Ғуломӣ бо тибқ мерафт хомӯш

غلامی با طبق می‌رفت خاموش

Тибқро сари бпўшидаҳ ба сарпӯш

طبق را سر بپوشیده به سرپوش

Яке гуфташ чаҳ дорӣ бар тибқи ту ?

یکی گفتش چه داری بر طبق تو‌؟

Макун кажӣ бигӯ бо ман ба ҳақи ту ?

مکن کژی بگو با من به‌حق تو‌؟

Ғуломаш гуфт эй саргашта ! хомӯш

غلامش گفت ای سرگشته‌! خاموش

Чаро пӯшидаанд ин бар ту сари пӯш

چرا پوشیده‌اند این بر تو سر پوش

з рӯй ақл агар боистӣ ин роз

ز روی عقل اگر بایستی این راز

Ки ту донисте , будӣ сараши боз

که تو دانستیی‌، بودی سرش باز

Ки медонад ки чархи солхурда ?

که می‌داند که چرخ سالخورده‌؟

Чаҳ месозад ба зери ҳафт парда ?

‌چه می‌سازد به زیر هفت پرده‌؟

Сипеҳри булъаҷаб зу пар шигифт аст

سپهر بوالعجب زو پر شگفت است

Ки як як давра ӯ ногирифтаи сет

که یک یک دورهٔ او ناگرفته‌ست

Ба пеши чори тоқи ҳафт пӯшиш

به پیش چار‌طاق ِ هفت‌پوشَش

Бад-ӣни борӯ ки ёрад кард кӯшиш

بدین بارو که یارد کرد کوشش

Фалакро кӣсаи пардозии сети пайваст

فلک را کیسه پردازی‌ست پیوست

Ки кораши булъаҷаби бозии сети пайваст

که کارش بوالعجب بازی‌ست پیوست

зи пургорӣ ки дар бар май бигардад

ز پرگاری که در بر می‌بگردد

зи баси саргаштагии сар май бигардад

ز بس سرگشتگی سر می‌بگردد

Ки донад кин фалакҳоро чаҳ давраст ? !

که داند کاین فلک‌ها را چه دَور است‌؟!

Ниҳон дар зер ҳар давраш чаҳ ҷавр аст

نهان در زیر هر دورش چه جور است

Азин гулшан ки гулҳоаш аз ситораи сет

ازین گلشن که گل‌هاش از ستاره‌ست

Чу бе корони насиби мо назораи сет

چو بی‌کاران نصیب ما نظاره‌ست

Бидонад ҳарки дорад дар ҳунари даст

بداند هرکه دارد در هنر دست

Ки ӯро ҷузи равиши корӣ дигар ҳаст

که او را جز روِش کاری دگر هست

Фалаки ҷустии басӣ , зад дар так ва тоз

فلک جُستی بسی‌، زد در تک و تاز

Наёфт аз ҳеҷ сӯ гум кардаро боз

نیافت از هیچ سو گم کرده را باز