Ин ҳикоят бишинав аз перу мурӣд

این حکایت بشنو از پیر و مرید

То ки гардӣ дар ар аи ди т бар мазид

تا که گردی در ار ا د ت بر مزید

Шайхи дороне ки шайхи фақр буд

شیخ دارانی که شیخ فقر بود

Бӯи сулаймони ному қутби аср буд

بو سلیمان نام و قطب عصر بود

Як мурӣдӣ дошт бо сидқу сафо

یک مریدی داشت با صدق و صفا

Буд Аҳмади номи он кони вафо

بود احمد نام آن کان وفا

Иттифоқан буд рӯзии маҷлисӣ

اتفاقاً بود روزی مجلسی

Бӯи сулаймони ҳозиру мардуми басӣ

بو سلیمان حاضر و مردم بسی

Шайхи гарми нуктаҳои рўҳбхш

شیخ گرم نکته های روحبخش

Аҳли маҷлисро зи завқаш низ бахш

اهل مجلس را ز ذوقش نیز بخش

Шайх ҳар дам дар маорифи нукта ҳо

شیخ هر دم در معارف نکته ها

Хуш ҳаме гуфтӣ ба ихвони алсФо

خوش همی گفتی به اخوان الصفا

Он мурӣд омад ба пеши шайхи дайн

آن مرید آمد به پیش شیخ دین

Шайхи гарми маърифатҳои яқин

شیخ گرم معرفتهای یقین

Гуфт бо шайхаш танурам сӯхтаст

گفت با شیخش تنورم سوخته‌ست

Дар танури оташ аҷаб афрӯхтаст

در تنور آتش عجب افروخته‌ست

Ончӣ мегӯйӣ бигӯ то он кунам

آنچه می گویی بگو تا آن کنم

Ҳар чаҳ фармое магари з инсон кунам

هر چه فرمایی مگر ز انسان کنم

Шайхи машғӯли сухан буд он замон

شیخ مشغول سخن بود آن زمان

Худ нагуфт ӯро чунин кун ё чунон

خود نگفت اورا چنین کن یا چنان

Бори дигари он мар ӣ ди дардманд

بار دیگر آن مر ی د دردمند

Гуфтаро вогФт бо шайхаши баланд

گفته را واگفت با شیخش بلند

Гўиё дилтанг шуд он шайхи дайн

گوییا دلتنگ شد آن شیخ دین

Гуфт ӯро рӯ дар он ош нишин

گفت او را رو در آن آش نشین

Рафт аз онҷои он мурӣд бо яқин

رفت از آنجا آن مرید با یقین

Чун замонӣ шуд пас онгаҳ шайхи дайн

چون زمانی شد پس آنگه شیخ دین

Бо яке гуфто ки Аҳмадро талаб

با یکی گفتا که احمد را طلب

Кӯи магари андар танураст эй аҷаб

کو مگر اندر تنور است ای عجب

Зонка бо ман аҳди басти он бо вафо

زانکه با من عهد بست آن با وفا

Кӯи хилоф мо наҷуед ҳеҷ ҷо

کو خلاف ما نجوید هیچ جا

Чун назар карданд он марди сабур

چون نظر کردند آن مرد صبور

Рафта буд ва хуш нишаста дар танур

رفته بود و خوش نشسته در تنور

Неи мар ӯро аз чунон оташи газанд

نی مر او را از چنان آتش گزند

Неи яке узваши зи оташи дардманд

نی یکی عضوش ز آتش دردمند

Оташи иброҳӣмро райҳон буд

آتش ابراهیم را ریحان بود

Лек мари намрудро сӯзон буд

لیک مر نمرود را سوزان بود

Неи сари як мӯӣ ӯ шуд сӯхта

نی سر یک موی او شد سوخته

Балки бади зи оташ чу шамъи афрӯхта

بلکه بد ز آتش چو شمع افروخته

Инчунин сидқӣ бибояд мард ро

اینچنین صدقی بباید مرد را

То биёбад ӯ давои ои Ни дард ро

تا بیابد او دوا آ ن درد را

Ҳар киро набӯд иродати ин чунин

هر که را نبود ارادت این چنین

Он иродат нест мақрун бо яқин

آن ارادت نیست مقرون با یقین

Гар ҳамеи хоҳӣ ки ёбии васли ёр

گر همی خواهی که یابی وصل یار

Хешро дар роҳ мардон кун нисор

خویش را در راه مردان کن نثار

Ҳар ки бошад дар иродати устувор

هر که باشد در ارادت استوار

Аз мурӣдии бархӯрди поёни кор

از مریدی برخورد پایان کار

Кӯи иродати кӯи мурӣд инчунин

کو ارادت کو مرید اینچنین

Тока гардад дар тариқати роҳибин

تاکه گردد در طریقت راهبین

Як назари манзури аҳли дили шӯй

یک نظر منظور اهل دل شوی

Ба ки бар болои ганҷи зари шӯй

به که بر بالای گنج زر شوی

Гар ҳамеи хоҳӣ ки гардии кимиё

گر همی خواهی که گردی کیمیا

Бош мақбули дили аҳли худо

باش مقبول دل اهل خدا