Шайхи зўолнўни муқтадои хосу ом
شیخ ذوالنون مقتدای خاص و عام
Он аниси ҳазрати раби алоном
آن انیس حضرت رب الانام
Онкӣ ӯ аз ҷону дили огоҳ буд
آنکه او از جان و دل آگاه بود
Раҳнамои раҳравони роҳ буд
رهنمای رهروان راه بود
Гуфт як рӯзӣ дар айёми сафар
گفت یک روزی در ایام سفر
намешудам дар бодия бепоу сар
می شدم در بادیه بی پا و سر
Кӯҳу саҳрои ҷумлагии пари барф буд
کوه و صحرا جملگی پر برف بود
Ҳеҷ ҷо рӯй замин холӣ набӯд
هیچ جا روی زمین خالی نبود
Дидам онҷо дар миёни абру меғ
دیدم آنجا در میان ابر و میغ
Арзанӣ май рехти габрӣ бе дареғ
ارزنی می ریخت گبری بی دریغ
Гуфтамаш эй габр бар гӯи қавли рост
گفتمش ای گبر بر گو قول راست
Дона бедом Пошидан чарост
دانۀ بی دام پاشیدن چراست
Гуфт мурғон дар савод абтаранд
گفت مرغان در سواد ابترند
наменаёбанд дона ва бас музтаранд
می نیابند دانه و بس مضطرند
Баҳри он май пошами ин арзан ки то
بهر آن می پاشم این ارزن که تا
Сайр гирданд мурғакони бенаво
سیر گردند مرغکان بینوا
Ҳақи магари зини рӯ ба ман раҳмат кунад
حق مگر زین رو به من رحمت کند
Дар қиёмати ин буд моро санад
در قیامت این بود ما را سند
Гуфтамаш аз дайн чаро бегона Эй
گفتمش از دین چرا بیگانه ای
Кӣ қабул уфтад ки пошии дона Эй
کی قبول افتد که پاشی دانه ای
Гуфт боригар қабул дӯст нест
گفت باری گر قبول دوست نیست
Донад ва бинад ки охир баҳр кист
داند و بیند که آخر بهر کیست
Пас буд ин бенаворо худ ҳамин
پس بود این بینوا را خود همین
Кӯ ҳаме гуяд ки баҳр кист ин
کو همی گوید که بهر کیست این
Гуфт зўолнўни вақти ман хуш шуд аз он
گفت ذوالنون وقت من خوش شد از آن
Дар тавофи каъба ҳар сӯ ӣ ӣ давон
در طواف کعبه هر سو ی ی دوان
Дидам онҷо дар тавофи он габр ро
دیدم آنجا در طواف آن گبر را
Ошиқу зор ва назору бенаво
عاشق و زار و نزار و بینوا
Гуфт дидӣ оқибат эй шайхи дайн
گفت دیدی عاقبت ای شیخ دین
Кончаҳ май киштам бар омад инчунин
کانچه می کشتم بر آمد اینچنین
Ҳақ ба рӯй ман дар имони кушод
حق به روی من در ایمان گشاد
Пас маро дар хонаи худ бор дод
پس مرا در خانۀ خود بار داد
Ҳар чаҳ баҳр ӯ кунӣ бошад қабул
هر چه بهر او کنی باشد قبول
Анмо алоъмол бишинав аз расӯл
انما الاعمال بشنو از رسول
Аз дар лутфаш касе навмеди Н ӣ сет
از در لطفش کسی نومید ن ی ست
Бар ҳамаи лотқнтўо чун ҳуҷҷатӣ аст
بر همه لاتقنطوا چون حجتی است
Гуфт зўолнўни вақти ман хуш шуд аз он
گفت ذوالنون وقت من خوش شد از آن
Гуфтам эй донандаи фошу ниҳон
گفتم ای دانندۀ فاش و نهان
Габри чли сола ба мушти арзанӣ
گبر چل ساله به مشت ارزنی
Аз камоли марҳамат муъмин кунӣ
از کمال مرحمت مؤمن کنی
Аз ҳамаи бегонагии пардозяш
