Нақл омад аз кбори авлиё

نقل آمد از کبار اولیا

Аз сиррии он сарвари аҳли сафо

از سری آن سرور اهل صفا

Раҳнамои соликонро ҳи дайн

رهنمای سالکان را ه دین

Он вале хоси раби Алъоламин

آن ولی خاص رب العالمین

Дошт дар Бағдоди рӯзии маҷлисӣ

داشت در بغداد روزی مجلسی

Ҷамъ гашта хосу оми онҷои басӣ

جمع گشته خاص و عام آنجا بسی

Буд ӯ машғӯли ваъзу панди халқ

بود او مشغول وعظ و پند خلق

Баҳри ҳақ на аз барои нону далқ

بهر حق نه از برای نان و دلق

Аз надимони Халифаи як ҷавон

از ندیمان خلیفه یک جوان

Бо рух чун моҳу қади длстон

با رخ چون ماه و قد دلستان

Ходимону нойибон аз пеш ва пас

خادمان و نایبان از پیش و پس

Бо таҷаммул ӯ савора бар фарс

با تجمل او سواره بر فرس

Буд Аҳмади номи он зебои ҷавон

بود احمد نام آن زیبا جوان

Май гузашт аз пеши он маҷлиси чунон

می گذشت از پیش آن مجلس چنان

Бош гуфто то дарин маҷлис рӯем

باش گفتا تا درین مجلس رویم

Панди ин марди худоро бишинавем

پند این مرد خدا را بشنویم

Мо ба ҷое ки наме бояд шудан

ما به جایی که نمی باید شدن

Худ басӣ рафтем баҳри шуғли тан

خود بسی رفتیم بهر شغل تن

Дил аз онҷои ин замон бигрифта аст

دل از آنجا این زمان بگرفته است

намерӯем онҷо ки ҷон ошуфта аст

می رویم آنجا که جان آشفته است

Пас фурӯд омад дар он маҷлис нишаст

پس فرود آمد در آن مجلس نشست

Мустамеъи гашт ва дар гуфтори баст

مستمع گشت و در گفتار بست

Шайхи машғӯли насиҳат буду панд

شیخ مشغول نصیحت بود و پند

Ҷони халқон май раҳонеи д аз газанд

جان خلقان می رهانی د از گزند

Дар миёни ои Ни суханҳо шайх гуфт

در میان آ ن سخنها شیخ گفت

Кандарин олами ҳувайдо ва наҳуфт

کاندرین عالم هویدا و نهفت

Дар заъифии ҳамчуи инсон ҳеҷ нест

در ضعیفی همچو انسان هیچ نیست

Гарчи дар маънии ҷаҳон зу дар камӣ аст

گرچه در معنی جهان زو در کمی است

Ҳамчуи инсон бо худо аз навъи халқ

همچو انسان با خدا از نوع خلق

Кас нашуд осии зи баҳри фараҷу далқ

کس نشد عاصی ز بهر فرج و دلق

Ҳаст инсони қобил ҳар неку бад

هست انسان قابل هر نیک و بد

Зон шавад гоҳе фириштаи гоҳи дад

زان شود گاهی فرشته گاه دد

Чун накӯ гардад чунон гардад накӯ

چون نکو گردد چنان گردد نکو

Ки маликро рашк ояд ҳам аз ӯ

که ملک را رشک آید هم از او

Ҳоши ллаҳ чунки бад шуд одамӣ

حاش للّه چونکه بد شد آدمی

Аз ҳамаи дев ва дад омад дар камӣ

از همه دیو و دد آمد در کمی

Бали азл дар шаън ӯ нозил буд

بل اضل در شأن او نازل بود

Аз ҳамаи анъом ӯ пастар шавад

از همه انعام او پستر شود

Нанг ояд ҷумларо аз суҳбаташ

ننگ آید جمله را از صحبتش

Май шуморади деву дад бе ғайраташ

می شمارد دیو و دد بی غیرتش

Зонка инсони баҳр ирфон омадаст

زانکه انسان بهر عرفان آمدست

Тарк он карда пай шаҳват шудаст

ترک آن کرده پی شهوت شدست

Чун ки ӯ мақсӯди хилқатро гузошт

چون که او مقصود خلقت را گذاشت

Рояти исён ба олами брФрошт

رایت عصیان به عالم برفراشت

ӯ зи фитрат аз ҳўии сар зер шуд

او ز فطرت از هوی سر زیر شد

Кори он бечора бетадбир шуд

کار آن بیچاره بی تدبیر شد

Салтанати бгзошт акнӯн код кунад

سلطنت بگذاشت اکنون کد کند

