Ҷҳонрои ҳасан рӯят дод ойин

جهانرا حسن رویت داد آئین

Адамро ганҷ ҳастӣ кард худбин

عدم را گنج هستی کرد خودبین

Чу нури меҳри олами сӯзи рӯят

چو نور مهر عالم سوز رویت

Аён омад , ниҳон шуд моҳу парвин

عیان آمد، نهان شد ماه و پروین

Ба таълими ғами ишқи ту гаштам

به تعلیم غم عشق تو گشتم

БФни ошиқии муфтӣ дар дайн

بفن عاشقی مفتی در دین

Чаҳ ишқаст ин ки дар умрии зи шавқат

چه عشق است این که در عمری ز شوقت

Наомад ъошқонрои србболин

نیامد عاشقانرا سرببالین

Чунон маҳвам дар анвори ҷамолат

چنان محوم در انوار جمالت

Ки на тлўин медонам на тамкин

که نه تلوین میدانم نه تمکین

Фароғат аз ду олам дод ишқам

فراغت از دو عالم داد عشقم

Кунун пурвой онам нест ё ин

کنون پروای آنم نیست یا این

Асирӣ шуд чунон маст май ишқ

اسیری شد چنان مست می عشق

Ки ҷуз мастӣ надорад ҳеҷ ойин

که جز مستی ندارد هیچ آئین