Сӯии боғ бо дояи ногуҳи з дар

سوی باغ با دایه ناگه ز در

Даромад парии чеҳраи симбр

درآمد پری چهره سیمبر

Яке ҷоми заррин ба каф пар набед

یکی جام زرین به کف پُر نبید

Чу лола майу ҷом чун шнблид

چو لاله می و جام چون شنبلید

Наҳуфта ба зарбафти рӯмии буриш

نهفته به زربفت رومی برش

зи ёқӯт ва дар афсарӣ бар сараш

ز یاقوت و دُر افسری بر سرش

Хиромон чу бо моҳи пайвастаи сарв

خرامان چو با ماه پیوسته سرو

зи гесу чу дар доми мишкӣни тзрў

ز گیسو چو در دام مشکین تذرو

Ду зулфаш ба ҳам ҷим ва дар ҷими дол

دو زلفش به هم جیم و در جیم دال

Даҳан мем ва бар мем аз машки хол

دهن میم و بر میم از مشک خال

Ду барги гулаши сӯсан май сиришт

دو برگ گلش سوسن می سرشت

Ду шамшоди ънбрФрўши биҳишт

دو شمشاد عنبرفروش بهشت

Занхдон чу аз сими покизаи гӯй

زنخدان چو از سیم پاکیزه گوی

Ки уфтад чаҳ аз нӯки чавгони даравӣ

که افتد چه از نوک چوگان دروی

Ду биҷодаҳ гуфтӣ ки ҷодӯ наҳуфт

دو بیجاده گفتی که جادو نهفت

Майонаш ба алмоси андешаи сифт

میانش به الماس اندیشه سفت

Биногваш то бандаи хўршидўор

بناگوش تا بنده خورشیدوار

Фурӯи ҳашта зу ҳалқаи гӯшвор

فرو هشته زو حلقه گوشوار

Ду маи бади яке гирду дигари ду ним

دو مه بُد یکی گرد و دیگر دو نیم

Яке моҳ аз зару дигари зсим

یکی ماه از زر و دیگر زسیم

Ба маи буриши дръии зи машку абир

به مه برش درعی ز مشک و عبیر

Гуҳ аз тоби чини созу гуҳи хам пазир

گه از تاب چین ساز و گه خم پذیر

Шиканаши оташи некӯии тофта

شکنش آتش نیکوی تافته

Гиреҳҳоаш дасти замони бофта

گره هاش دست زمان بافته

Ду бодоми пурбанду танбали параст

دو بادام پربند و تنبل پرست

Яке ним хоб ва яке ним маст

یکی نیم خواب و یکی نیم مست

Бузони бодаш аз зулфаки мшкбиз

بزان بادش از زلفک مشکبیز

Ҳамаи раҳ чу аз нофаи бигушодаи зиз

همه ره چو از نافه بگشاده زیز

зи хандаи лабаши чашмаи нӯши ноб

ز خنده لبش چشمهٔ نوش ناب

Фусурдаи дарави қатра бар қатраи об

فسرده درو قطره بر قطره آب

Ба симини сутуни хами даровард ва гуфт

به سیمین ستون خم درآورد و گفت

Ки боядат меҳмони нохондаи ҷуфт

که بایدت مهمان ناخوانده جفت

Сипаҳдор бар ҷусту барадаши намоз

سپهدار بر جست و بردش نماز

Мазидаши ду ёқӯти гӯяндаи роз

مزیدش دو یاقوت گوینده راز

Бадв андар овехт он длгсл

بدو اندر آویخت آن دلگسل

Чу маънии зи гуфтори ширин ба дил

چو معنی ز گفتار شیرین به دل

Ба рӯйиш бар аз басад дар пӯш

به رویش بر از بسد در پوش

Ҳамеи рехт бар лолаи шукри зи нӯш

همی ریخت بر لاله شکر ز نوش

Нишастанду базмӣ нав оростанд

نشستند و بزمی نو آراستند

Ба май ёд якдигарон хостанд

به می یاد یکدیگران خواستند

Булӯрӣни пиёлаи з мелола шуд

بلورین پیاله ز می لاله شد

Каф май каш аз лолаи пар жола шуд

کف می کش از لاله پر ژاله شد

Сипаҳдори гуфтои сипос аз худоӣ

سپهدار گفتا سپاس از خدای

Ки ҷуфтии маро чун ту омад ба ҷой

که جفتی مرا چون تو آمد به جای

Гар аз пеши донстмии кори ту

گر از پیش دانستمی کار تو

Ҳамин фару хӯбӣу дидори ту

همین فرّ و خوبی و دیدار تو

Бадии диргаҳи кони камони пеши шоҳ

بُدی دیرگه کان کمان پیش شاه

Кшидсмтӣ бар умеди ту моҳ

کشیدسمتی بر امید تو ماه

Парӣ чеҳра гуфт инчи пели он тавон

پری چهره گفت ایچ پیل آن توان

Надоранд пас чун туоне ту он

ندارند پس چون توانی تو آن

Бидон кон камон оҳанаст андарун

بدان کان کمان آهنست اندرون

Дигар чӯб ватузу пист аз бурун

دگر چوب و توز و پیست از برون

Бимон то чунон ҳам камоне дигар

بمان تا چنان هم کمانی دگر

Ман аз чӯби созами ниҳон аз падар

من از چوب سازم نهان از پدر

Бихандед ял гуфт аз онгуна панҷ

بخندید یل گفت از آنگونه پنج

Кашам чунат дидам надорам ба ранҷ

کشم چونت دیدم ندارم به رنج

Кашӣдан чунон чарх кор манаст

کشیدن چنان چرخ کار منست

Маро ҳаст мум ар туро оҳанаст

مرا هست موم ار ترا آهنست

Чу хар дар гул уфтад касе нектар

چو خر در گل افتد کسی نیکتر

Нкўшд ба зӯр аз худованди хар

نکوشد به زور از خداوند خر

Аз он пас ба май дасти бурданд ва равад

از آن پس به می دست بردند و رود

Бар ҳар ду дояи сароёни сурӯд

بر هر دو دایه سرایان سرود

Ба ҷузи дояи дмсоз бо ҳар ду кас

به جز دایه دمساز با هر دو کس

Зани хуби бозоргон буду бас

زن خوب بازارگان بود و بس

Шудаи ғмгсорндаҳи шан ҳар ду зан

شده غمگسارنده شان هر دو زن

Гуҳи ин пои кӯбу гуҳи он дасти зан

گه این پای کوب و گه آن دست زن

Ҳама будашон ромиш ва мегусор

همه بودشان رامش و میگسار

Млу нақлу бозӣу бӯсу канор

مل و نقل و بازی و بوس و کنار

Ба як чизашони табъи ранҷур буд

به یک چیزشان طبع رنجور بود

Ки ангушт аз ангуштарии давр буд

که انگشت از انگشتری دور بود

Чу аз бодаи сарашон гронбор шуд

چو از باده سرشان گرانبار شد

Самани барг ҳар ду чу гулнор шуд

سمن برگ هر دو چو گلنار شد

Яли нюро кард бадрӯди моҳ

یل نیو را کرد بدرود ماه

Бишуд бози гулшан ба оромгоҳ

بشد باز گلشن به آرامگاه

Ҳамаи шаби дижам ҳар ду аз меҳру тоб

همه شب دژم هر دو از مهر و تاب

На бо дили шикеб ва на бо дидаи хоб

نه با دل شکیب و نه با دیده خواب