Шунӯдами ман ки ғӯлии рӯстоӣ
شنودم من که غولی روستایی
Ба шаҳр омад бадаст бенаво ӣӣ
به شهر آمد بدست بینوایی
Надида буд андари даҳ минора
ندیده بود اندر ده مناره
Таъаҷҷуб кард ва омад дар назора
تعجب کرد و آمد در نظاره
Якеро гуфт ин некӯи дарахтии сет
یکی را گفت این نیکو درختیست
Ҳамоно дасти кишти неки бахтии сет
همانا دستکشت نیکبختیست
Бигӯ тимори дор ! кор ин кист ?
بگو تیماردار! کار این کیست؟
Куҷо шуд барги ину бор ин чист ?
کجا شد برگ این و بار این چیست؟
Ҷавоб ӯ чунин гуфтанд дар ҳол
جواب او چنین گفتند در حال
Ки ин бороўрди тнгӣ ба ҳар сол
که این بارآورد طنگی بههر سال
Касеро дардисар гар ҳаст ва сахт аст
کسی را دردسر گر هست و سخت است
Ҳамаи доруаши тнги ин дарахт аст
همه داروش طنگ این درخت است
Басӣ бигирист мард аз бе навое
بسی بگریست مرد از بی نوایی
Ки мард аз дардисари ин рӯстоӣ
که مُرد از دردسر این روستایی
Бадв гуфтанд бар шӯ тнк кун боз
بدو گفتند بر شو طنک کن باز
Ки то бе дардисари гардии сарафроз
که تا بی دردسر گردی سرافراز
Салими алқлб бар рӯй минора
سلیم القلب بر روی مناره
Равон шуд олимӣ дар ваии назора
روان شد عالمی در وی نظاره
Чу нимӣ бар шуд он бепо ва бе даст
چو نیمی بر شد آن بی پا و بی دست
Фурӯ афтоду гардан хирад бишикаст
فرو افتاد و گردن خُرد بشکست
Ба нодонии чунин покизаи устод
به نادانی چنین پاکیزه استاد
зи баҳри дарди сари срдод бар бод
ز بهر درد سر سرداد بر باد
зи баси кон бесар ва бен дарди сари барад
ز بس کان بی سر و بن درد سر برد
Сар дардаш набӯд аз дардисари мард
سر دردش نبود از دردسر مرد
Аз он сар дод бар боди ошкора
از آن سر داد بر باد آشکاره
Ки масҷиди баради бартар аз минора
که مسجد برد برتر از مناره
Ало эй чун алифи афтода бар ҳеҷ
الا ای چون الف افتاده بر هیچ
Бурунат чун минораи андаруни ҳеҷ
برونت چون مناره اندرون هیچ
Миёни бастӣ чу мӯрии ланг дар роҳ
میان بستی چو موری لنگ در راه
Ки бар мӯеи равони гардии сӯии моҳ
که بر مویی روان گردی سوی ماه
Туро дар роҳи чандон тафт ва бодаст
ترا در راه چندان تفت و بادست
Ки пел аз вай ба гардани брФтодст
که پیل از وی به گردن برفتادست
Чунин бодят дар роҳ ва ту чун мӯр
چنین بادیت در راه و تو چون مور
Ба мӯе май шӯй бар маи зиҳии кӯр
به مویی میشوی بر مه زهی کور
Чаҳ агар аъамии басӣ аз худ блоФд
چه اگر اعمی بسی از خود بلافد
Ба шаб дар чоҳи мӯе чун шикофад ?
به شب در چاه مویی چون شکافد؟
Чаҳ ҷӯӣ чун наёбӣ хешро боз
چه جویی چون نیابی خویش را باز
Чаҳ биншинӣ биҷавӣ аз хештани роз
چه بنشینی بجوی از خویشتن راز
Ҳама бар ту ту бар ҳайчии зиҳии кор
همه بر تو تو بر هیچی زهی کار
Бигӯ чунаст бар ҳеҷ ин ҳамаи бор
بگو چون است بر هیچ این همه بار
Тӯй ва ту на он турфаи маъҷун
توی و تو نه آن طرفه معجون
На ҳайчии ту на аз ҳайчии ту берун
نه هیچی تو نه از هیچی تو بیرون