Шнидстми зи доноёни асрор
شنیدستم ز دانایان اسرار
Ки дар ҷанги аҳади султони каррор
که در جنگ احد سلطان کرّار
Яке тирӣ чаҳ тири нӯки пайкон
یکی تیری چه تیر نوک پیکان
Ба пой Муртазо гардид пинҳон
به پای مرتضی گردید پنهان
Миёни устихони пинҳони ҳаме буд
میان استخوان پنهان همیبود
Алӣ аз дарди он нолони ҳаме буд
علی از درد آن نالان همیبود
зи берун карданаш буданд оҷиз
ز بیرون کردنش بودند عاجز
зи дардаш Муртазо мекард парҳез
ز دردش مرتضی میکرد پرهیز
Ба пеши Мустафои ҷарроҳи бргФт
به پیش مصطفی جراح برگفت
Ки шуд пайкон ӯ бо устихони ҷуфт
که شد پیکان او با استخوان جفت
Бибояд пой ӯ бшикофт акнӯн
بباید پای او بشکافت اکنون
Ки то ояд зи поиши тири берун
که تا آید ز پایش تیر بیرون
Наме шояд марои ин кор кардан
نمیشاید مرا این کار کردن
Чунон дардӣ ба пой ӯ ниҳодан
چنان دردی بهپای او نهادن
Набии гуфто ба дасти мости дармон
نبی گفتا بهدست ماست درمان
Бисозам бар ту ин душвори осон
بسازم بر تو این دشوار آسان
Ба ҳангомӣ ки ҳайдар дар намоз аст
به هنگامی که حیدر در نماز است
Чунон мустағриқи дарёӣ роз аст
چنان مستغرق دریای راز است
Ки ӯро аз кас ва аз худ хабар нест
که او را از کس و از خود خبر نیست
Ғами пайкон ва ҳам дард дигар нест
غم پیکان و هم درد دگر نیست
Бизан чок ва бикаш пайкони зи поиш
بزن چاک و بکش پیکان ز پایش
Ки гашта ғарқи дарёии ризояш
که گشته غرق دریای رضایش
Чу бишунид ин суханро аз паямбар
چو بشنید این سخن را از پیمبر
Бишуд ҷарроҳ то наздики ҳайдар
بشد جراح تا نزدیک حیدر
Ситода дид шаҳро дар намоз ӯ
ستاده دید شه را در نماز او
Ба ҳақ бардошта рӯй ниёз ӯ
بهحق برداشته روی نیاز او
Ба пои шаҳ дар афтод ва сано гуфт
بهپای شه در افتاد و ثنا گفت
Ҳазорон шоҳи дайнро марҳабо гуфт
هزاران شاه دین را مرحبا گفت
Шикофӣ зад ба пои шоҳи мардон
شکافی زد بهپای شاه مردان
зи худ бе худ бурун оварад пайкон
ز خود بیخود برون آورد پیکان
Ҷароҳатро бузади дору ва бар баст
جراحت را بزد دارو و بر بست
Бирафт онгоҳи ҷарроҳи сабки даст
برفت آنگاه جراح سبکدست
Ба назд Мустафои омдкаҳи ин роз
به نزد مصطفی آمدکه این راز
Ба лутфу марҳамат бо ман бигӯ боз
بهلطف و مرحمت با من بگو باز
Бигуфто ӯ ба ҳақ чун васл дорад
بگفتا او بهحق چون وصل دارد
Чаҳ парвоеи зи фаръ ва асл дорад
چه پروایی ز فرع و اصل دارد
Чунон мустағриқи сет дар зоти яздон
چنان مستغرقست در ذات یزدان
Ки ӯро на хабар аз ҷисм ва аз ҷон
که اورا نه خبر از جسم و از جان
На пурвои замину осмонаш
نه پروای زمین و آسمانش
На фикри ин ҷаҳон ва он ҷаҳонаш
نه فکر این جهان و آن جهانش
Чу рӯи орад ба даргоҳи худованд
چو رو آرد بهدرگاه خداوند
Бабрад аз вуҷӯди хештани пайванд
ببرّد از وجود خویشتن پیوند
Агар зер ва зибр гардад ду олам
اگر زیر و زبر گردد دو عالم
Нигараданд сар аз даргоҳи он дам
نگرداند سر از درگاه آن دم
Ҳама бо ҳақ буд гуфту шунӯдаш
همه با حق بوَد گفت و شنودش
Барои ҳақ буд ҷӯаду суҷудаш
برای حق بود جود و سجودش
Бад-ӣни маънии хуш ва хўрснд бошад
بدین معنی خوش و خورسند باشد
Мар ӯро бо худо пайванд бошад
مر او را با خدا پیوند باشد
Чунин бояд ибодати мари худо ро
چنین باید عبادت مر خدا را
Чунин май рӯи тариқи Муртазо ро
چنین میرو طریق مرتضی را
Касеро кин ибодат ёр бошад
کسی را کاین عبادت یار باشد
Дилаши манзили гуҳ дилдор бошад
دلش منزلگهِ دلدار باشد
Чунин мекун ибодат эй бародар
چنین میکن عبادت ای برادر
Вале май дор дар дили ҳуби ҳайдар
ولی میدار در دل حبّ حیدر
Агар сад сол бошӣ дар ибодат
اگر صد سال باشی در عبادت
Наёбӣ то ба шоҳи дайни иродат
نیابی تا بهشاه دین ارادت
Ибодати он замони ҳақро қабул аст
عبادت آن زمان حق را قبول است
Ки дар дили ҳуби авлод расӯл аст
که در دل حبّ اولاد رسول است
Амӣралмуъминӣнрогар бадоне
امیرالمؤمنین را گر بدانی
Биёбӣ дар ҳақиқати Комронӣ
بیابی در حقیقت کامرانی
Ба нураши роҳбари шӯ дар маъонӣ
به نورش راهبر شو در معانی
Ки то асрори яздонеи бадоне
که تا اسرار یزدانی بدانی
Бадви восили шӯй чун баҳру қатра
بدو واصل شوی چون بحر و قطره
Биёбӣ аз вуҷӯди хеши баҳра
بیابی از وجود خویش بهره
Ба нураши зинда ҷовид бошӣ
بهنورش زندهٔ جاوید باشی
Ба маънии беҳтар аз хуршед бошӣ
بهمعنی بهتر از خورشید باشی
Дигар пурсӣ ки « илми дайн кадомаст ?
دگر پرسی که «علم دین کدام است؟
Муаллим дар раҳу ойин кадомаст ? »
معلم در ره و آیین کدام است؟»