Гуфт чун султони малики маънавӣ
گفت چون سلطان ملک معنوی
Ибни адҳами муқтадои муттақе
ابن ادهم مقتدای متقی
Тарки малики Балху ҷоҳу салтанат
ترک ملک بلخ و جاه و سلطنت
Кард ва рӯй оварад сӯии маърифат
کرد و روی آورد سوی معرفت
Муддатӣ дар кӯҳи Найшобӯр буд
مدتی در کوه نیشابور بود
Пас аз онҷо рафт сӯии Маккаи зуд
پس از آنجا رفت سوی مکه زود
Шуд муҷовир дар ҳарами он шоҳи дайн
شد مجاور در حرم آن شاه دین
То ки шуд охири эмом аламтқин
تا که شد آخر امام المتقین
Он замони кӯи тарк султонӣ намӯд
آن زمان کو ترک سلطانی نمود
Як писар будашу лекини Тифл буд
یک پسر بودش و لیکن طفل بود
Чунки қобили гашт ва бо тмииз шуд
چونکه قابل گشت و با تمییز شد
Ҳофизи қуръон ва бо парҳез буд
حافظ قرآن و با پرهیز بود
Кард аз модари суолии он писар
کرد از مادر سئوالی آن پسر
Ки чигуна шуд бигӯ ҳоли падар
که چگونه شد بگو حال پدر
Ин замон ӯ худ куҷо бошад бигӯ
این زمان او خود کجا باشد بگو
То зи сари созами қадам дар ҷусту ҷӯ
تا ز سر سازم قدم در جست و جو
Дар ҷавобаш гуфт модар дайр шуд
در جوابش گفت مادر دیر شد
То падар аз малику шоҳӣ сайр шуд
تا پدر از ملک و شاهی سیر شد
Муддатӣ пайдо нашуд аз ваии нишон
مدتی پیدا نشد از وی نشان
Ин замон дар Макка дорад ӯ макон
این زمان در مکه دارد او مکان
Тарки малику подшоҳӣу сипоҳ
ترک ملک و پادشاهی و سپاه
Гуфт ва по биниҳод дар роҳи илоҳ
گفت و پا بنهاد در راه اله
ӯ зи модари ин суханро чун шунид
او ز مادر این سخن را چون شنید
Мурғи рӯҳаш дар ҳавоӣ ӯ парид
مرغ روحش در هوای او پرید
Оташӣ дар ҷонаш аз меҳри падар
آتشی در جانش از مهر پدر
АўФтоду гашти пайдо зу шарар
اوفتاد و گشت پیدا زو شرر
ДрФроқш беш азин тоқат намонад
درفراقش بیش ازین طاقت نماند
Оят ё ҳасратӣ бар хеш хонд
آیت یا حسرتی بر خویش خواند
Сабру тоқати зи Аштии ақи т тоқ шуд
صبر و طاقت ز اشتی اق ت طاق شد
Шавқ ӯ дастон ҳар офоқ шуд
شوق او دستان هر آفاق شد
Гуфт сӯии Макка май бояд равон
گفت سوی مکه می باید روان
То магар онҷо биёбам зу нишон
تا مگر آنجا بیابم زو نشان
Пас бифармуд ӯ ки дар рстоу шаҳр
پس بفرمود او که در رستا و شهر
То кунад онҷои мунодии худ ба ҷҳр
تا کند آنجا منادی خود به جهر
Рағбати ҳаҷ ҳар ки дорад ин замон
رغبت حج هر که دارد این زمان
Зоду мураккаби гӯ б ё аз ман ситон
زاد و مرکب گو ب یا از من ستان
Шоҳзода чун равон шуд сӯии ҳаҷ
شاهزاده چون روان شد سوی حج
Олимӣ омад ба ҷусту ҷӯии ҳаҷ
عالمی آمد به جست و جوی حج
Халқи биҳди ҳамраҳ шҳзодаҳ шуд
خلق بیحد همره شهزاده شد
Чунки зоду роҳила омода шуд
چونکه زاد و راحله آماده شد
Ровӣон гуфтанд халқи даҳ ҳазор
راویان گفتند خلق ده هزار
Ҳамраҳе карданд бо он шаҳриёр
همرهی کردند با آن شهریار
Бар умеди онкии дидори падар
بر امید آنکه دیدار پدر
Андари онҷои бӯ ки б йени ди он писар
اندر آنجا بو که ب ین د آن پسر
Ҷумларо ӯ дод зоду роҳила
جمله را او داد زاد و راحله
Пас равон шуд сӯии ҳаҷи он қофила
پس روان شد سوی حج آن قافله
Модари шҳзодаҳи ҳамроҳи писар
مادر شهزاده همراه پسر
Шуд равонаи андари он роҳи сафар
شد روانه اندر آن راه سفر
Рӯзу шаб аз шавқи дидори падар
روز و شب از شوق دیدار پدر