Неки пиндори ду лекин бад кунад

نیک پندار د و لیکن بد کند

Зин аҷабтар нест дар олами яқин

زین عجبتر نیست در عالم یقین

Бингар охиргар ту дории дарди дайн

بنگر آخر گر تو داری درد دین

Каз худо бо ин заъифии одамӣ

کز خدا با این ضعیفی آدمی

Чун наметарсад шавад осии ҳаме

چون نمی ترسد شود عاصی همی

Ин сухан бар ҷони Аҳмади ҳамчуи тир

این سخن بر جان احمد همچو تیر

Аз камон шайх омад дилпазир

از کمان شیخ آمد دلپذیر

Гиря ҳо кард онкӣ то биҳуш шуд

گریه ها کرد آنکه تا بیهوش شد

Ҳамчуи мисатони вола ва мадҳуш шуд

همچو مستان واله و مدهوش شد

Баъд аз он бархест зору нотавон

بعد از آن برخاست زار و ناتوان

Сӯии хона хеш шуд гиряи кунон

سوی خانۀ خویش شد گریه کنان

Он шаб ва он рӯзро аз сӯзу дард

آن شب و آن روز را از سوز و درد

Ҳам нагуфт ӯ ҳеҷ ва ҳам чизе нахурд

هم نگفت او هیچ و هم چیزی نخورد

Рӯзи дигари худ пиёда омад ӯ

روز دیگر خود پیاده آمد او

Бо дили андӯҳгину зарди рӯ

با دل اندوهگین و زرد رو

Бо дили пари дард дар маҷлис нишаст

با دل پر درد در مجلس نشست

Буд махмур ва дигар шуд бози маст

بود مخمور و دگر شد باز مست

Чунки маҷлиси гашти охири биқрор

چونکه مجلس گشت آخر بیقرار

Шуд ба сӯии хона , дили пурдарди ёр

شد به سوی خانه، دل پردرد یار

Сард ӯро шуд дил аз кори ҷаҳон

سرد او را شد دل از کار جهان

Буд кораш дар ҷаҳони нолау фиғон

بود کارش در جهان ناله و فغان

Омад он бихўд дигар рӯзи сим

آمد آن بیخود دگر روز سیم

Поу сар дар роҳ ишқаш карда гум

پا و سر در راه عشقش کرده گم

Бо рух чун заъфарону дида тар

با رخ چون زعفران و دیده تر

Буд танҳоу пиёдаи бихбр

بود تنها و پیاده بیخبر

Андари он маҷлиси миёни халқи боз

اندر آن مجلس میان خلق باز

Омад ва бинишаст бо сӯзу ниёз

آمد و بنشست با سوز و نیاز

Дошт гӯшу ҳуш бо гуфтори шайх

داشت گوش و هوش با گفتار شیخ

То магари бӯеи баради зи асрори шайх

تا مگر بویی برد ز اسرار شیخ

Чунки маҷлис шуд тамоми ои мад ба пеш

چونکه مجلس شد تمام آ مد به پیش

То кунад бо шайхи арзи ҳоли хеш

تا کند با شیخ عرض حال خویش

Гуфт эй устоди устодони дайн

گفت ای استاد استادان دین

Пешвои ҷумлаи арбоби яқин

پیشوای جمله ارباب یقین

Рӯзи аввал чунки гуфтӣ ин сухан

روز اول چونکه گفتی این سخن

Гашти андари гарданам ҳамчун расан

گشت اندر گردنم همچون رسن

Он сухани куллӣ маро бигрифта аст

آن سخن کلی مرا بگرفته است

Бо дили ми сад роз пинҳон гуфта аст

با دل م صد راز پنهان گفته است

Кори дунё бар дили ман сард шуд

کار دنیا بر دل من سرد شد

Ҷони ъушри ти ҷӯии ман пар дард шуд

جان عشر ت جوی من پر درد شد

Ман ҳаме хоҳам ки гирами хилватӣ

من همی خواهم که گیرم خلوتی

Вази ҳама халқон биҷӯем ъзлтӣ

وز همه خلقان بجویم عزلتی

Дидаро бар бандам аз кори ҷаҳон

دیده را بر بندم از کار جهان

Тарк гӯям молу малику хону мон

ترک گویم مال و ملک و خان و مان

Шарҳи роҳи фақру сайри соликон

شرح راه فقر و سیر سالکان

Бозгуи атвору дарди раҳравон

بازگو اطوار و درد رهروان

Шайх гуфт ӯро чаҳ раҳ ҷӯӣ биҷӯ

شیخ گفت او را چه ره جویی بجو

