбўӣ буд
گلش خوردنی پاک و خشبوی بود
Дарахти гулии бад ки чун офтоб
درخت گلی بُد که چون آفتاب
Бидидӣ шкФтии ҳам андари шитоб
بدیدی شکفتی هم اندر شتاب
Фрўтохтии сӯии хуршеди паст
فروتاختی سوی خورشید پست
Сари хеш чун мардуми хўрпрст
سر خویش چون مردم خورپرست
з ҳар сӯ ки хуршеди гаштии з бар
ز هر سو که خورشید گشتی ز بر
Ҳамеи гаштии он ҳамчунон сӯии хур
همی گشتی آن همچنان سوی خور
Чу хуршеди бФкндӣ аз чархи рахт
چو خورشید بفکندی از چرخ رخت
Шудӣ сусту ларзони биҷои он дарахт
شدی سست و لرزان بجای آن درخت
Чу ёрии сиришк аз ғами рафтаи ёр
چو یاری سرشک از غم رفته یار
Фишонд ҳаме гул фишондӣ зи бор
فشاند همی گل فشاندی ز بار
Гулӣ буд дигари шукуфтаи шигифт
گلی بود دیگر شکفته شگفت
Ки гуфтӣ дам аз машк ва анбар гирифт
که گفتی دم از مشک و عنبر گرفت
Бадии рӯз чун каф бахшанда боз
بُدی روز چون کف بخشنده باز
Ба шаб чун каф зафт монадӣ фароз
به شب چون کف زفت ماندی فراز
Гулии бад ки дар туф гетӣ фурӯз
گلی بُد که در تَف گیتی فروز
Шукуфтаи бадӣ то гуҳи нимрўз
شکفته بُدی تا گه نیمروز
Аз он пас чу чашмии бадии ним хоб
از آن پس چو چشمی بدی نیم خواب
Фишондӣ зи мижгон чу гриндаҳи об
فشاندی ز مژگان چو گرینده آب
Чунин ашк то шаби ҳамеи тохтӣ
چنین اشک تا شب همی تاختی
Гуҳаши шаб ба як бори бгдохтӣ
گهش شب به یک بار بگداختی
Дарахтони бад аз миваи дигар ба бор
درختان بُد از میوه دیگر به بار
Ки ҳар сол бор оваредӣ ду бор
که هر سال بار آوریدی دو بار
Шигифтӣ бад-инсон беандоза буд
شگفتی بدینسان بی اندازه بود
Агар мивагар навгули тоза буд
اگر میوه گر نوگل تازه بود
Шудаи хираи дили паҳлавони замин
شده خیره دل پهلوان زمین
Ҳаме хонд бар буми ҳинди офарин
همی خواند بر بوم هند آفرین
Ҳаме гуфт ҳар чиз гетӣ физой
همی گفت هر چیز گیتی فزای
Бад-ӣн ҳиндӯон дод гӯйии худоӣ
بدین هندوان داد گویی خدای
Ба рухи дӯзахӣ вор торанду зишт
به رخ دوزخی وار تاراند و زشت
Ба ободи кишвар чу хуррами биҳишт
به آباد کشور چو خرّم بهشت
На чандин шигифтаст ҷой дигар
نه چندین شگفتست جای دگر
На зинсони ҳавои хушу бум ва бар
نه زینسان هوای خوش و بوم و بر
На каси кӯри байнам на бемору суст
نه کس کور بینم نه بیمار و سُست
Наз андом ҷое кажу нодуруст
نز اندام جایی کژ و نادُرست
Агар чаҳ касе солхўрдсту пер
اگر چه کسی سالخوردست و پیر
Басони ҷавон мӯӣ дорад чу қӣр
بسان جوان موی دارد چو قیر