наменадонист ои Ни писари поро зи сар
می ندانست آ ن پسر پا را ز سر
Бонишоту айш дар раҳ ме шуданд
بانشاط و عیش در ره می شدند
Бо хаёли васли аўшоди а Н баданд
با خیال وصل اوشاد ا ن بدند
Мояи шодӣ ва ғам гашта хаёл
مایۀ شادی و غم گشته خیال
Ъшқбозӣ бо хаёл омад висол
عشقبازی با خیال آمد وصال
Аз хаёлаши ман аҷаби сўдоиим
از خیالش من عجب سوداییم
Дар фироқ рӯй ӯ шидоиим
در فراق روی او شیداییم
Нест моро беш аз ин тоби фироқ
نیست ما را بیش از این تاب فراق
Тоқату сабри ми зи ҳиҷраши гашти тоқ
طاقت و صبر م ز هجرش گشت طاق
Вой бар мангар ту нанамое ҷамол
وای بر من گر تو ننمایی جمال
Зиндагӣ бе рӯй ту бошад маҳол
زندگی بی روی تو باشد محال
Як нафаси ду р ӣ з рӯй ҳамчуи моҳ
یک نفس دو ر ی ز روی همچو ماه
пи иши ошиқ май намояди солу моҳ
پ یش عاشق می نماید سال و ماه
Дӯзахи ошиқи фироқи ёри дон
دوزخ عاشق فراق یار دان
Васл ва ҷонон шуд биҳишти ҷовдон
وصل و جانان شد بهشت جاودان
Ман куҷоу сабр дар ҳиҷрони куҷо
من کجا و صبر در هجران کجا
ё бикаш ё ҳар замон рӯем намо
یا بکش یا هر زمان رویم نما
Бе ҷамоли ҷонФзоӣ рӯй ёр
بی جمال جانفزای روی یار
Нест ошиқро на сабру неи қарор
نیست عاشق را نه صبر و نی قرار
То тавонам дид ҳар дам рӯй дӯст
تا توانم دید هر دم روی دوست
Ҳамчуи хоки афтодаи аи м дар кӯии дӯст
همچو خاک افتاده ا م در کوی دوست
Ишқ гуяд ҳар дамам дар гӯши дил
عشق گوید هر دمم در گوش دل
ҳи ?или худ гӯи он ҳикоятро бҳл
ح ال خود گو آن حکایت را بهل
Ман намегӯям маро бо ман гузор
من نمی گویم مرا با من گذار
Шарҳи ҳол мо бурунаст аз шумор
شرح حال ما برونست از شمار
Шамае аз ҳоли ман дар зимни он
شمه ای از حال من در ضمن آن
Гӯш кун эй мӯниси ҷону равон
گوش کن ای مونس جان و روان
Он ҷамоат чун ба Макка омаданд
آن جماعت چون به مکه آمدند
Дар пайу ҷӯии а ӣ ои Н султон шуданд
در پی و جوی ا ی آ ن سلطان شدند
Дид шҳзодаҳи мураққаъи пӯш чанд
دید شهزاده مرقع پوش چند
Гуфт эшон мардуми сӯфии вшнд
گفت ایشان مردم صوفی وشند
Шояд эшонро хабар бошад аз ӯ
شاید ایشان را خبر باشد از او
Ҳол ӯ зи аиши а Н кунам ман ҷуст ваҷу
حال او ز ایش ا ن کنم من جست وجو
Рафт пеши суфиёни он рашки хур
رفت پیش صوفیان آن رشک خور
Ҷусти зи иброҳӣми адҳам ӯ хабар
جست ز ابراهیم ادهم او خبر
Суфиён гуфтанд шайхи мост ӯ
صوفیان گفتند شیخ ماست او
Гар нишони ҷӯӣ аз ӯ аз мо биҷӯ
گر نشان جویی از او از ما بجو
Гуфт бо эшон ки ин дам ӯ куҷост
گفت با ایشان که این دم او کجاست
Ҳоли ои Ни султон дайн гуед рост
حال آ ن سلطان دین گویید راست
Гуфт ши ин дам ӯ ба саҳро шуд равон
گفت ش این دم او به صحرا شد روان
То биорад ҳизум ва бифурӯшад он
تا بیارد هیزم و بفروشد آن
Баҳри даравишони хирад ӯ нони чошт
بهر درویشان خرد او نان چاشت
Ин риёзатро худо бар вай гумошт
این ریاضت را خدا بر وی گماشت
Зини сухани шҳзодаҳро ҷӯшед хӯн
زین سخن شهزاده را جوشید خون
Бо дили пари хӯн ба саҳро шуд дарун
با دل پر خون به صحرا شد درون
Неи маҷоли он ки гуяд ҳои ли хеш
نی مجال آن که گوید حا ل خویش
На дилии корди қарору сабри пеш
نه دلی کآرد قرار و صبر پیش
Гар ҳамеи хоҳӣ ки бинии ҳоли мо
گر همی خواهی که بینی حال ما