ё шариъат ё тариқати бозгу

یا شریعت یا طریقت بازگو

ё тариқ хос гӯям ё ки ом

یا طریق خاص گویم یا که عام

Ҳар чаҳ мехоҳӣ бихоҳ эй никном

هر چه می خواهی بخواه ای نیکنام

Гуфт роз ҳар ду кун бо ман баён

گفت راز هر دو کن با من بیان

То магари гирдами з ҳар ду роздон

تا مگر گردم ز هر دو رازدان

Гуфт роҳи ом аввал гӯямат

گفت راه عام اول گویمت

Дар шариъати зи об раҳмат шавемат

در شریعت ز آب رحمت شویمت

Рӯи намози панҷ вақт эй марди кор

رو نماز پنج وقت ای مرد کار

Бетаъаллул бо ҷамоат май гузор

بی تعلل با جماعت می گزار

Гар буд Малтаи зкўаҳи моли даҳ

گر بود مالت زکوة مال ده

Рӯзаи сӣ рӯзае аз худ буна

روزۀ سی روزه ای از خود بنه

Иститоатгар буд бгзори ҳаҷ

استطاعت گر بود بگزار حج

Вар набошад нест бар ту худ ҳараҷ

ور نباشد نیست بر تو خود حرج

Вари ту роҳи хоси ҷӯӣ эй писар

ور تو راه خاص جویی ای پسر

Тарки дунёии ?дании гӯи србср

ترک دنیای دنی گو سربسر

Даст аз кори ҷаҳон куллӣ бишӯй

دست از کار جهان کلی بشوی

Андак ва бисёр аз дунёи мҷўӣ

اندک و بسیار از دنیا مجوی

Тарки фарзанду зану аҳбоби гӯ

ترک فرزند و زن و احباب گو

Тарки молу ҷумлаи асбоби гӯ

ترک مال و جملۀ اسباب گو

Тарк худбинӣ кун ва биноам бош

ترک خودبینی کن و بینام باش

Бигузар аз осо ӣ ш ва раъно мабош

بگذر از آسا ی ش و رعنا مباش

Гар диҳандат молу дунёии басӣ

گر دهندت مال و دنیای بسی

Рад куну мпазири чизе аз ки с ӣ

رد کن و مپذیر چیزی از ک س ی

Доимо мебош бо ёди худо

دایماً می باش با یاد خدا

Соз аз дарду ғамаши ҷонро фидо

ساز از درد و غمش جان را فدا

Бо ту гуфтам ман баён ҳар ду роҳ

با تو گفتم من بیان هر دو راه

Худ ту донеи ин буд роҳи илоҳ

خود تو دانی این بود راه اله

Чун шунид Аҳмади зи муршиди ин баён

چون شنید احمد ز مرشد این بیان

Омад ӯ берун аз онҷо дар замон

آمد او بیرون از آنجا در زمان

Бихўдонаҳ рӯй дар саҳрои ниҳод

بیخودانه روی در صحرا نهاد

Фориғ аз ғам бо хаёли дӯсти шод

فارغ از غم با خیال دوست شاد

Рӯзи дигари ногуҳи ани як пераи зан

روز دیگر ناگه ان یک پیره زن

Мӯи кунону рӯи харошони наъраи зан

مو کنان و رو خراشان نعره زن

Пеш шайх омад бигуфто эй эмом

پیش شیخ آمد بگفتا ای امام

Раҳбари халқи ҷаҳон аз хосу ом

رهبر خلق جهان از خاص و عام

Буд фарзандии марои тозаи ҷавон

بود فرزندی مرا تازه جوان

Бо қаду болой чун сарви равон

با قد و بالای چون سرو روان

Буд олии ҳиммату бас бо ҳаё

بود عالی همت و بس با حیا

Хуб рӯйу хуби халқу босафо

خوب روی و خوب خلق و باصفا

Омад ӯ рӯзии хиромони шоди бахт

آمد او روزی خرامان شاد بخت

Як замон дар маҷлис ваъзат нишаст

یک زمان در مجلس وعظت نشست

Ҳам аз он маҷлиси гудозони бозгашт

هم از آن مجلس گدازان بازگشت

Худ нагуфт ӯ ҳеҷ бо мо саргузашт

خود نگفت او هیچ با ما سرگذشت

Чанд рӯзӣ шуд ки акнӯн ғоиб аст

چند روزی شد که اکنون غایب است

Шавқ ӯ бар ҷон ва бар дил ғолиб аст

شوق او بر جان و بر دل غالب است

Ман намедонам чаҳ шуд аҳвол ӯ

من نمی دانم چه شد احوال او

Гаштаам ҷӯёӣ ӯ ман кўбкў

گشته ام جویای او من کوبکو

Зинда ва мурда намеёбам нишон

