То оташи савдои ту дар ҷон ман афтод

تا آتش سودای تو در جان من افتاد

Сайлоб ғамат дод чу хоками ҳамаи барбод

سیلاب غمت داد چو خاکم همه برباد

Фарёд ки ҳар дам бҷФоиӣ кашадам ёр

فریاد که هر دم بجفایی کشدم یار

Венаи турфа ки гуяд ки макун нолау фарёд

وین طرفه که گوید که مکن ناله و فریاد

Дорам зи ғаму шодии кунин фароғат

دارم ز غم و شادی کونین فراغت

То гашт биравят дили ғами дидаи ман шод

تا گشت برویت دل غم دیده من شاد

Дод аз ғами ишқат ки бъшоқи балокаш

داد از غم عشقت که بعشاق بلاکش

Бе ҷурми намояди ҳамаи дами ин ҳамаи бедод

بی جرم نماید همه دم این همه بیداد

Чашмтуз баси хӯн ки зи халқони ҷаҳони рехт

چشم توز بس خون که ز خلقان جهان ریخت

Ҷаллоди сифат гашт бамурдам кашии устод

جلاد صفت گشت بمردم کشی استاد

Зоҳид чу гирифтори бҳстӣ худ омад

زاهد چو گرفتار بهستی خود آمد

Бо ошиқи ҷонбози намояди ҳамаи водод

با عاشق جانباز نماید همه واداد

Мардонаи қадами ҳарки наад дар раҳи ишқаш

مردانه قدم هرکه نهد در ره عشقش

Бояд чу асирии зи ҳама қайд шуд озод

باید چو اسیری ز همه قید شد آزاد