Ҳоли он сар гашта байн дар сад бало
حال آن سر گشته بین در صد بلا
Ту чаҳ донеи ҳоли зори ошиқон
تو چه دانی حال زار عاشقان
Вой бар ҷонӣ ки набӯд ошиқи он
وای بر جانی که نبود عاشق آن
Май б бои ди завқи ишқашро мазоқ
می ب بای د ذوق عشقش را مذاق
Чун мазоқат нест рӯи ҳозои фироқ
چون مذاقت نیست رو هذا فراق
Сӯй саҳро рафт он шҳзодаҳи зуд
سوی صحرا رفت آن شهزاده زود
Дид ӯ аз даври шакл бе намӯд
دید او از دور شکل بی نمود
Назд ӯ рафту назар бар вай гумошт
نزد او رفت و نظر بر وی گماشت
Дид перии ҳизумӣ бар пушт дошт
دید پیری هیزمی بر پشت داشت
Сӯии шаҳри оҳиста май ои мад ба роҳ
سوی شهر آهسته می آ مد به راه
намеН кард ӯ ҳеҷ ҷуз дар раҳи нигоҳ
می ن کرد او هیچ جز در ره نگاه
Гарӣ ҳ бар шҳзодаҳ афтод ои Ни замон
گری ه بر شهزاده افتاد آ ن زمان
Лек кард ӯ гиряро дар дами ниҳон
لیک کرد او گریه را در دم نهان
Дар паии он пери ои мади сӯии шаҳр
در پی آن پیر آ مد سوی شهر
Бо дили пари хӯну ҷони пари зи қаҳр
با دل پر خون و جان پر ز قهر
Чун ба бозори оами ди он пери сафо
چون به بازار آم د آن پیر صفا
Подшоҳи малики тамкину фано
پادشاه ملک تمکین و فنا
Бонг зад ман иштрии ҳтбои бтиб
بانگ زد من یشتری حطباً بطیب
Зонмёнаҳи нонвойии баси лбиб
زانمیانه نانوایی بس لبیب
Ҳизум ӯро харид ва нон бидод
هیزم او را خرید و نان بداد
Пеши асҳоби худ он нонҳо ниҳод
پیش اصحاب خود آن نانها نهاد
Дар намози устоди ои Ни султони дайн
در نماز استاد آ ن سلطان دین
Нон ҳаме хӯрданд асҳоб гузин
نان همی خوردند اصحاب گزین
Чунки султони гашти фориғ аз намоз
چونکه سلطان گشت فارغ از نماز
Гуфт бо асҳоби худ он баҳри роз
گفت با اصحاب خود آن بحر راز
Дидаро аз аи мари дону зи занон
دیده را از ا مر دان و ز زنان
Ҳон нигаҳдоред дар фошу ниҳон
هان نگهدارید در فاش و نهان
Зон ки ҳ ҳар офат ки бар дил ме расад
زان ک ه هر آفت که بر دل می رسد
Чун бибинӣ аксар аз дида буд
چون ببینی اکثر از دیده بود
Хоссаи ин соъат каз атрофи ҷаҳон
خاصه این ساعت کز اطراف جهان
Омаданд аз баҳри ҳаҷи сад корвон
آمدند از بهر حج صد کاروان
Чун Зулайхои дилбарони бишмор
چون زلیخا دلبران بیشمار
Ҳамчуи Юсуфи хубрӯёни сад ҳазор
همچو یوسف خوبرویان صد هزار
Дидаи брдўзи яди ҳон эй соликон
دیده بردوز ید هان ای سالکان
То науфтед аз назар дар сад зиён
تا نیفتید از نظر در صد زیان
Соликонро ҳар чаҳ аз ҳақ монеъаст
سالکان را هر چه از حق مانعست
Дар ҳақиқати дон ки куфр шойиъаст
در حقیقت دان که کفر شایعست
Бо мурӣдон гуфт пери роҳбар
با مریدان گفت پیر راهبر
Ҳон бипарҳезед зи офоти назар
هان بپرهیزید ز آفات نظر
Чун набуданди он мурӣдони бўолФзўл
چون نبودند آن مریدان بوالفضول
Панди пер аз ҷон вдл карданд қабул
پند پیر از جان ودل کردند قبول
Ҳоҷён чун омаданд андари тавоф
حاجیان چون آمدند اندر طواف
Аз сари ихлос на аз рӯй газоф
از سر اخلاص نه از روی گزاف
Бо мурӣдони он шаҳи олии мақом
با مریدان آن شه عالی مقام
Буд андари тўФ бо саъии тамом
بود اندر طوف با سعی تمام
Дар тавоф омад писари сӯии падар
در طواف آمد پسر سوی پدر
Кард он шаҳи нек дар рӯйиши назар
کرد آن شه نیک در رویش نظر
Дар таъаҷҷуби он мурӣдон зон назар