زنده و مرده نمی یابم نشان

Чист тадбири ман эй шайхи ҷаҳон

چیست تدبیر من ای شیخ جهان

Сӯхти ҷонам дар фироқ ӯ тамом

سوخت جانم در فراق او تمام

Чора корам бикун эй никном

چارۀ کارم بکن ای نیکنام

Кард зан бисёр зорӣу фиғон

کرد زن بسیار زاری و فغان

Гашти об аз чашмаи чашмаши равон

گشت آب از چشمۀ چشمش روان

Раҳм омад шайхро бар гиря аш

رحم آمد شیخ را بر گریه اش

Гуфт эй модар машав нохуши маниш

گفت ای مادر مشو ناخوش منش

Ҳеҷ дилтангӣ макун ҷуз хайр нест

هیچ دلتنگی مکن جز خیر نیست

Ҳоли фарзанди ту ман гӯям ки чист

حال فرزند تو من گویم که چیست

Доманаши дард талаб бигрифта аст

دامنش درد طلب بگرفته است

Ҷонаш аз савдои ишқ ошуфта аст

جانش از سودای عشق آشفته است

ӯ зи кору бори дунё сайр шуд

او ز کار و بار دنیا سیر شد

Аз вуҷӯди худ бакул дилгир шуд

از وجود خود بکل دلگیر شد

Тарки дунёу аҳл дунё гуфта аст

ترک دنیا و اهل دنیا گفته است

Солики роҳ ҳақиқат гашта аст

سالک راه حقیقت گشته است

Чунки ояд пеши мо бор дигар

چونکه آید پیش ما بار دگر

Кас фиристам то туро гуяд хабар

کس فرستم تا ترا گوید خبر

Пера зан шуд сӯии хонаи биқрор

پیره زن شد سوی خانه بیقرار

Аз ғи ми фарзанди гирёни зори зор

از غ م فرزند گریان زار زار

Ту чаҳ донеи ҳоли зори ошиқон

تو چه دانی حال زار عاشقان

Дарди бидрмону сӯзи бедилон

درد بیدرمان و سوز بیدلان

Қадари аҳл дард донад аҳли дард

قدر اهل درد داند اهل درد

Ҳар кро дардӣ набошад неи сети мард

هر کرا دردی نباشد نی ست مرد

Ҳар ки гардад мубталои андари фироқ

هر که گردد مبتلا اندر فراق

ӯ шиносади сӯзи вдрди иштиёқ

او شناسد سوز ودرد اشتیاق

Гар чунин ҳоле шавад пайдои туро

گر چنین حالی شود پیدا ترا

Бо ту гуяд шарҳи дарди бидўо

با تو گوید شرح درد بیدوا

Дарду сӯзи ишқро дармони мҷўӣ

درد و سوز عشق را درمان مجوی

Пеши ошиқ аз сарв сомон магӯӣ

پیش عاشق از سرو سامان مگوی

Икзмон бигзор шарҳи дарди ишқ

یکزمان بگذار شرح درد عشق

Бозгуи сӯзи дили он марди ишқ

بازگو سوز دل آن مرد عشق

Он ҷавон аз дарду сӯзи шавқи ҳақ

آن جوان از درد و سوز شوق حق

Рӯзу шаб дар гиряу оҳу қалақ

روز و شب در گریه و آه و قلق

Дар фироқи он ҷавони покбоз

در فراق آن جوان پاکباز

Пераи зани пайваста дар сӯзу ги д аз

پیره زن پیوسته در سوز و گ د از

Ту ки бидрдӣ чаҳ донеи дард ро

تو که بیدردی چه دانی درد را

Ошиқонро дарди беҳтар аз даво

عاشقان را درد بهتر از دوا

Ошиқ ҳақ гашта он як бе сухан

عاشق حق گشته آن یک بی سخن

Ошиқи ошиқ шуда он пери ҳи зан

عاشق عاشق شده آن پیر ه زن

Ҳар яке гашта зи дигари ҷоми маст

هر یکی گشته ز دیگر جام مست

Ҳар якеро бода навъе дигар аст

هر یکی را باده نوعی دیگر است

Чун баромад муддатӣ омад ниҳон

چون برآمد مدتی آمد نهان

Пеши шайхи хештани он навҷавон

پیش شیخ خویشتن آن نوجوان

Ранги гулнораш шуда чун заъфарон

رنگ گلنارش شده چون زعفران

Аз риёзати баси заъифу нотавон

از ریاضت بس ضعیف و ناتوان

Гашта гирдолӯд рӯй маҳвашаш

گشته گردآلود روی مهوشش

Дарҳаму жулидаи мӯии дилкашаш

درهم و ژولیده موی دلکشش

Дар бар афкандаи пилос куҳна Эй

