Бурун шуд аблаҳӣ бо шамъ аз дар

برون شد ابلهی با شمع از در

Бидид аз чархи хуршеди мунаввар

بدید از چرخ خورشید منور

зи ҷаҳли худ чунон пиндошти ҷовид

ز جهل خود چنان پنداشت جاوید

Ки бе ин шамъ натавон дид хуршед

که بی این شمع نتوان دید خورشید

Бадв бишнос ӯроу фанои шӯ

بدو بشناس او را و فنا شو

Дар он айни фанои айни бақои шӯ

در آن عین فنا عین بقا شو

Ту боқии гардӣ ар гардии ту фонӣ

تو باقی گردی ار گردی تو فانی

Ту Монии ҷумлагар бе ту ту Монӣ

تو مانی جمله گر بی تو تو مانی