Якеро дид он девонаи дайн
یکی را دید آن دیوانهٔ دین
Ки туркии мурдаро мекард талқин
که تُرکی مرده را میکرد تلقین
Бадв гуфт « аъҷмии тарки ту онгоҳ
بدو گفت «اعجمی ترکِ تو آنگاه
Ки зинда буд ноафтода дар чоҳ
که زنده بود ناافتاده در چاه
Накӯ нашунӯд андари зиндагонӣ
نکو نشنود اندر زندگانی
Ки мурда башнавад талқин чаҳ хуоне ?
که مُرده بشنود تلقین چه خوانی؟
Чу ин тарки аъҷмии бад каз ҷаҳон шуд
چو این ترکْ اعجمی بُد کز جهان شد
Магари зери замини тозӣ забон шуд ! ? »
مگر زیر زمین تازیزبان شد!؟»
Набинӣ нашнавӣ ҳам чун кару кӯр
نبینی نشنوی هم چون کر و کور
Аз он ангезии ин чандини шару шӯр
از آن انگیزی این چندین شر و شور
Рақиби дасти чапро монда шуд даст
رقیب دست چپ را مانده شد دست
зи баси кирдор ту бинвишт пайваст
ز بس کردار تو بنوشت پیوست
Рақиби дасти рости озод аз ту
رقیب دست راست آزاد از تو
Қалам бар коғазӣ наниҳод аз ту
قلم بر کاغذی ننهاد از تو
Наёрӣ аз намози худ чунон ёд
نیاری از نماز خود چنان یاد
Намози ту ба шаҳри кофарони бод
نماز تو به شهر کافران باد
Ниёе дар намози ало ба сад кор
نیایی در نماز الا به صد کار
Ҳисоб даҳ кунӣу кори бозор
حساب ده کنی و کار بازار
Чу гурба рӯй шӯеи баъд аз ин зуд
چو گربه روی شویی بعد از این زود
Зании бории дуӣ сар бар замини зуд
زنی باری دوی سر بر زمین زود
Назора мекунӣ аз бе қарорӣ
نظاره میکنی از بیقراری
Замонии дили дарави ҳозири надорӣ
زمانی دل درو حاضر نداری
Намозии нағзи бгзорӣу тоза
نمازی نغز بگزاری و تازه
Сабктар аз намоз бар ҷиноза
سبک تر از نماز بر جنازه
Ғамати он лаҳза беандоза уфтад
غمت آن لحظه بیاندازه افتد
Ки он дами кейкати андар позаҳ уфтад
که آن دم کیکت اندر پازِه افتد
Чу бгзории намози худ ба мардӣ
چو بگزاری نماز خود به مردی
Ндонӣ то чаҳ хондӣ ё чаҳ кардӣ
ندانی تا چه خواندی یا چه کردی
Шараи дунёи сарати барад ба ҳайчи
شره دنیا سرت برد به هیچی
Сар аз пеши худо то чанд пайчи
سر از پیش خدا تا چند پیچی
Агар ин худ намози сет эй сабки дил
اگر این خود نمازست ای سبکدل
Гарон ҷонӣ макун инат хунаки дил
گرانجانی مکن اینت خنک دل
Ту доне кин намози нонамозӣ
تو دانی کاین نماز نانمازی
Ба ришат дар хӯрд то кӣ зи бозӣ
به ریشت در خورد تا کی ز بازی