در بر افکنده پلاس کهنه ای

Карда ғами девори умраши рахна Эй

کرده غم دیوار عمرش رخنه ای

Гашта болой чу сарв ӯ дўто

گشته بالای چو سرو او دوتا

Чеҳра ӯ дӯстонро ғами Фзо

چهرۀ او دوستان را غم فزا

Оби ҳасрат аз ду чашм ӯ равон

آب حسرت از دو چشم او روان

Аз ғамаши шасти ҳи дил аз ҷону ҷаҳон

از غمش شست ه دل از جان و جهان

Гуфт ходимро сиррии к-эии марди кор

گفت خادم را سری کای مرد کار

Аввали Аҳмадро ба пеш ман биор

اول احمد را به پیش من بیار

Пас бирав он пераи занро гӯи хабар

پس برو آن پیره زن را گو خبر

То бияёд бингарад рӯй писар

تا بیاید بنگرد روی پسر

Ходим оварадаш равон дар пеши пер

خادم آوردش روان در پیش پیر

Сохташ аз хон эҳсони баҳраи гир

ساختش از خوان احسان بهره گیر

Баъд аз он он золро карда хабар

بعد از آن آن زال را کرده خبر

Омаданд аҳлу аёлаши сар ба сар

آمدند اهل و عیالش سر به سر

Аҳмад онҷо мешунид гуфту гӯй

احمد آنجا می شنید گفت و گوی

Зон нафас медод дилро шустушӯӣ

زان نفس می داد دل را شستشوی

Комдши сўи ти касони худ ба г вааш

کآمدش صو ت کسان خود به گ وش

Каз фироқ ӯ ҳаме карданд ҷӯш

کز فراق او همی کردند جوش

Хўоси ти Аҳмади сӯии саҳрои бозгашт

خواس ت احمد سوی صحرا بازگشت

Зонка ҷо будаш дар он саҳроу дашт

زانکه جا بودش در آن صحرا و دشت

Гуфт зан ӯро маро дар зиндагӣ

گفت زن او را مرا در زندگی

Бева кардӣ нестат шармандагӣ

بیوه کردی نیستت شرمندگی

си аи хтии фарзанди дилбандами ятем

س ا ختی فرزند دلبندم یتیم

Кӣ писандад инчунин кории Карим

کی پسندد اینچنین کاری کریم

Чун писар хоҳад турои ман чун кунам

چون پسر خواهد ترا من چون کنم

Дидау дил то ба кӣ пар хӯн кунам

دیده و دل تا به کی پر خون کنم

Ман надорам тоқати ин дардисар

من ندارم طاقت این دردسر

Гар наме оеи писар бо худ бабр

گر نمی آیی پسر با خود ببر

Аҳмадаш гуфто машав андӯҳгин

احمدش گفتا مشو اندوهگین

Май барам фарзанди ту фориғ нишин

می برم فرزند تو فارغ نشین

Ҷомаи некӯ бурун кард аз писар

جامۀ نیکو برون کرد از پسر

Пас пилос куҳнаи афкандаши бабр

پس پلاس کهنه افکندش ببر

Куҳнаи занбилӣ ба даст ӯ ниҳод

کهنه زنبیلی به دست او نهاد

Бо писари гуфтои равони шӯи ҳамчуи бод

با پسر گفتا روان شو همچو باد

Модари фарзанд чун он ҳол дид

مادر فرزند چون آن حال دید

Сахт битоқт шуд въқлш парид

سخت بیطاقت شد وعقلش پرید

Гуфт бо Аҳмад ки фарзандами гузор

گفت با احمد که فرزندم گذار

Ман надорам тоқати ин кору бор

من ندارم طاقت این کار و بار

Дар замони фарзанди худро дар рабӯд

در زمان فرزند خود را در ربود

Баси аҷоиби ҳолат ӯро рух намӯд

بس عجایب حالت او را رخ نمود

Зан чу Аҳмадро ба роҳи ишқи ҳақ

زن چو احمد را به راه عشق حق

Дид аз халқи ҷаҳони бардаи сабақ

دید از خلق جهان برده سبق

Ишқ ӯ чун дид ҳар дам бар мазид

عشق او چون دید هر دم بر مزید

Крдклии он замони қатъи умед

کردکلی آن زمان قطع امید

Дарди Аҳмад дар дили зан кор кард

درد احمد در دل زن کار کرد

Шддлш зин гуфту гӯи якбораи сард

شددلش زین گفت و گو یکباره سرد

Гуфт зани гирами вакилат бе сухан

گفت زن گیرم وکیلت بی سخن

