Шунӯди он рӯстои ин сухани рост
شنود آن روستایی این سخن راست
Ки анбари фазлаи гови ани дарёи сет
که عنبر فضلهٔ گاوان دریاست
Гӯии пари оби андари даҳ фурӯ кард
گوی پر آب اندر دِه فرو کرد
Биёмад аз харии говӣ дар ӯ кард
بیامد از خری گاوی در او کرد
Ҳамаи саргини гов аз оби бардошт
همه سرگین گاو از آب برداشت
Бидон анбар фуруш омад ки зар дошт
بدان عنبرفروش آمد که زر داشت
Бадв гуфт « ин зи ман бустон бидиҳ зар
بدو گفت «این ز من بستان بده زر
Казин беҳтар набинӣ ҳеҷ анбар »
کزین بهتر نبینی هیچ عنبر»
Чу мард он дид гуфтои сар ба раҳи ор
چو مرد آن دید گفتا سر به ره آر
Ки ин риши туро шояд нигаҳи дор
که این ریش ترا شاید نگه دار
Чу ҳар каси подшоҳи риш хеш аст
چو هر کس پادشاه ریش خویش است
Чу ту шаҳро чунин анбар ба риш аст
چو تو شَه را چنین عنبر به ریش است
Чу ришат дид гови ин анбарат дод
چو ریشت دید گاو این عنبرت داد
Ба риш аз куни гови ин анбарати бод
به ریش از کون گاو این عنبرت باد
Тугар бо ҳақ ба шаб дар рози гӯйӣ
تو گر با حق به شب در راز گویی
Дигар рӯзи он ба фахрии бози гӯйӣ
دگر روز آن به فخری باز گویی
Макунгар бандаи тоъати баҳоӣ
مکن گر بندهٔ طاعت بهایی
Ки он ширкӣ буд андари худоӣ
که آن شرکی بود اندر خدایی
Чу ту бФрўхтии тоъат ба сад бор
چو تو بفروختی طاعت به صد بار
Яқин май дон ки ҳақ набӯд харидор
یقین میدان که حق نبود خریدار
Риёу аҷаби кӯҳ оташин аст
ریا و عجب کوه آتشین است
Наме доне ки кӯҳи дӯзах ин аст
نمیدانی که کوه دوزخ این است
Агар ту тоъат Иблис кардӣ
اگر تو طاعت ابلیس کردی
Чу аҷаби оре дар он Иблиси гардӣ
چو عجب آری در آن ابلیس گردی
Ҷӯии аҷаби ту ,гар тоъати ҷаҳонии сет
جوی عُجبِ تو، گر طاعت جهانیست
Мисоли оташӣ дар пунбаи донеи сет
مثال آتشی در پنبهدانیست