در تعجب آن مریدان زان نظر
Кӯ чаҳ мебинад биравӣ он писар
کو چه می بیند بروی آن پسر
Май ди ҳади панди мридни пери мо
می د هد پند مریدن پیر ما
Аз назораи меҳри ҷони ҷонФзо
از نظاره مهر جان جانفزا
Худ тамошо мекунад рӯй накӯ
خود تماشا می کند روی نکو
Кӣ буд ин шева муршид бигӯ
کی بود این شیوۀ مرشد بگو
Кӣ буд мақбули қавл бе амал
کی بود مقبول قول بی عمل
Кибр мқто гуфт ҳақи ъзу ҷл
کبر مقتاً گفت حق عز و جل
Аз тавофи каъба чун фориғ шуданд
از طواف کعبه چون فارغ شدند
Он мурӣдони ҷумла пешаш омаданд
آن مریدان جمله پیشش آمدند
Пас бгФтндш ки эй султони дайн
پس بگفتندش که ای سلطان دین
Аз худои бодои турои сад офарин
از خدا بادا ترا صد آفرین
намекунӣ манъи касон аз рӯй хуб
می کنی منع کسان از روی خوب
намебитарсоне мурӣдон аз вуҷуб
می بترسانی مریدان از وجوب
Худ нзо раҳ мекунӣ андари тавоф
خود نظا ره می کنی اندر طواف
Рӯй он ҳўриўш аз рӯй газоф
روی آن حوریوش از روی گزاف
Чун туро тоъат шуд вморо гуноҳ
چون ترا طاعت شد وما را گناه
Ҳикмати ин бозгу эй пери роҳ
حکمت این بازگو ای پیر راه
Бо мурӣдон гуфт султони карам
با مریدان گفت سلطان کرم
Он замон каз Балхи беруни ои мадам
آن زمان کز بلخ بیرون آ مدم
Ширхораи тифлакии бгзоштм
شیرخواره طفلکی بگذاشتم
Ин писарро ман ҳамон пиндоштам
این پسر را من همان پنداشتم
Ман чунон донам к ҳ ҳаст ин он писар
من چنان دانم ک ه هست این آن پسر
Зин сабаб кардам ба рӯй ӯ назар
زین سبب کردم به روی او نظر
Рӯзи дигар аз мурӣдонаши яке
روز دیگر از مریدانش یکی
Рафт то пурсад шавад дафъи шаккӣ
رفت تا پرسد شود دفع شکی
Дар ми ёни қофилаи Балху Ҳирот
در م یان قافله بلخ و هرات
Чун даромад гашти нозир аз ҷаҳот
چون درآمد گشت ناظر از جهات
Хаймае хуш дид аз дебо зада
خیمه ای خوش دید از دیبا زده
Халқи гирдогирд ӯ ҷамъи омада
خلق گرداگرد او جمع آمده
Дид курсӣ дар миёни хайма ӯ
دید کرسی در میان خیمه او
Бар сар курсӣ нишаста моҳрӯ
بر سر کرسی نشسته ماهرو
Даври қуръонро зибр мехонд ӯ
دور قرآن را زبر می خواند او
Ашки гарм аз дида меифшоанд ӯ
اشک گرم از دیده می افشاند او
Чунк он дарвеши он ҳолат бидид
چونک آن درویش آن حالت بدید
Дар дил ӯ меҳр нураш шуд падед
در دل او مهر نورش شد پدید
Бори ҷуст ва рафт пеш ӯ нишаст
بار جست و رفت پیش او نشست
Боз мепурсед аҳволӣ ки ҳаст
باز می پرسید احوالی که هست
Гуфт эй шҳзодаҳи некӯи хисол
گفت ای شهزادۀ نیکو خصال
Аз куҷоеи гӯи тамомии шарҳи ҳол
از کجایی گو تمامی شرح حال
Гуфт эй дарвеш ҳастам ман зи Балх
گفت ای درویش هستم من ز بلخ
Чун чаҳ пурсӣ ҳол айшам ҳаст талх
چون چه پرسی حال عیشم هست تلخ
намекунам ман ҳи аи ли худро ошкор
می کنم من ح ا ل خود را آشکار
Чунки бисбрми марои маъзӯри дор
چونکه بیصبرم مرا معذور دار
Дод шҳзодаҳи ҷавобӣ бо зҳир
داد شهزاده جوابی با زحیر
Ки надидам ман падарро эй фақир
که ندیدم من پدر را ای فقیر
Шоҳзодаи он замон бигирист зор
شاهزاده آن زمان بگریست زار
Гуфт перӣ дидаам ман бас назор
گفت پیری دیده ام من بس نزار
наменадонам ӯст ё на он падар
می ندانم اوست یا نه آن پدر
Чун кунам чун аз ки пурсами зўхбр
چون کنم چون از که پرسم زوخبر