То агар хоҳии кушояди пои ман

تا ا گر خواهی گشاید پای من

Худ ҷавоб зан бигуфту бозгашт

خود جواب زن بگفت و بازگشت

Рӯй бар саҳрои ниҳоду кӯҳу дашт

روی بر صحرا نهاد و کوه و دشت

Муддатӣ рафт ва наомад зу хабар

مدتی رفت و نیامد زو خبر

Кас надонист ӯ куҷо дорад мақар

کس ندانست او کجا دارد مقر

Баъди моҳ чанд дар пеши сиррӣ

بعد ماه چند در پیش سری

Як шабӣ омад фақирӣ бар дарӣ

یک شبی آمد فقیری بر دری

Гуфт эй шайхи зами аи Ни Аҳмади маро

گفت ای شیخ زم ا ن احمد مرا

Гуфт рӯ бо шайхи гӯ эй пешво

گفت رو با شیخ گو ای پیشوا

Ҷон ба лаб омад маро дарёб зуд

جان به لب آمد مرا دریاب زود

Гарчи набӯд вақти мурдани чораи суд

گرچه نبود وقت مردن چاره سود

Зинда будам дар ҷаҳон аз буии ту

زنده بودم در جهان از بوی تو

Ҷон сипорам оқибат бар рӯй ту

جان سپارم عاقبت بر روی تو

Дар замон бархест шайхи номдор

در زمان برخاست شیخ نامدار

Рафт то бинад ки ӯро чист кор

رفت تا بیند که او را چیست کار

АўФтодаҳ дид Аҳмадро ба хок

اوفتاده دید احمد را به خاک

Дар даруни гӯри хонаи дарднок

در درون گور خانه دردناک

Не ба зераши фаршу неи болин ба сар

نی به زیرش فرش و نی بالین به سر

Омадаи ҷон бар лабу ташнаи ҷигар

آمده جان بر لب و تشنه جگر

Шайх омад бар сараш бинишаст зуд

شیخ آمد بر سرش بنشست زود

Аз ғами Аҳмади дилаши пари дард буд

از غم احمد دلش پر درد بود

Буд ҷонаш бар лабу ҷунбони забон

بود جانش بر لب و جنبان زبان

Мустамеъ шуд то чаҳ мегуяд ниҳон

مستمع شد تا چه می گوید نهان

намешунид оҳиста мегуфт он замон

می شنید آهسته می گفت آن زمان

Баҳри рӯзӣ инчунин кардам чунон

بهر روزی اینچنین کردم چنان

Пас сараши аи зи хоки шайхи Авестоад

پس سرش ا ز خاک شیخ اوستاد

Пок кард ва бар канори худ ниҳод

پاک کرد و بر کنار خود نهاد

Чашмро бикшод Аҳмад шайх дид

چشم را بگشاد احمد شیخ دید

Гуфт эй устоди вақт он расед

گفت ای استاد وقت آن رسید

Каз ғами дунё бакул ёбам фироқ

کز غم دنیا بکل یابم فراغ

Дркшм аз бодаи шодии аёғ

درکشم از بادۀ شادی ایاغ

Май барам ҷони зини ҷаҳони пари ҷафо

می برم جان زین جهان پر جفا

Ҳмрҳм ҳиммат кун эй кони вафо

همرهم همت کن ای کان وفا

Аҳмад омад пеши шайхи Авестоад

احمد آمد پیش شیخ اوستاد

Дасту пои шайхро ӯ бӯса дод

دست و پای شیخ را او بوسه داد

Гуфт шихои он чунон ки ҷони мо

گفت شیخا آن چنان که جان ما

Ворҳонидӣ аз ин зулмати саро

وارهانیدی از این ظلمت سرا

Ҷону дил аз ранҷ дар роҳат фитод

جان و دل از رنج در راحت فتاد

Дар ду олами ҳақи турои роҳати дҳод

در دو عالم حق ترا راحت دهاد

Шайху Аҳмад ҳар ду машғӯли сухан

شیخ و احمد هر دو مشغول سخن

Ногаҳони ои мади давони он пераи зан

ناگهان آ مد دوان آن پیره زن

Буд Аҳмадро аёл ва як писар

بود احمد را عیال و یک پسر

Буд солаши панҷ ва шаш ё бештар

بود سالش پنج و شش یا بیشتر

Ҳар дуро оварад бо худ он замон

هر دو را آورد با خود آن زمان

Ҳар се бо ҳам гиряу зории кунон

هر سه با هم گریه و زاری کنان

Чашми модар чунки бар Аҳмад фитод

چشم مادر چونکه بر احمد فتاد

Пас аҷаби ҳоле дар Андам даст дод