از همه بیگانگی پردازیش
Ошнои раҳмати худ созяш
آشنای رحمت خود سازیش
Ҳар кро ҳақ хонд беиллат бихонад
هر کرا حق خواند بی علت بخواند
Вонкаҳро ҳам ронад беиллат баранд
وانکه را هم راند بی علت براند
Рӯ макун бо худ қиёси кор ӯ
رو مکن با خود قیاس کار او
Феъл ӯ беиллатаст иллати мҷу
فعل او بی علت است علت مجو
Пас ту эй зўолнўн бирав фориғ нишин
پس تو ای ذوالنون برو فارغ نشین
Феъл ӯ маълул бо иллати мубин
فعل او معلول با علت مبین
Лоуболии дони ҷаноби кибриё
لاابالی دان جناب کبریا
Нест иллати лоиқи феъли худо
نیست علت لایق فعل خدا
Аз хаёлу ақлу фаҳм ин бартараст
از خیال و عقل و فهم این برترست
Андарин раҳи буъалии кӯр ва караст
اندرین ره بوعلی کور و کرست
Боди истиғно вазидан чун гирифт
باد استغنا وزیدن چون گرفت
Нест сӯзиш каз пай афсун гирифт
نیست سوزش کز پی افسون گرفت
Вогузори ин кори худро бо худо
واگذار این کار خود را با خدا
Пешаи худ сози таслиму ризо
پیشۀ خود ساز تسلیم و رضا
Гар ту хоҳии ҷони барӣ аз дасти ғам
گر تو خواهی جان بری از دست غم
Ғарқа кун худро ба дарёии адам
غرقه کن خود را به دریای عدم
Ҳаззи нафаси худ мҷу дар роҳи дӯст
حظ نفس خود مجو در راه دوست
Марди худбин кӣ шавад огоҳи дӯст
مرد خودبین کی شود آگاه دوست
Ҳар ки роҳи ишқ ҷонон ме равад
هر که راه عشق جانان می رود
Тарки ҷон чун гуфт осон ме равад
ترک جان چون گفت آسان می رود
Дар тариқат ҳаст чун ҳастӣ гуноҳ
در طریقت هست چون هستی گناه
Нест шӯгар васли хоҳии васли шоҳ
نیست شو گر وصل خواهی وصل شاه
Зоди ин раҳ нест ҷузи маҳву фано
زاد این ره نیست جز محو و فنا
Андарин раҳи тӯшагар дории дро
اندرین ره توشه گر داری درآ
Нафй худ кун онгаҳе исботи ҳақ
نفی خود کن آنگهی اثبات حق
Баъди лоолаҳи байни оёти ҳақ
بعد لااله بین آیات حق
Хешро эсори роҳ ёр кун
خویش را ایثار راه یار کن
Ҷони худ аз васл бархӯрдор кун
جان خود از وصل برخوردار کن
Ту буруни шӯ то ки ёр ояд дарун
تو برون شو تا که یار آید درون
Васли бичўнро мҷу дар чанд ва чун
وصل بیچون را مجو در چند و چون
Аз ҳиҷоби хеши худро вораҳон
از حجاب خویش خود را وارهان
Ҷонфишони шӯи ҷонфишони шӯи ҷонфишон
جانفشان شو جانفشان شو جانفشان
Барфашон аз ҳар ду олами остин
برفشان از هر دو عالم آستین
Дар мақоми ваҳдати о эмин нишин
در مقام وحدت آ ایمن نشین
Гар рӯй роҳи худо бихўд бирав
گر روی راه خدا بیخود برو
Дӯсти хоҳӣ аз худии бегонаи шӯ
دوست خواهی از خودی بیگانه شو
Асли тоътҳости маҳву нестӣ
اصل طاعتهاست محو و نیستی
То ту ҳастӣ кӣ шиносии нестӣ
تا تو هستی کی شناسی نیستی
Вораҳон худро зи қайди хештан
وارهان خود را ز قید خویشتن
Маст васлаш кард бар кунин тан
مست وصلش کرد بر کونین تن