Худ ҳамеи тарсам агар гӯям ба кас
خود همی ترسم اگر گویم به کس
Боз бигурезад змои андари қФи с
باز بگریزد زما اندر قف س
Зонка ӯ аз малик ва аз фарзанду зан
زانکه او از ملک و از فرزند و زن
д ва р шуд каз ҷумла мафрушад ба фан
د و ر شد کز جمله مفروشد به فن
То тавонад ӯ ҷамол дӯст дид
تا تواند او جمال دوست دید
Доман аз малики ду олам дар кашид
دامن از ملک دو عالم در کشید
Оташӣ афтод дар ҷони ҳама
آتشی افتاد در جان همه
Зон Фи ғи ану зорӣ ва зон замзама
زان ف غ ان و زاری و زان زمزمه
Гиря бисёр кард ӯ он замон
گریۀ بسیار کرد او آن زمان
Гуфт то кӣ ҳол худ дорам ниҳон
گفت تا کی حال خود دارم نهان
Ҳаст ои Ни султони дайни моро падар
هست آ ن سلطان دین ما را پدر
Онкӣ шуд мари соликонро роҳбар
آنکه شد مر سالکان را راهبر
Онкии иброҳӣми адҳам ном ӯст
آنکه ابراهیم ادهم نام اوست
Арсаи олами пар аз анъом ӯст
عرصۀ عالم پر از انعام اوست
Мо ба бӯяши азм каъба карда ем
ما به بویش عزم کعبه کرده ایم
Ҷони ғи мгинро ниёз оварда ем
جان غ مگین را نیاز آورده ایم
Модарам ҳамроҳ шуд аз марҳамат
مادرم همراه شد از مرحمت
Рӯзу шаб бо мост ӯ аз ъотФт
روز و شب با ماست او از عاطفت
Гуфт дарвешаш ки султони пери мост
گفت درویشش که سلطان پیر ماست
Зоҳираш бо ботинаши тадбири мост
ظاهرش با باطنش تدبیر ماست
Вақт дид а раст бархезед зу
وقت دید ا رست برخیزید زو
То барам ин дами шуморо сӯй ӯ
تا برم این دم شما را سوی او
Модару шҳзодаҳ ҳамроҳаш шуданд
مادر و شهزاده همراهش شدند
То ба пеши шои ҳи дайн мео маданд
تا به پیش شا ه دین می آ مدند
Бо мурӣдон хуш нишаста буд шоҳ
با مریدان خوش نشسته بود شاه
Дар бар рукни ямонии ҳамчуи моҳ
در بر رکن یمانی همچو ماه
Чунки зани дидори султонро бидид
چونکه زن دیدار سلطان را بدید
Ақл ва сабраш рафту оҳ ӣ баркашид
عقل و صبرش رفت و آه ی برکشید
Нолау зорӣ бар омад то фалак
ناله و زاری بر آمد تا فلک
Оташӣ афтод дрмлку малик
آتشی افتاد درملک و ملک
Модару фарзанд дар пои падар
مادر و فرزند در پای پدر
Ҳар ду аФтодндў гашта бихбр
هر دو افتادندو گشته بیخبر
Ваа чаҳ айшаст инки баъд аз рӯзгор
وه چه عیش است اینکه بعد از روزگار
Ошиқ бедил бибинад рӯй ёр
عاشق بیدل ببیند روی یار
Мубталои дарди ҳиҷрони оқибат
مبتلای درد هجران عاقبت
Ёбад аз васли нигориши офият
یابد از وصل نگارش عافیت
Толибии охир ба матлӯбӣ расад
طالبی آخر به مطلوبی رسد
Рӯҳи рафта боз ояд дар ҷасад
روح رفته باز آید در جسد
Модару фарзанду ҷумлаи ҳозирон
مادر و فرزند و جمله حاضران
Гиря бисёр карданду Фи ғи ан
گریۀ بسیار کردند و ف غ ان
Муддатӣ буданд пешаши мурдаи вор
مدتی بودند پیشش مرده وار
Дар таҷаллии ҷамоли ан нигор
در تجلی جمال ان نگار
Чун ба ҳуш омад зи беҳӯшии писар
چون به هوش آمد ز بیهوشی پسر
Дар канор худ гирифт ӯро падар
در کنار خود گرفت او را پدر
Гуфт бо вай дар чаҳ динии бозгу
گفت با وی در چه دینی بازگو
Гуфт бар дайн Муҳамад гуфт ӯ
گفت بر دین محمد گفت او
Шукри эзадро ки додат дайни ҳақ
شکر ایزد را که دادت دین حق
Раҳ намаваддат мазҳабу ойини ҳақ
ره نمودت مذهب و آیین حق
Гуфт қуръони хондае ё не бигӯ
گفت قرآن خوانده ای یا نی بگو
Гуфт оре кардаам ҳифзаши накӯ
