Бар Маҳмӯд шуд девонае хор
برِ محمود شد دیوانهای خوار
Ки ҳастам бар Аёзати ошиқи зор
که هستم بر ایازت عاشقِ زار
Бадв Маҳмӯд гуфт эй хори монда
بدو محمود گفت ای خوار مانده
зи баҳри луқмае ғами хори монда
ز بهر لقمهای غمخوار مانده
Ҳамаи олами марои зер нигин аст
همه عالم مرا زیر نگین است
Ки малики ман ҳама рӯй замин аст
که ملک من همه روی زمین است
Шумори лашгарами сесад ҳазор аст
شمار لشگرم سیصد هزار است
Силаҳу асбу ганҷам бешумор аст
سلاح و اسب و گنجم بیشمار است
Бар ман чорсд пеласт дарбанд
برِ من چارصد پیل است دربند
Надимону ҳакямони ҳунари манд
ندیمان و حکیمان هنرمند
Маниш бо ин ҳама медӯст дорам
منش با این همه می دوست دارم
Ҳамаи мағзам на чун ту пӯст дорам
همه مغزم نه چون تو پوست دارم
Марост ин маликат ва ин комкор ӣ
مراست این ملکت و این کامکاری
Ман ин дорам ки гуфтам , ту чаҳ дорӣ ?
من این دارم که گفتم، تو چه داری؟
Бихандед он замони девона ва гуфт
بخندید آن زمان دیوانه و گفت
Ки натавонӣ ба гули хуршеди бнҳФт
که نتوانی به گِل خورشید بنهفت
Ту эй ғофили кажӣ дар ишқ ва ман рост
تو ای غافل کژی در عشق و من راست
зи девонаи шинави шоҳои сухани рост
ز دیوانه شنو شاها سخن راست
Манам баси гуруснаи ту сайри ноне
منم بس گُرسِنِه تو سیرِ نانی
Маро бе ҳеҷ шаки девонаи хуоне
مرا بیهیچ شک دیوانه خوانی
Ҳам акнӯн оташи ишқам ба як роҳ
هم اکنون آتش عشقم به یک راه
Бисӯзад ҷумлаи маликат ба як оҳ
بسوزد جملهٔ مُلکت به یک آه
Надорад ишқи ту бо ишқи ман кор
ندارد عشق تو با عشق من کار
Ту ошиқ нестӣ ҳастӣ ҷаҳони дор
تو عاشق نیستی هستی جهاندار
Ба дил чун ошиқи сад чиз бошӣ
به دل چون عاشق صد چیز باشی
Набошӣ марди ошиқ , ҳиз бошӣ
نباشی مردِ عاشق، حیز باشی
Маро дар дил чу на кори сет ва на бор
مرا در دل چو نه کارست و نه بار
Ҳама дил додаам ба ӯ ба як бор
همه دل دادهام به او به یک بار
Ҳамаи дили ошиқ рӯй Аёз аст
همه دل عاشق روی ایاز است
Ҳанузаш бандаи ноҳақ шинос аст
هنوزش بندهٔ ناحق شناس است
Яке некӯ мисл зад пери ҳиндӯ
یکی نیکو مثل زد پیر هندو
Ки ин ва он наёяд рост ҳар ду
که این و آن نیاید راست هر دو
Чу он хари банда бар як хар нишастӣ
چو آن خر بنده بر یک خر نشستی
Дигар харро расан бар дасти бастӣ
دگر خر را رسن بر دست بستی
Турои дил дар ду хари байнами ниҳода
ترا دل در دو خر بینم نهاده
Натарсӣ каз ду хари Монии пиёда
نترسی کز دو خر مانی پیاده
Ба сад навъат бигуфтам шарҳи ин роҳ
به صد نوعت بگفتم شرح این راه
Вале нест аз яке ҷони ту огоҳ
ولی نیست از یکی جان تو آگاه
Дилатгар зини ҳамаи ҳарфии шунӯдӣ
دلت گر زین همه حرفی شنودی
Ба чандинии сухан ҳоҷат набӯдӣ
به چندینی سخن حاجت نبودی
Халалҳо зини ҳамаи дилҳои мурдаи сет
خللها زین همه دلهای مُردهست
Ки дилҳоро ҳаво аз роҳи бардаи сет
که دلها را هوا از راه بُردهست
Ҳама бар нохунӣ битавон нбштш
همه بر ناخنی بتوان نبشتش
Вале осон бар ӯ натавон гузаштан
ولی آسان بر او نتوان گذشتن
Зиҳии асрори мо , асрори дони кӯ ?
زهی اسرار ما، اسراردان کو؟
Яке бинандаи донандаи ҷони кӯ ?
یکی بیننده دانندهجان کو؟
Ҳазорон ҷони фидои он азимӣ
هزاران جان فدای آن عظیمی
Казин асрор меёбад насимӣ
کزین اسرار مییابد نسیمی
Касе кови илми лӯт ва лоат донад
کسی کاو علم لوت و لات داند
Блошки ин сухан томот донад
بلاشک این سخن طامات داند
зи чашми кӯр бенаӣ наёяд
ز چشم کور بینایی نیاید
Ки аз хафоаш ҷӯёе наёяд
که از خفاش جویایی نیاید
Фалаки инро якояк карда дорад
فلک این را یکایک کرده دارد
Аҷоибҳо басӣ дар парда дорад
عجایبها بسی در پرده دارد
На чандон сет дар пардаи шигифташ
نه چندانست در پرده شگفتش
Ки бар ангушт битавонӣ гирифташ
که بر انگشت بتوانی گرفتش
Ба зери парда беҳад роз дорад
به زیر پرده بیحد راز دارد
намегуяд яке ва овоз дорад
نمیگوید یکی و آواز دارد
Басии сари риштаи ин рози ҷустам
بسی سررشتهٔ این راز جستم
Надидам гарчи умрии бози ҷустам
ندیدم گرچه عمری باز جستم
Ба пеши зиракони номбурдор
به پیش زیرکانِ نامبردار
Дарин андеша ҳо кардем бисёр
درین اندیشهها کردیم بسیار
На он роз наоне рӯй бинмуд
نه آن راز نهانی روی بنمود
На мақсӯд ӣ сари як мӯӣ бинмуд
نه مقصودی سر یک موی بنمود
Магари ин рози ӣнҷо гуфтанӣ нест
مگر این راز اینجا گفتنی نیست
Дар асрори ӣнҷо сифтанӣ нест
دُر اسرار اینجا سفتنی نیست