Меҳри васлат гар нтобад бар дилам эй моҳи ман

مهر وصلت گر نتابد بر دلم ای ماه من

Дар фироқати шамъи гардунро бисӯзад оҳи ман

در فراقت شمع گردون را بسوزد آه من

Дӯзах сӯзон шавад брмн чу ҷиноти Наим

دوزخ سوزان شود برمن چو جنات نعیم

Дар қиёматгар тўбошии мӯнису ҳамроҳи ман

در قیامت گر توباشی مونس و همراه من

Берахт шуд ҷони бФрзини банди ҳиҷрони мубтало

بی رخت شد جان بفرزین بند هجران مبتلا

Гар бўслӣ дар наёбӣ мот гардад шоҳи ман

گر بوصلی در نیابی مات گردد شاه من

Лашкари ҷавру ҷафо бар ман раҳ шодӣ гирифт

لشکر جور و جفا بر من ره شادی گرفت

То набошад ҷузи басӯии меҳнату ғами роҳи ман

تا نباشد جز بسوی محنت و غم راه من

То дилам огоҳ шуд аз лиззати дарду ғамат

تا دلم آگاه شد از لذت درد و غمت

Ҷуз бсўиш нест моили ин дили огоҳи ман

جز بسویش نیست مایل این دل آگاه من

Нури ма аз офтоб омад ҳамеша венаи аҷаб

نور مه از آفتاب آمد همیشه وین عجب

Нур ёбад сад ҳазорон офтоб аз моҳи ман

نور یابد صد هزاران آفتاب از ماه من

Аз асиригар надории бовари ин дарди дарун

از اسیری گر نداری باور این درد درون

Шоҳидаст ин дидаи гирён ва рӯй коҳи ман

شاهد است این دیده گریان و روی کاه من