گفت آری کرده ام حفظش نکو
Гуфт чизе аз улӯми омухтӣ
گفت چیزی از علوم آموختی
Аз камоли нафас ҳеҷанду хтӣ
از کمال نفس هیچ اند و ختی
Гуфт оре нестам зу бе насиб
گفت آری نیستم زو بی نصیب
Шод шуд султони зи гуфтори аҷиб
شاد شد سلطان ز گفتار عجیب
Шукр ҳақ гуфту басии бнўохтш
شکر حق گفت و بسی بنواختش
Ҷони ғами прўдаҳи биғми сохташ
جان غم پروده بیغم ساختش
Хости он султон равад аз пешашон
خواست آن سلطان رود از پیششان
Вораанд ҷони худ аз пеши шан
وارهاند جان خود از پیش شان
Он писар бигирифт домони падар
آن پسر بگرفت دامان پدر
Ман надорам гуфт даст аз ту дигар
من ندارم گفت دست از تو دگر
Модараш омад бзорӣу фиғон
مادرش آمد بزاری و فغان
Кард султони сар ба сӯии осмон
کرد سلطان سر به سوی آسمان
Кари ағснӣ ё илоҳӣ ӯ зи ҷон
کر اغثنی یا الهی او ز جان
Шуд дуояши мустаҷоби андари замон
شد دعایش مستجاب اندر زمان
Шоҳзода дар канор шаҳ фитод
شاهزاده در کنار شه فتاد
Оҳ сардӣ баркашид ва ҷон бидод
آه سردی برکشید و جان بداد
Он писар чун ҷон ба ҳақ таслим кард
آن پسر چون جان به حق تسلیم کرد
Гашти олами тира зон андӯҳи дард
گشت عالم تیره زان اندوه درد
Он мурӣдон бо дили андӯҳгин
آن مریدان با دل اندوهگین
Ҷумла гуфтанд ин чаҳ буд эй шоҳи дайн
جمله گفتند این چه بود ای شاه دین
Кашфи гардони сари ин ҳолати шҳо
کشف گردان سر این حالت شها
Ҳикмати инро макун пинҳони зи мо
حکمت این را مکن پنهان ز ما
Шоҳи гуфто чун мар ӯро дар канор
شاه گفتا چون مر او را در کنار
Танг бигирифтам чу ёри ғмгсор
تنگ بگرفتم چو یار غمگسار
Меҳр ӯ ҷанбед дар ҷону дилам
مهر او جنبید در جان و دلم
Ҳуб ӯ бсршт дар обу гулам
حب او بسرشت در آب و گلم
Аз худо омад Нидо дар ҷони мо
از خدا آمد ندا در جان ما
Дар муҳаббат май рӯй роҳи ҷафо
در محبت می روی راه جفا
намекунӣ даъвӣ ки бар мо ошиқӣ
می کنی دعوی که بر ما عاشقی
Дар тариқи ишқи варзии содиқӣ
در طریق عشق ورزی صادقی
Ғайри моро дӯст май дорӣ чаро
غیر ما را دوست می داری چرا
Дар муҳаббати ширк кӣ бошад раво
در محبت شرک کی باشد روا
Икдл ва ду дӯстӣ набӯд накӯ
یکدل و دو دوستی نبود نکو
Ошиқи мое ба тарки ғайри гӯ
عاشق مایی به ترک غیر گو
Май намоеи манъи ёрон аз назар
می نمایی منع یاران از نظر
Худ тамошо мекунӣ рӯй писар
خود تماشا می کنی روی پسر
Чун шунидам ин Нидо аз ҳазраташ
چون شنیدم این ندا از حضرتش
Дар муноҷоти омадам аз ғайраташ
در مناجات آمدم از غیرتش
К-эии худованди сабаби сози Карим
کای خداوند سبب ساز کریم
Соҳиби алтофу эҳсони ъмим
صاحب الطاف و احسان عمیم
Кин диламро дӯстии ин писар
کاین دلم را دوستی این پسر
Боз медорад зи ту эй додгар
باز می دارد ز تو ای دادگر
Пеш аз он каз ишқ меёб ми наҷот
پیش از آن کز عشق می یاب م نجات
Рӯй орми бози сӯии тараот
روی آرم باز سوی ترهات
Ҷони ман бустон ба ҳақи дӯстӣ
جان من بستان به حق دوستی
ё ситони ҷонаш ба мангар дӯстӣ
یا ستان جانش به من گر دوستی
Мустаҷоб омад дуо дар ҳақ ӯ
مستجاب آمد دعا در حق او
Ҷон ӯ шуд восили дидори ҳў
جان او شد واصل دیدار هو
Дрнгр дар ғайрати аҳли худо
درنگر در غیرت اهل خدا
намекунад фарзанд дар роҳаши фано
می کند فرزند در راهش فنا