پس عجب حالی در آندم دست داد

Дид фарзандии чунон хубу латиф

دید فرزندی چنان خوب و لطیف

Мӯии жулидаи Рахши зарду наҳиф

موی ژولیده رخش زرد و نحیف

Ончунон тозаи ҷавонии ҳамчуи ҷон

آنچنان تازه جوانی همچو جان

Ҳамчу мӯе гашта зору нотавон

همچو مویی گشته زار و ناتوان

Наъра зад худро ба поиш дарфиканд

نعره زد خود را به پایش درفکند

Гуфт охири ҷони модар то ба чанд

گفت آخر جان مادر تا به چند

намебисӯзӣ ҷони ин бечора ро

می بسوزی جان این بیچاره را

Раҳми норай бар худ ва бар мо чаро

رحم ناری بر خود و بر ما چرا

Модар аз сӯеи чунон гиряи кунон

مادر از سویی چنان گریه کنان

Зани зи як сӯй дигар наъраи занон

زن ز یک سوی دگر نعره زنان

Кӯдак аз сӯе ба фарёди вФғон

کودک از سویی به فریاد وفغان

Рафтаи оҳ ҳар яке то осмон

رفته آه هر یکی تا آسمان

Кӯдакаш афтод дар пои падар

کودکش افتاد در پای پدر

Шуд сиррии гирёни зи ҳоли он писар

شد سری گریان ز حال آن پسر

Аҳли маҷлиси ҷумлаи гирёни зору зор

اهل مجلس جمله گریان زار و زار

Шуд дар он соъати қиёмати ошкор

شد در آن ساعت قیامت آشکار

Оташӣ афтод дар ҷони ҳама

آتشی افتاد در جان همه

Дар хурӯш омад малики зини дмдмаҳ

در خروش آمد ملک زین دمدمه

Кӯшиш бисёр карда то дамӣ

کوشش بسیار کرده تا دمی

Оваранд ӯро сӯии хонаи ҳаме

آورند او را سوی خانه همی

Худ накард ои Ни қавли эшонро қабул

خود نکرد آ ن قول ایشان را قبول

Балки аз гуфтор эшон шуд малул

بلکه از گفتار ایشان شد ملول

Ҳар ки дорад ин талаб дар роҳи ҳақ

هر که دارد این طلب در راه حق

Май барад аз толибон бе шаки сабақ

می برد از طالبان بی شک سبق

Ин чунин дар роҳи ҳақ бояд шудан

این چنین در راه حق باید شدن

Тарк кардани хонау фарзанду зан

ترک کردن خانه و فرزند و زن

Ҳар чаҳ аз ҳақ давр месозад туро

هر چه از حق دور می سازد ترا

Бути шумори онрои ту дар роҳи худо

بت شمار آنرا تو در راه خدا

Ҳар чаҳ гардад монеъи роҳи худо

هر چه گردد مانع راه خدا

Гар нагӯйӣ тарк он бошад хато

گر نگویی ترک آن باشد خطا

Гуфт Аҳмади шайхи дайнро эй эмом

گفت احمد شیخ دین را ای امام

Муқтадоу раҳнамои хосу ом

مقتدا و رهنمای خاص و عام

Аз чаҳ фармудед эшонро хабар

از چه فرمودید ایشان را خبر

Кор мо хоҳад зиён шуд сари басар

کار ما خواهد زیان شد سر بسر

Шайх фармуданд модари пеши азин

شیخ فرمودند مادر پیش ازین

Омад ва мекард зориҳои чунин

آمد و می کرد زاریها چنین

Раҳмам омад пас пазируфтами азу

رحمم آمد پس پذیرفتم ازو

То туро бо ӯ намоями рӯбарӯ

تا ترا با او نمایم روبرو

Ин хабар кардани куҷо беҳикмат аст

این خبر کردن کجا بی حکمت است

Ҳар чаҳ комил кард айн раҳмат аст

هر چه کامل کرد عین رحمت است

намекунад таълими солики пери роҳ

می کند تعلیم سالک پیر راه

Яъне ар ту май рӯйро илоҳ

یعنی ار تو می روی را اله

Ҳиммати олии чунин бояд туро

همت عالی چنین باید ترا

То шӯии лоиқ ба тавҳиди худо

تا شوی لایق به توحید خدا

Ин бигуфт ва шуд нафас зу мунқатиъ

این بگفت و شد نفس زو منقطع

Шуд ҳиҷоби тани зи рӯҳаши муртафаъ

شد حجاب تن ز روحش مرتفع

Пас сиррии нолону гирёну ҳазин

