Раҳзанон чун раҳнамои пиндоштӣ
رهزنان چون رهنما پنداشتی
Аҳмаду бўҷҳл чун ҳам доштӣ
احمد و بوجهل چون هم داشتی
Ашқиё аз авлиё нашинохтӣ
اشقیا از اولیا نشناختی
Дайну дунёро аз ои Ни дрбохтӣ
دین و دنیا را از آ ن درباختی
Кардае аъамитар аз худ пери роҳ
کرده ای اعمی تر از خود پیر راه
Лоҷарам ҳаргиз ндонӣ раҳи зи чоҳ
لاجرم هرگز ندانی ره ز چاه
Ғӯлро кардӣ тасаввури раҳнамо
غول را کردی تصور رهنما
То ки гаштии мункири аҳли худо
تا که گشتی منکر اهل خدا
Сохтӣ даҷолро Меҳдии пер
ساختی دجال را مهدی پیر
Хари зи исои вондонӣ эй фақир
خر ز عیسی واندانی ای فقیر
Худ на пераст ӯ ки шайтон раҳаст
خود نه پیرست او که شیطان رهست
Аз тариқи раҳравон кӣ огаҳаст
از طریق رهروان کی آگهست
Аз камоли аҳли маънии раҳи набард
از کمال اهل معنی ره نبرد
Бахш ӯ аз ҷоми сӯрат буд дард
بخش او از جام صورت بود درد
Онкии ҳаргиз раҳ надонад эй рафиқ
آنکه هرگز ره نداند ای رفیق
Раҳнамое чун кунад андари тариқ
رهنمایی چون کند اندر طریق
Аҳли бидъати шайхи суннат кӣ буд
اهل بدعت شیخ سنت کی بود
Раҳ надид ӯ кӣ туро раҳбар шавад
ره ندید او کی ترا رهبر شود
Онкӣ бозад ишқ бо рӯй батон
آنکه بازد عشق با روی بتان
Раҳнамо набӯд , буд аз раҳзанон
رهنما نبود، بود از رهزنان
Он к ҳ бошад доимои сӯрати параст
آن ک ه باشد دایماً صورت پرست
Домани маънӣ куҷо гирад ба даст
دامن معنی کجا گیرد به دست
Ҳар ки ҳайрон ҷамол сӯратаст
هر که حیران جمال صورتست
Аҳл маънӣ нест соҳиб шаҳватаст
اهل معنی نیست صاحب شهوتست
Онкии майлаш сӯй лаҳвасту самоъ
آنکه میلش سوی لهوست و سماع
Ваҷд ва ҳолоташ набошад ҷузи хдоъ
وجد و حالاتش نباشد جز خداع
Лофи фақри андар ҷаҳон андохта
لاف فقر اندر جهان انداخته
Раҳбару раҳзани зи ҳам нашинохта
رهبر و رهزن ز هم نشناخته
Сад фусун ва макр дорад дар дарун
صد فسون و مکر دارد در درون
Мухлису содиқи намояд аз бурун
مخلص و صادق نماید از برون
Раҳзанӣ чун номи худ рҳбин кунад
رهزنی چون نام خود رهبین کند
Омёнро дар ҳалокати афканд
عامیان را در هلاکت افکند
Гуяд ӯ ки ман қлоўўзи раҳам
گوید او که من قلاووز رهم
Вази манозилҳои ин раҳи огаҳам
وز منازلهای این ره آگهم
Ҳар ки бо вар кард он макру дурӯғ
هر که با ور کرد آن مکر و دروغ
Монад аз нури вилояти биФрўғ
ماند از نور ولایت بیفروغ
Гум шуду ҳаргиз ба манзили раҳи набард
گم شد و هرگز به منزل ره نبرد
Дар биёбони ҳалокати зори мард
در بیابان هلاکت زار مرد
Кардае нафасу ҳўиро пешво
کرده ای نفس و هوی را پیشوا
Лоҷарам бӯе наёбӣ аз худо
لاجرم بویی نیابی از خدا
Нури ирфон дар дил ва ҷонат натофт
نور عرفان در دل و جانت نتافت
Ту ҳамеи гӯйӣ чу ман ориф ки ёфт
تو همی گویی چو من عارف که یافت
Нестат аз орифони шарму ҳаё
نیستت از عارفان شرم و حیا
Даъвии ирфону талбису ҳўӣ
دعوی عرفان و تلبیس و هوی
Вои он толиб ки дар домаш фитод
وای آن طالب که در دامش فتاد
Ҳар чаҳ будаш нақд ӯ бар бод дод
هر چه بودش نقد او بر باد داد