Ҳар ки зин ҳолат бимонад дар аҷаб
هر که زین حالت بماند در عجب
ӯ чаҳ донад ҳоли арбоби талаб
او چه داند حال ارباب طلب
Ҳар ду иброҳӣми фарзандони нисор
هر دو ابراهیم فرزندان نثار
Кардаанд охир ба роҳи кирдигор
کرده اند آخر به راه کردگار
Ту нае воқиф ба ҳоли ошиқон
تو نه ای واقف به حال عاشقان
Зон аҷаби Монии зи ҳоли ин ва он
زان عجب مانی ز حال این و آن
Гар висоли дӯст май хоҳӣ дило
گر وصال دوست می خواهی دلا
Ҷон фидо кун ҷон фидо кун ҷони фидо
جان فدا کن جان فدا کن جان فدا
Дар муҳаббатгар қадами хоҳии ниҳод
در محبت گر قدم خواهی نهاد
Ҷону дил бар ёди ҷонони даҳ ба бод
جان و دل بر یاد جانان ده به باد
Ман надорам тоқати дарди фироқ
من ندارم طاقت درد فراق
Баҳри васлати ҷони даҳум аз иштиёқ
بهر وصلت جان دهم از اشتیاق
Чун буд дар роҳи ҷонони ҷони ҳиҷоб
چون بود در راه جانان جان حجاب
Чист фарзанду зан ӣнҷо бозёб
چیست فرزند و زن اینجا بازیاب
Молу малику хонау фарзанду зан
مال و ملک و خانه و فرزند و زن
Дар тариқ ишқ бошад роҳзан
در طریق عشق باشد راهزن
Алҳзри з ӣ Ни раҳзанон эй роҳрав
الحذر ز ی ن رهزنان ای راهرو
Гар дарин раҳ май рӯй эмин машав
گر درین ره می روی ایمن مشو
Пеш ва пас мекун нзои раҳ дар тариқ
پیش و پس میکن نظا ره در طریق
То бадоне чист ҳоли он Фриқ
تا بدانی چیست حال آن فریق
Гар ҳамеи хоҳии зи ҳиҷронаши наҷот
گر همی خواهی ز هجرانش نجات
Тарк худ кун то раҳе аз тараот
ترک خود کن تا رهی از ترهات
Ҳар чаҳ машғӯлат кунад аз ёд ӯ
هر چه مشغولت کند از یاد او
Куфри роҳаши дони ту тарк он бигӯ
کفر راهش دان تو ترک آن بگو
Вораҳон худро зи пиндори худӣ
وارهان خود را ز پندار خودی
Ҷумла ӯе чун зи худ берун шудӣ
جمله اویی چون ز خود بیرون شدی
Аз мақом ҳастӣ худ шӯи бурун
از مقام هستی خود شو برون
Пас даровари базми васл ӯ дарун
پس درآور بزم وصل او درون
Ҳар чаҳ ғайри дӯст , душман май шумор
هر چه غیر دوست ، دشمن می شمار
Дӯсти хоҳӣ дар раҳаш ҷон кун нисор
دوست خواهی در رهش جان کن نثار
Пардаи пиндор ту ҳастӣ туаст
پردۀ پندار تو هستی توست
Аз худӣ бигузар ки карт шуд дуруст
از خودی بگذر که کارت شد درست
Гар зи қайди худ буруни оеи тамом
گر ز قید خود برون آیی تمام
Пари зи худ бинии ду олами вассалом
پر ز خود بینی دو عالم والسلام
Вақт он омад ки шабҳои дароз
وقت آن آمد که شبهای دراز
Бар пурми зини ошёни баҳри фароз
بر پرم زین آشیان بهر فراز
Дар ҳавои васл парвозӣ кунам
در هوای وصل پروازی کنم
Хешро бо ёр дмсозӣ кунам
خویش را با یار دمسازی کنم
Булбули осои зини қафас парон шавам
بلبل آسا زین قفس پران شوم
Ҷисм бигзорам бакулӣ ҷон шавам
جسم بگذارم بکلی جان شوم
Ҳамчуи анқо дар адам мأўо кунам
همچو عنقا در عدم مأوا کنم
Дар мақоми қофи қурбаш ҷо кунам
در مقام قاف قربش جا کنم
Бе нишони гирдами з ҳар ному нишон
بی نشان گردم ز هر نام و نشان
з офат ҳастӣ худ ёбам амон
ز آفت هستی خود یابم امان
Аз макону ломакон берун шавам
از مکان و لامکان بیرون شوم
Чанд ва чун бигзорам ва бичўн шавам
چند و چون بگذارم و بیچون شوم
Дар фазои осмони ҷўли а Н кунам
در فضای آسمان جول ا ن کنم
Бар фароз на фалак тайрон кунам
بر فراز نه فلک طیران کنم
