Ду ҳафтаи хушу шоди бгзоштнд

دو هفته خوش و شاد بگذاشتند

Вази он ҷои сипаҳи бози бргоштнд

وز آن جا سپه باز برگاشتند

Расиданд назд ҷзирии фароз

رسیدند نزد جزیری فراز

Ҳамаи хору хораи нишебу фароз

همه خار و خاره نشیب و فراز

з ҳар сӯи дарави мор чун хайли мӯр

ز هر سو درو مار چون خیل مور

Замини шӯраи обаши ҳамаи талху шӯр

زمین شوره آبش همه تلخ و شور

Дар он шӯраи хуррами яке гулистон

در آن شوره خرم یکی گلستان

Гулаш ҳар як аз некӯии длстон

گلش هر یک از نیکوی دلستان

Ту гуфтӣ ки ризвони зи боғи биҳишт

تو گفتی که رضوان ز باغ بهشت

з ҳар гул куҷо ёфт он ҷо бикушт

ز هر گل کجا یافت آن جا بکشت

Дар он гулистони чашмае равшани об

در آن گلستان چشمه ای روشن آب

Хуши обӣ ба бўиндгӣ чун гулоб

خوش آبی به بویندگی چون گلاب

Ба гирди сипаҳдор меҳроҷ гуфт

به گرد سپهدار مهراج گفت

Ки ин чашма дорад шигифтӣ наҳуфт

که این چشمه دارد شگفتی نهفت

Бифармуд то чодари пеши ӯй

بفرمود تا چادری پیش اوی

Ббрднди пари зони гули мшкбўӣ

ببردند پر زآن گل مشکبوی

Кашиданд аз афрози он чашмаи боз

کشیدند از افراز آن چشمه باز

Ҳамон гуҳ зад он чашмаи ҷӯш аз фароз

همان گه زد آن چشمه جوش از فراز

зи ҷӯшаши сабки оташӣ бар фурухт

ز جوشش سبک آتشی بر فروخت

Бисӯзед гули пок ва чодар насӯхт

بسوزید گل پاک و چادر نسوخت

Сипаҳдор аз он кор пурсед чанд

سپهدار از آن کار پرسید چند

Ки ҳаст эзадӣ ё тилисмасту банд

که هست ایزدی یا طلسمست و بند

Бадв гуфт меҳроҷ кандар ҷаҳон

بدو گفت مهراج کاندر جهان

Надонад дурустӣ касе ин ниҳон

نداند درستی کسی این نهان

Каз оби оташ аз чаҳ фурӯзад ҳаме

کز آب آتش از چه فروزد همی

Раҳад чодар ва гул бисӯзад ҳаме

رهد چادر و گل بسوزد همی

Бидон чашмаи жарфи ҳам дар шитоб

بدان چشمه ژرف هم در شتاب

Шуданд ошно бар касони зери об

شدند آشنا بر کسان زیر آب

Бгштнду ҷустанд ҳар сӯи падед

بگشتند و جستند هر سو پدید

Кас аз рӯй найранг чизе надид

کس از روی نیرنگ چیزی ندید