Шунӯдами ман ки периро муқарраб

شنودم من که پیری را مقرب

Ба сахтии дард дандон хост як шаб

به سختی درد دندان خاست یک شب

Фиғон мекард то вақти саҳаргоҳ

فغان می‌کرد تا وقت سحرگاه

Яке ҳотиф зФон бикшод ногоҳ

یکی هاتف زفان بگشاد ناگاه

Ки як имшаби надории сар ба болин

که یک امشب نداری سر به بالین

Чаро бар ҳақи зании тшниъи чандин

چرا بر حق زنی تشنیع چندین

Дигар шаб низ аз шарми худованд

دگر شب نیز از شرم خداوند

Ба хомӯшӣ зФон оварад дар банд

به خاموشی زفان آورد در بند

Аз он дардаши ҷигар май сӯхт дар бар

از آن دردش جگر می‌سوخت در بر

Вале афканда буд аз шарми ҳақи сар

ولی افکنده بود از شرم حق سر

Яке ҳотиф дигар раҳ дод овоз

یکی هاتف دگر ره داد آواز

Ки бо яздон сабурӣ мекунӣ соз

که با یزدان صبوری می‌کنی ساز

Аҷаби кории бФтодсти мо ро

عجب کاری بفتادست ما را

Ки чандинӣ пар устодаст мо ро

که چندینی پر استادست ما را

На битавон гуфт на хомаши тавон буд

نه بتوان گفت نه خامش توان بود

На огаҳи манд на биҳши тавон буд

نه آگه مند نه بیهش توان بود

Гар азин гӯнаи корӣ сахт ёдаст

گر ازین گونه کاری سخت یادست

Ки фарзандони одамро фитодаст

که فرزندان آدم را فتادست

Бигӯ то кист мардум бе навое

بگو تا کیست مردم بی نوایی

Кафӣ хокасту рӯзии даҳ Бақоӣ

کفی خاکست و روزی ده بقایی

Фароҳам карда муштии устихон ро

فراهم کرده مشتی استخوان را

Кашида пӯстӣ дар гирди он ро

کشیده پوستی در گرد آن را

Баҳами гирди омадаи муштии рагу пай

بهم گرد آمده مشتی رگ و پی

Ки май резади гуҳии хилту гуҳии хуй

که می‌ریزد گهی خلط و گهی خوی

Ба дастӣ мехӯрд қӯтӣ ба сад ноз

به دستی می‌خورد قوتی به صد ناز

Ба дастӣ низ мешавед зи худ боз

به دستی نیز می‌شوید ز خود باز

Агар қавлӣ кунад бдқўл бошад

اگر قولی کند بدقول باشد

Хушяш аз ҷойгоҳ бўл бошад

خوشیش از جایگاه بول باشد

Фароғати ҷой ӯ бошад ба мбрз

فراغت جای او باشد به مبرز

Чу фориғ шуд бидон ширин кунад руз

چو فارغ شد بدان شیرین کند رز

Агар суҳбат кунад бо саряти вазн

اگر صحبت کند با سریت وزن

Ту донеи коб май кӯбад ба ҳован

تو دانی کآب می‌کوبد به هاون

Кафан аз карам мурда мекунад боз

کفن از کرم مرده می‌کند باز

Ки ман абрешимин май пӯшам аз ноз

که من ابریشمین می‌پوشم از ناز

Ба хӯни дили зар аз беруни дарорад

به خون دل زر از بیرون درآرد

Аҷали худ зар сетанд хӯни برارد

اجل خود زر ستاند خون برآرد

Ҳамаи биноииши пиҳии намаки суд

همه بیناییش پیهی نمک سود

Ҳамаи шнўоииши лухтии хрондўд

همه شنواییش لختی خراندود

Агар хорӣ шавад дар пой ӯ ро

اگر خاری شود در پای او را

Бидорад мубтало бар ҷой ӯ ро

بدارد مبتلا بر جای او را

Агар як бори афзӯн хӯрда бошад

اگر یک بار افزون خورده باشد

Шикамро чор мехӣ карда бошад

شکم را چار میخی کرده باشد

Вагар худ кам хӯрд аз заъфу сустӣ

وگر خود کم خورد از ضعف و سستی

Бабради дили умед аз тани дурустӣ

ببرد دل امید از تن درستی

Бимонада зиндау мурда ба як дам

بمانده زنده و مرده به یک دم

Ҳамаи умраш гарав карда ба як дам

همه عمرش گرو کرده به یک دم

На як дами тоқат сармоаш бошад

نه یک دم طاقت سرماش باشد

На тобу қӯт гармоаш бошад

نه تاب و قوت گرماش باشد

На сабраш бошад андари ҳеҷ корӣ

نه صبرش باشد اندر هیچ کاری

На тоқат оварад дар интизорӣ

نه طاقت آورد در انتظاری

Чу мӯрии суст ва заҳр андоз чун мор

چو موری سست و زهر انداز چون مار

Чу коҳӣ дар сараши кӯҳии зи пиндор

چو کاهی در سرش کوهی ز پندار

Ба сад сахтии дарин зиндони бзодаҳ

به صد سختی درین زندان بزاده

Басии ҷони кандаи охир ҷон бидода

بسی جان کنده آخر جان بداده