Вораҳонам хешро зини мо ва ман
وارهانم خویش را زین ما و من
То намояди ғайри ман дар анҷуман
تا نماید غیر من در انجمن
Нест созам ҳастӣ мавҳум ро
نیست سازم هستی موهوم را
То кунам икрнги зангу рӯм ро
تا کنم یکرنگ زنگ و روم را
Чун баруфтад аз ҷамол ӯ ниқоб
چون برافتد از جمال او نقاب
Аз пас ҳар зарраи тобади офтоб
از پس هر ذره تابد آفتاب
Ҳастӣ олам шавад якбора нест
هستی عالم شود یکباره نیست
Рӯй бинмоед пас ин парда кист
روی بنماید پس این پرده کیست
Соф гардад зи оинаи ин зангҳо
صاف گردد ز آینه این زنگها
Сулҳи байнам дар миёни ҷангҳо
صلح بینم در میان جنگها
зи оташи савдоаш чун оем ба ҷӯш
ز آتش سوداش چون آیم به جوش
Аз дили сӯзон бар орми сад хурӯш
از دل سوزان بر آرم صد خروش
Чун бурун оем зи ном ва нангҳо
چون برون آیم ز نام و ننگها
Пас ба икрнгӣ бар ояд рангҳо
پس به یکرنگی بر آید رنگها
То бахуди бинии гирифтории чунин
تا بخود بینی گرفتاری چنین
Кӣ шӯии воқифи зи асрори яқин
کی شوی واقف ز اسرار یقین
Ҳастӣ ту ҳаст фарсангии аҷаб
هستی تو هست فرسنگی عجب
Пок кун роҳи худ аз худ ҳақи талаб
پاک کن راه خود از خود حق طلب
То ту пайдое худо бошад ниҳон
تا تو پیدایی خدا باشد نهان
Ту ниҳони шӯ то худо ояд аён
تو نهان شو تا خدا آید عیان
Ҷони моро бе лақояши с бар нест
جان ما را بی لقایش ص بر نیست
Биҷмоли дӯсти борӣ сабр кист
بیجمال دوست باری صبر کیست
Сабру ҳуш аз ақл мегуяд нишон
صبر و هوش از عقل می گوید نشان
Ҳаст бисбрии нишони ошиқон
هست بیصبری نشان عاشقان
Ишқ ҳар ҷои оташӣ афрӯхта аст
عشق هر جا آتشی افروخته است
Сабру ақлу ҳуши икдм сӯхта аст
صبر و عقل و هوش یکدم سوخته است
Ошиқонро шуд фараҷи дидори дӯст
عاشقان را شد فرج دیدار دوست
Дардмандонро даво рухсор ӯст
دردمندان را دوا رخسار اوست
Чунки ман девонаам аз ишқ ӯ
چونکه من دیوانه ام از عشق او
Сабри мифтоҳи алФрҷ бо мо магӯ
صبر مفتاح الفرج با ما مگو
Биҷмоли дӯст сабр омад гуноҳ
بیجمال دوست صبر آمد گناه
Бе ту икдм гар зем воҳсртоаҳ
بی تو یکدم گر زیم واحسرتاه
Ҳаст некӯи сабр дар кори ҷаҳон
هست نیکو صبر در کار جهان
Лек бад бошад з рӯй ҳамчуи ҷон
لیک بد باشد ز روی همچو جان
Як нафас бедӯст бӯдани пеши мо
یک نفس بی دوست بودن پیش ما
Куфр бошад андарин раҳи ъошқо
کفر باشد اندرین ره عاشقا
Сабр бояд кард аз ғайри худо
صبر باید کرد از غیر خدا
Сабр аз дидор ӯ бошад хато
صبر از دیدار او باشد خطا
Гашти бисбрии далели ишқи ёр
گشت بیصبری دلیل عشق یار
Сабрро бо ҷон ошиқ нест кор
صبر را با جان عاشق نیست کار
Ман куҷоу сабри ҳиҷрон аз куҷо
من کجا و صبر هجران از کجا
ё бикаш ё раҳ ба васл ӯ намо
یا بکش یا ره به وصل او نما
Гар баҳоии васл бе шаки ҷон наад
گر بهای وصل بی شک جان نهد
Ҷон ба умеди висолаш ҷон диҳад
جان به امید وصالش جان دهد
Бе тугар моро буд сабру қарор
بی تو گر ما را بود صبر و قرار
Зини гунаҳ эй ҷони дамор аз ман барор
زین گنه ای جان دمار از من برآر
Сабр бе рӯй ту шуд куфри тариқ
صبر بی روی تو شد کفر طریق
Ҳоши ллаҳгар писандади ин Фриқ
حاش للّه گر پسندد این فریق
Ишқ ҳар соъати гиребонами дард
عشق هر ساعت گریبانم درد
Каши кшонми сӯии ҷонон май барад
کش کشانم سوی جانان می برد