پس سری نالان و گریان و حزین

Рафт сӯии шаҳр бо ҷони ғамин

رفت سوی شهر با جان غمین

То бисозад сози таҷҳизу кафан

تا بسازد ساز تجهیز و کفن

Он шаҳиди ишқи ҷононро ба фан

آن شهید عشق جانان را به فن

Дид халқиро ки меояд бурун

دید خلقی را که می آید برون

Аз даруни шаҳри дили пари дарду хӯн

از درون شهر دل پر درد و خون

Шайх пурсед аз яке кохри куҷо

شیخ پرسید از یکی کآخر کجا

Май раванди ин халқ баргӯ моҷаро

می روند این خلق برگو ماجرا

Гуфт ӯ мари шайхро к-эии пурҳунар

گفت او مر شیخ را کای پرهنر

Нест гӯйии худ шуморо ин хабар

نیست گویی خود شما را این خبر

Дӯш омад зи осмони шихои Нидо

دوش آمد ز آسمان شیخا ندا

Ҳар ки хоҳад бар вале хоси мо

هر که خواهد بر ولی خاص ما

То гузорад ӯ намоз ӣ гӯ бирав

تا گزارد او نماز ی گو برو

Сӯй гӯристон шавад вайронаи ҷӯ

سوی گورستان شود ویرانه جو

Ҷлмаҳи халқи шаҳр бо сӯзу гудоз

جلمه خلق شهر با سوز و گداز

Май раванди онҷо ки бгзорнди намоз

می روند آنجا که بگزارند نماز

Инчунин шуд ҳоли ои Ни мардонаи мард

اینچنین شد حال آ ن مردانه مرد

Дар талаби ҷонро ба ҳақ таслим кард

در طلب جان را به حق تسلیم کرد

Чун дарин раҳ кард тарки орзӯ

چون درین ره کرد ترک آرزو

Достон шуд дар тариқати ҷуст ӯ

داستان شد در طریقت جست او

Ин чаҳ ишқаст ва чаҳ завқасту талаб

این چه عشق است و چه ذوق است و طلب

Ин чаҳ сӯзасту ниёзи булъаҷаб

این چه سوز است و نیاز بوالعجب

Толибонро ин сухан пер раҳаст

طالبان را این سخن پیر رهست

Ин касе донад ки ҷонаш огаҳаст

این کسی داند که جانش آگهست

Ту гумони дорӣ ки марди толибӣ

تو گمان داری که مرد طالبی

Бар талабкорони олами ғолибӣ

بر طلبکاران عالم غالبی

Кӯи турои тарки ҳўиҳоу ҳавас

کو ترا ترک هوی ها و هوس

Кӯи хилофи нафас дар раҳи икнФс

کو خلاف نفس در ره یکنفس

Тарки аҷабу кибру хўдиинити кӯ

ترک عجب و کبر و خودیینیت کو

Нестӣу аҷзу мискиняти кӯ

نیستی و عجز و مسکینیت کو

Тарк хӯрд рӯзу хоб шаб куҷост

ترک خورد روز و خواب شب کجاست

Оҳи сарду нола ё раб куҷост

آه سرد و نالۀ یا رب کجاست

Нолаи ҷонсӯзу дардолӯди кӯ

نالۀ جانسوز و دردآلود کو

Рӯй зарду ашк хӯн полуд кӯ

روی زرد و اشک خون پالود کو

Зорӣу дарду фиғону оҳи кӯ

زاری و درد و فغان و آه کو

Тарки малику ҳирси молу ҷоҳи кӯ

ترک ملک و حرص مال و جاه کو

Ҳар ки ғолиби гашт бар нафасу ҳўӣ

هر که غالب گشت بر نفس و هوی

ӯст бе шаки толиби роҳи худо

اوست بی شک طالب راه خدا

Ҳар ки дарди ишқи сӯзади доманаш

هر که درد عشق سوزد دامنش

Ҷон ва дил бигрифта аз моу маниш

جان و دل بگرفته از ما و منش

Ҳар крои дарди риёзат тофта аст

هر کرا درد ریاضت تافته است

Ҳар ки беширкаст имон ёфта аст

هر که بی شرک است ایمان یافته است

Гар зи васли дӯсти хоҳии баргу соз

گر ز وصل دوست خواهی برگ و ساز

Ҳар чаҳ дорӣ дар раҳ ҷонон бибоз

هر چه داری در ره جانان بباز

Ҳастӣ худ сози вақфи нестӣ

هستی خود ساز وقف نیستی

Нест чун гаштӣ бадоне кистӣ

نیست چون گشتی بدانی کیستی

Рӯи фидои ишқ ӯ кун ҷону дил

رو فدای عشق او کن جان و دل

Ошиқонаи худпарастиро бҳл

عاشقانه خودپرستی را بهل