Магар мерафт устоди мҳинаҳ

مگر می‌رفت استاد مهینه

Харӣ май баради бориши обгина

خری می‌برد بارش آبگینه

Яке гуфташ ки баси оҳистаи корӣ

یکی گفتش که بس آهسته کاری

Бад-ӣни оҳистагӣ бар хар чаҳ дорӣ

بدین آهستگی بر خر چه داری

Чаҳ дорам гуфт дили пар печ дорам

چه دارم گفت دل پر پیچ دارم

Кигар хар мебиафтад ҳеҷ дорам

که گر خر می‌بیفتد هیچ دارم

Чу пай бар бод дорад умр ҳеҷ аст

چو پی بر باد دارد عمر هیچ است

Бибин кини ҳеҷро сад гӯна печ аст

ببین کین هیچ را صد گونه پیچ است

Чунин умрӣ казу ҷон ту шодаст

چنین عمری کزو جان تو شادست

Чу марг ояд бҷони ту ки бодаст

چو مرگ آید بجان تو که بادست

Агар сади Сикандари пеш гирӣ

اگر سد سکندر پیش گیری

зи вақти худ на пас на пеш мерай

ز وقت خود نه پس نه پیش میری

Турои ин марги ҳам пешат ниҳодаст

ترا این مرگ هم پیشت نهادست

Вале рӯзии ду аз пас аўФтодст

ولی روزی دو از پس اوفتادست

Чу шохиро ҳамеи барии здўним

چو شاخی را همی بری زدونیم

Дили шох дигар меларзад аз бим

دل شاخ دگر می‌لرزد از بیم

Турои даври фалак чанде гузорад

ترا دور فلک چندی گذارد

Худ ин масти устихон чанде надорад

خود این مست استخوان چندی ندارد

Ҳамаи кори ҷаҳон аз зарра то шамс

همه کار جهان از ذره تا شمس

Чаҳ май пурсӣ кони лами тғни боломс

چه می‌پرسی کان لم تغن بالامس

Агар Искандарии дунёии ?фонят

اگر اسکندری دنیای فانیت

Кунад бар ту кафани аскндронит

کند بر تو کفن اسکندرانیت

Вагар рӯйинтар аз Исфандиёрӣ

وگر رویین تر از اسفندیاری

Бохр низ ӯро чашми дорӣ

بآخر نیز او را چشم داری

На кӯҳ вагар кӯҳи баландӣ

نهٔ کوه و گر کوه بلندی

Чу коҳии гардӣ аз баси мустамандӣ

چو کاهی گردی از بس مستمندی

На дарёу грдрёии обӣ

نه دریا و گردریای آبی

Бполоиӣ ва бипазирӣ харобӣ

بپالایی و بپذیری خرابی

На шер вагар шери жёнӣ

نهٔ شیر و گر شیر ژیانی

Ту рӯбаҳи бозӣ гардун ндонӣ

تو روبه بازی گردون ندانی

На пел вагар худ пел гирӣ

نهٔ پیل و گر خود پیل گیری

Чу намрудии бсорхкии бимирӣ

چو نمرودی بسارخکی بمیری

На хуршед ва гиреҳаст ин камолат

نهٔ خورشید و گرهست این کمالت

Чу дар гардӣ падед ояд заволат

چو در گردی پدید آید زوالت

На моҳ вагар моҳи мунирӣ

نهٔ ماه و گر ماه منیری

Чу пеш уқда афтодӣ бигирӣ

چو پیش عقده افتادی بگیری

На санадон вагар санадону путкӣ

نهٔ سندان و گر سندان و پتکی

Чу марг ояд брҳўории блнгӣ

چو مرگ آید برهواری بلنگی

На оҳани бсхтӣу бтизӣ

نهٔ آهن بسختی و بتیزی

Вагар ҳастӣ бик сустӣ бирезӣ

وگر هستی بیک سستی بریزی

Агар ту шери табъу пели зӯрӣ

اگر تو شیر طبع و پیل زوری

зи баҳри туъмаи Кирмони гӯрӣ

ز بهر طعمهٔ کرمان گوری

Ҳамеи он дам ки аз тан ҷон барандат

همی آن دم که از تن جان برندت

Миёни зера то Кирмон барандат

میان زیره تا کرمان برندت

Чу хуфтӣ дар кафани гаштии лагадкӯб

چو خفتی در کفن گشتی لگدکوب

Ту хуфта ба хурӣ аммо басии чӯб

تو خفته به خوری اما بسی چوب

Тугар хокӣ вагар оташи нажодӣ

تو گر خاکی و گر آتش نژادی

Дарин дулоби симобӣ чу бодӣ

درین دولاب سیمابی چو بادی

Басои гулбарг каз таби рехт аз бор

بسا گلبرگ کز تب ریخت از بار

Шуд аз таби реза то Кирмони бики бор

شد از تب ریزه تا کرمان بیک بار

Чу бзточнди хоҳӣ бар камари ҷуст

چو بزتاچند خواهی بر کمر جست

Ки хоҳии кому ноком ин камарбаст

که خواهی کام و ناکام این کمربست

Фрўондиш то чандини зану мард

فرواندیش تا چندین زن و مرد

Куҷои рафтанд бо дилҳои пари дард

کجا رفتند با دلهای پر درد

Ҳамаи саҳрои олами ҷой то ҷой

همه صحرای عالم جای تا جای

Саросари хуфта май байнами саропоӣ

سراسر خفته می‌بینم سراپای

Ҳама рӯй замини фарсанги фарсанг

همه روی زمین فرسنگ فرسنگ

Тан симинаст зулфин сияҳи ранг

تن سیمینست زلفین سیه رنگ

Ҳамаи кӯҳу биёбони гому ногом

همه کوه و بیابان گام و ناگام

Қад чун сарви байнами чашми бодом

قد چون سرو بینم چشم بادام

Ҳаме дар ҳеҷ саҳро манзилӣ нест

همی در هیچ صحرا منزلی نیست

Ки дар хоки раҳаши пурхӯн дилӣ нест

که در خاک رهش پرخون دلی نیست

Заҳр ҷое ки май раведи гиёҳӣ

زهر جایی که می‌روید گیاهی

Бурун меояд аз ҳар баргаши оҳӣ

برون می‌آید از هر برگش آهی

Ҳамаи хоки замини хоки ъзизонст

همه خاک زمین خاک عزیزانست

Азизони баргу олам барг резонаст

عزیزان برگ و عالم برگ ریزانست